All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 51 - Chapter 60

POV: Alexandra Pakiramdam ko’y parang binibiyak ang dibdib ko habang nakatitig kay Lala. Ang liwanag ng mga alahas niya’y parang tinutukso ako. habang ang tinig niya’y malambing pero may bigat na parang alam na alam niyang wala na akong ibang matatakbuhan. Pilit kong pinipigilan ang luha, pero tumutulo pa rin ito nang palihim—ayokong makita niyang ganito ako kahina, lalo na’t wala akong maipagmalaki kahit ano. Biglang sumulpot sa isip ko si Edward. Nakikita ko pa rin siya—nakatayo sa lamig ng gabi sa labas ng restoran, nakabalot lang sa lumang jacket, nakatingin sa pinto habang naghihintay kahit ilang oras pa ang lumipas. Ang ngiti niya tuwing nakikita akong lumalabas, parang walang pagod, yung okay lang sa kaniya kahit na mag-intay ng matagal basta ligtas akong makauwi. He trusts me… Hindi ko magawang sabihin sa kanya na pinalayas ako sa trabaho, na kahit ang pinakasimpleng trabaho ay hindi ko kayang gawin. Ano na lang ang iisipin niya sa akin? Na isa lang akong pabigat? Sumuno

POV: Edward Habang nakahiga rito at hindi maigalaw nang maayos ang katawan ko, paulit‑ulit kong iniisip ang mukha niya bago siya umalis kanina. Kitang‑kita ko ang pagkabahala sa mga mata niya—namumugto ang ilalim, nanginginig nang bahagya ang mga labi habang inaayos ang kumot ko. Alam kong labis siyang nag‑aalala… at masakit isipin na baka may halong galit din ‘yon. Galit dahil hindi ko sinabi sa kanya ang totoo—na may malaki palang utang akong iniwan, na kaya ako sinalakay ay dahil tinatago ko lang ang bigat na pasan ko nang mag‑isa. Gusto ko sanang sabihin sa kanya ang lahat noon pa man. Pero paano? Kapwa kami walang sapat na kinikita, hirap na hirap na kaming makaraos araw‑araw. Kung sasabihin ko, dadagdag lang ‘yon sa pasanin niya. Ayokong makita siyang lalong mawalan ng pag‑asa. Gusto kong iparamdam na kakayanin ko ang lahat, na kaya ko siyang alagaan kahit anong mangyari—pero sa halip, ako pa ang naging dahilan kung bakit siya nababahala at naghihirap lalo. Alam kong nagha

POV: Edward tatlong araw na ang lumilipas, at sa bawat paggising ko, lalo lang bumibigat ang pakiramdam ko. Wala nang natira—ubos na ang huling barya, lalong lumobo ang utang, at wala man lang kahit katiting na naiwan para maibigay ko sa kanya. Dati’y umaasa pa akong makakabalik ako bago matapos ang dalawang linggo… pero ngayon, nakakahiya na lang kahit sumilip man lang sa kanya. Paano ko siya haharapin? Sasabihin ko bang sa halip na maayos ko ang gulo, lalo ko lang itong pinalala? Na dahil sa katangahan ko, mas lumubog pa kami sa utang? Sigurado akong mas lalo lang siyang madidismaya. Baka isipin niyang wala talaga akong kwenta, na hindi ko kayang tuparin kahit isa man lang sa mga pangako ko sa kanya. Kaya’t pinagpatuloy ko lang ang pananatili rito sa bahay namin—kahit ang mga kapatid ko ay nagtataka na kung bakit ayaw kong umalis, kung bakit laging nakayuko at parang may dinadalang mabigat na sekreto. Sinasabi ko lang sa kanila na kailangan ko pa ng panahon, na may inaayos pa

POV: Edward Nakaluhod pa rin ako hanggang ngayon sa lupa, hirap pa ring huminga, nang bigla siyang huminto at lumingon sa akin. Basang‑basa ng luha ang mukha niya, pero matigas ang tingin—parang ibang tao na ‘yung kaharap ko, hindi na ‘yung babaeng laging yumayakap at sinasabing “kaya natin ‘to basta magkasama tayo.” Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang suntok na mas masakit pa kaysa sa lahat ng natamo ko kanina. “Ganun ba? Kung ganoon… sige na lang. Then let’s end everything right here. Tapos na tayo, Edward. Wala nang tayo, simula ngayon.” Parang tumigil ang tibok ng puso ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong gawin ang lahat para mag-iba ang nararamdaman niya ngayon sa akin pero parang naka‑ugat ang tuhod ko sa dumi at alikabok. Sinubukan kong magsalita pero walang boses na lumabas—habang patuloy lang siya, lalong tumatalim ang bawat katagang binitawan: “You don’t need to worry about me anymore! Hindi mo na ako responsibilidad—huwag mo na akong isipin, huwag mo

POV: Alexandra Pagpasok ko pa lang sa loob, ang bigat pa rin ng loob ko. Paano kasi, after almost a month, nagpakita ulit sa akin si Edward. He said, he missed me. Sinabi niya rin na hindi na raw siya nagsusugal at pinipilit niyang ayusin ulit ang buhay niya. ibinigay niya sa akin yung pera na binayad ko noon sa pinagkakautangan niya at tinanggap ko naman. Honestly, masaya ako dahil sinusubukan niyang bumangon ulit. Totoo. pero hindi na para magbalikan pa kami. I still love him, yes. Hindi naman nawala yung pagmamahal ko sa kaniya at yung pinagsamahan namin habang buhay ko yung maaalala. Yung mga pag-aalaga niya sa amin, at mga sakripisyo. Nakita ko yon. Among them, si Edward yung matatawag kong Great Love ko. Pero para sa akin, hindi na kami dapat magbalikan pa. Hindi sa pagiging sugarol niya kaya inayawan Jo siya kung hindi sa naging sugarol siya dahil sa labis na pagmamahal sa akin. Alam kong malayo ang mararating niya kung wala ako/kami sa buhay niya. Ang isang tulad ko, h