INICIAR SESIÓNElara’s POVOnce is enough. Twice is so much. Yan ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko habang nakatingin sa kawalan, habang pilit kong pinipigilan ang luhang ayaw nang tumigil.Nung una, nung nabuntis niya si Elisse, tinanggap ko pa. Sabi ko sa sarili ko, pagkakamali ‘yon. Tao lang naman siya, nagkakamali. At saka bumawi naman siya sa akin, ‘di ba? Pinili niya ako, sumama siya sa akin, tumakas tayo dito para magsimula ng bago. Kaya akala ko okay na lahat. Akala ko tapos na ang gulo. Akala ko nasa akin na siya nang buo.Pero yung pangalawang beses… iba na ‘yon. Iba na ang ibig sabihin noon.Ibig sabihin ba nito, kapag wala ako, kapag hindi ko siya nakikita, kapag may pagkakataon siyang mapag-isa… bumabalik at bumabalik siya sa taong ‘yon? Sa taong paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na hindi naman daw niya mahal? Kung hindi naman daw niya mahal, bakit paulit-ulit na lang nauulit? Bakit hanggang ngayon, may nangyayari pa rin sa kanila?Parang dinudurog ang puso ko sa bawat tanong na
Elara’s POV Ilang oras akong nagkulong sa kwarto, paulit-ulit na pinag-iisipan ang lahat. I kept thinking—habang nandito kami ni Kelly, halos araw-araw kaming magkasama. Alam ko kung saan siya pumupunta, kung ano ang ginagawa niya. Wala naman siyang oras na hindi ko alam kung nasaan siya. So how could he have gotten Elisse pregnant while we’re here together? Parang hindi naman nagtutugma ang mga sinabi nina Mommy at Daddy sa katotohanan ng buhay namin dito. Maybe there’s something they’re not telling me. Or maybe… maybe it happened before we got here. Kaya lumabas ako at hinanap siya. Nandoon siya sa beranda, nakaupo mag-isa, nakayuko, mukhang pagod na pagod at mabigat ang dinadala. Lumapit ako at dahan-dahang umupo sa tabi niya. Hinawakan ko ang kamay niya, pero ramdam kong nanigas siya sa hawak ko. “Kelly… makipag-usap tayo nang totoo, please,” malumanay kong sabi. “Sige, maniniwala ako sa’yo. Whatever you tell me, I’ll listen. Pero huwag kang magsisinungaling sa akin ngayon. ‘W
Elara’s POV Dumaan ang mga buwan, at unti-unting natutunan namin ang buhay na simple pero punong-puno ng kahulugan. Wala na ang ingay ng Maynila, wala na ang pressure sa negosyo, wala na ang mga taong laging nakatingin at naghuhusga. Dito, sa gitna ng malawak na bukirin at sariwang hangin, kami lang ni Kelly—kami lang ang mundo ng isa’t isa. We built our own little world, and it was enough. Gumigising kami nang maaga, kasabay ng pagsikat ng araw. Siya ay pumupunta sa sakahan kung saan siya nagtatrabaho, habang ako naman ay inaasikaso ang aming maliit na bahay at ang bakuran na ginawa naming hardin. Nagtanim ako ng mga gulay. mga simpleng bagay na kaya naming kainin araw-araw. Sa umpisa, nahirapan ako. Sanay ako na may mga taong gumagawa ng lahat para sa akin. Pero ngayon, every meal I prepare feels special because I made it for him. Every vegetable I grew feels like a little victory. Pagkatapos ng trabaho niya, magkasama kaming naglalakad pauwi. Minsan ay dumadaan kami sa ilog, min
Elisse’s POV Akala ko ba sapat na yung pagmamahal ko? Akala ko darating yung araw na pipiliin niya ako nang buo? Pero parang paulit-ulit lang akong pinapaniwala sa mga pangakong hanggang salita lang naman pala. Nalaman kong buntis ako—pangalawang beses na. This time, akala ko baka magbago na ang lahat. Baka ngayon, kailangan na niyang panindigan. Pero iba ang nangyari. Bigla na lang siyang nawala. ulit. Walang text, walang tawag, hindi na sumasagot sa mga mensahe. Nothing at all. Para bang naglaho na parang bula sa hangin. Sinubukan ko siyang tawagan nang paulit-ulit, minsan kahit sampung beses sa isang araw, pero laging hindi sumasagot. Kapag sumasagot naman, patay ang linya o kaya ay out of coverage area. Parang iniiwasan niya ako nang sadya. Parang naging kasalanan ko pa na nabuo ang buhay sa loob ko. Ramdam na ramdam ko na ang hirap araw-araw. From financial struggles to everything else—ako lang ang gumagawa ng lahat. Wala akong katuwang. Walang tumutulong sa pagbabayad ng rent
Elara’s POV Hanggang ngayon, bumabalik-balik pa rin sa isip ko ang mga sinabi ni Mommy noong gabing iyon, parang paulit-ulit na tumutusok sa puso ko. “He’s with his other woman… with the mother of his child.” Masakit pakinggan, oo. Pero hindi ako naniniwala. Ayaw kong maniwala, hindi dahil tanga ako, kundi dahil alam ko sa puso ko kung ano talaga ang meron kami. Ang pagmamahal namin ay hindi basta-basta nawawala dahil lang sa pinaghiwalay kami ng ibang tao. Ipinangako namin sa isa’t isa—sa harap ng Diyos—na walang ibang makapaghihiwalay sa amin kundi kamatayan. Sina Mommy at Daddy ang may kapangyarihang ilayo ako sa kanya, pero hindi nila kayang kontrolin ang nararamdaman ko. That is mine, and that is ours. Kaya simula noong gabing iyon, gumawa na ako ng plano. Hindi ako magpapatalo. Hindi pwedeng habang buhay kami ganito. Kung hindi nila ako papayagang umuwi nang maayos, hahanap ako ng ibang paraan. Kahit gaano pa kahirap. Nagsimula ako sa maliliit na bagay. Nagpanggap akong sumu
Elara’s POV Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin lahat. Yung araw na isinakay nila ako sa eroplano papuntang America… wala talaga akong nagawa. Wala akong choice kundi sumunod, kahit buong pagkatao ko ang sumisigaw na ayaw ko, kahit nanginginig ang mga kamay ko habang tinitignan ko ang lupang Pilipinas na unti-unting lumiliit sa bintana. Sabi nila, “It’s for your own good, anak. We’re doing this to protect you.” But how can being away from the person I love be for my own good? How can this be protection when all I feel is emptiness? Pinipilit nila ang annulment. Gusto nilang tapusin ang kasal namin ni Kelly nang tuluyan, sabihin nilang “invalid” daw, na “hindi dapat nangyari ‘yan.” Pero sa puso ko, valid na valid. Tunay ang lahat ng pinagsamahan namin. Mahal na mahal ko siya—hindi dahil sa pera, hindi dahil sa status, kundi dahil siya ‘yung taong pinili ko, araw-araw. Tinatanggap ko ang mga pagkakamali niya. Tinatanggap ko rin yung bata—kasi wala naman kasalanan ang bata sa sitw
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala
Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa
Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang
Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging







