All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 241 - Chapter 250

Elara’s POV Dumaan ang mga buwan, at unti-unting natutunan namin ang buhay na simple pero punong-puno ng kahulugan. Wala na ang ingay ng Maynila, wala na ang pressure sa negosyo, wala na ang mga taong laging nakatingin at naghuhusga. Dito, sa gitna ng malawak na bukirin at sariwang hangin, kami lang ni Kelly—kami lang ang mundo ng isa’t isa. We built our own little world, and it was enough. Gumigising kami nang maaga, kasabay ng pagsikat ng araw. Siya ay pumupunta sa sakahan kung saan siya nagtatrabaho, habang ako naman ay inaasikaso ang aming maliit na bahay at ang bakuran na ginawa naming hardin. Nagtanim ako ng mga gulay. mga simpleng bagay na kaya naming kainin araw-araw. Sa umpisa, nahirapan ako. Sanay ako na may mga taong gumagawa ng lahat para sa akin. Pero ngayon, every meal I prepare feels special because I made it for him. Every vegetable I grew feels like a little victory. Pagkatapos ng trabaho niya, magkasama kaming naglalakad pauwi. Minsan ay dumadaan kami sa ilog, min

Elara’s POVOnce is enough. Twice is so much. Yan ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko habang nakatingin sa kawalan, habang pilit kong pinipigilan ang luhang ayaw nang tumigil.Nung una, nung nabuntis niya si Elisse, tinanggap ko pa. Sabi ko sa sarili ko, pagkakamali ‘yon. Tao lang naman siya, nagkakamali. At saka bumawi naman siya sa akin, ‘di ba? Pinili niya ako, sumama siya sa akin, tumakas tayo dito para magsimula ng bago. Kaya akala ko okay na lahat. Akala ko tapos na ang gulo. Akala ko nasa akin na siya nang buo.Pero yung pangalawang beses… iba na ‘yon. Iba na ang ibig sabihin noon.Ibig sabihin ba nito, kapag wala ako, kapag hindi ko siya nakikita, kapag may pagkakataon siyang mapag-isa… bumabalik at bumabalik siya sa taong ‘yon? Sa taong paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na hindi naman daw niya mahal? Kung hindi naman daw niya mahal, bakit paulit-ulit na lang nauulit? Bakit hanggang ngayon, may nangyayari pa rin sa kanila?Parang dinudurog ang puso ko sa bawat tanong na

Bumalik na sila sa Maynila. Naghiwalay ng daan—umuwi si Elara sa bahay ng kanyang mga magulang, habang si Kelly naman ay bumalik sa kanyang pamilya at sa trabaho. Doon napagtanto ni Elara ang bigat ng pagiging umaasa lamang sa iba. Narealize niya na hindi siya maaaring manatiling ganyan habang-buhay; kailangan niyang tumayo sa sarili niyang mga paa. Kaya naghanap siya ng trabaho, nagsikap, at nag-ipon—hindi lamang para may sarili siyang pera, kundi para rin mapatunayan sa kanyang mga magulang na kaya niyang mabuhay nang marangal at may sariling halaga. Ganoon din ang ginawa ni Kelly. Araw-araw silang nag-uusap sa pamamagitan ng mensahe, laging nagkukumustahan. Palaging sinasabi ni Kelly na huwag siyang mag-alala, na maayos ang lahat, at na inuuna niya ang pagtatrabaho hindi lamang para sa sustento ng mga bata kundi para rin sa kanilang magiging kinabukasan. Ngunit sa kabila ng mga salitang iyon, may mabigat na bagay na bumabagabag kay Elara. Ilang beses na siyang nagpatawad, at til

KELLY’S POVNung una kong narinig na 'one month pregnant' —sobrang saya ko. Parang biglang gumaan ang lahat. Alam ko naman kasi pangarap ‘to ni Elara. It's her one were aiming. Matagal na naming pinapangarap na magkaanak kami, maging isang pamilya na sariling amin. Akala ko ito na yung simula ng pagbangon namin nang tuluyan.Pero parang may malamig na tubig na bumuhos sa akin bigla.One month?Napaisip ako nang mabuti. More than a month na kaming hindi nagkikita nang personal nang matagal. Walang… walang nangyayari sa amin nang higit sa isang buwan na. Kung one month lang ang tiyan niya… paano ‘yon naging posible?Nagkatinginan kami ni Louie at Elara. Hindi ko na pinigilan yung pagkabigat ng pakiramdam ko. There’s something wrong here, i know."Pwede ba… pwede bang mag-usap kaming dalawa lang?" sabi ko kay Louie, tinuro ko ang pinto. "Kailangan naming pag-usapan ‘to nang kaming dalawa lang. Hindi ka namin kailangan dito sa loob ngayon."Tumingin si Louie kay Elara, parang naghihinta

Umalis si Kelly at iniwan si Elara sa loob ng kwarto sa ospital—nakaupo sa gilid ng kama, nanginginig ang balikat, walang tigil ang pagpatak ng mga luha na parang ayaw nang matapos. Totoong nasaktan siya. Totoong umiiyak siya. Pero masakit pa sa pisikal na kirot ng dibdib niya ay ang katotohanang sa paglabas ni Kelly ng pinto, hindi niya alam kung babalik pa ba ito. Kung may babalikan pa ba talaga siya.Hindi naman ito tungkol lang sa pagbubuntis ni Elara. O sa bata na halatang hindi sa kaniya. Mas malalim pa ang sugat na nagdugo ngayon. Ito 'yung kabuuan ng lahat ng bigat na matagal nang pasan-pasan ni Kelly nang mag-isa.Nariyan ang mga magulang ni Elara—lalo na ang daddy nito—na hinding-hindi talaga siya tinuring na karapat-dapat para sa anak nila. Palaging may tinging mapanghusga, palaging may pakiramdam na parang tinatanggap lang siya dahil kailangan, hindi dahil gusto. Laging may pagdududa kung talagang nagmamahal ba siya o nandiyan lang dahil sa pangalan at yaman ng pamilya ni