Alle Kapitel von Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Kapitel 31 – Kapitel 40

Lumipas ang ilang buwan, at unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa sarili ko at sa buhay ko. Bumalik ako sa trabaho, pero tulad ng sinabi ko, ibang-iba na ang takbo ng isip at kilos ko. Naranasan ko na yung wala at naranasan ko na rin ang pakiramdam ng meron. Ang alam ng mga tao sa paligid ko, may kaya na ako kaya hindi na pwedeng bumalik ako sa dating ako. Bilang entertainer, malinaw sa akin ang trabaho ko na maging magalang, masayahin, at marunong makisama ss mga guest. Pero sa likod ng bawat ngiti at kwentuhan, may matibay na pader na itinayo ko. Hindi na ako yung Alexandra na madaling pinaniniwalaan ang matatamis na salita, o yung hahayaan ang sinumang lalaki na magdesisyon para sa akin. Hindi na ako nananatili sa iisang tao lang. Noon, kapag may isang nagpakita ng espesyal na atensyon, madaling nahuhulog ang loob ko, umaasang siya na ang magiging sagot sa lahat ng pangangailangan ko. Ngayon, alam ko na ang laro. Kapag may lalaking lumapit, nag-aalok ng inumin, regal

Makalipas ang ilang araw, may isa namang lumapit — si Ginoong Manuel, isang kilalang negosyante sa lungsod. Mula sa pananamit at relo pa lang, halatang marami siyang salapi. Siguro hindi sya nalalayo kay hitoshi ng itsura pero sa awra, magkaiba sila. Si hitoshi, sweet. Itong si Mr. Manuel, mukhang mayabang. Palibhasa'y mayamang negosyante. Diretso siya sa usapan at walang paligoy-ligoy. “Magkano ang kailangan mo para sa buong gabi?” tanong niya agad, habang inilalagay ang makapal na sobre sa mesa. “Gusto ko ng tahimik at maayos. Walang ingay, walang tanong.” Hindi agad ako sumagot. Oo, trabaho ko ang magbigay ng aliw at kaligayahan sa mga lalaking naghahanap ng kasama sa kama pero may choice din akong tumanggi. Itong isang ito, hindi ko siya feel. Parang hindi ko bet na sumama sa kaniya kahit na sa tono pa lang ng pananalita niya ay kayang kaya niyang triplehin ang presyong ibibigay ko. "Sorry po, pero hindi po ako availble ngayon." maayos na pagtanggi ko. Pero sa isip-is

Anim na buwan ang inabot ko sa paggamot. Anim na buwan na sunod-sunod ang pagtitiis sa paginom ko ng malalaking gamot, maagang natutulog, umiiwas sa usok at alak, at kumakain lang ng mga pagkaing makakatulong sa paggaling ng baga ko. Unti-unti, nawala ang ubo, humupa ang hapdi sa dibdib, at bumalik ang dating kulay at lakas ng katawan ko. Nang huling magpatingin ako sa doktor, sinabi niyang malaya na ako — wala nang impeksyon, at pwede nang bumalik sa normal na gawain basta hindi na uulitin ang dating bisyo at pagpapabaya. Sa panahong iyon, natapos ko rin ang pag-aaral ko. Nakapasa ako sa lahat ng kinakailangan, at hawak ko na ang diploma na matagal ko ring pinangarap. May titulo na ako, may karapatang mag-aplay sa mga opisina at kumpanya, at marami ang nagsasabing ito na ang pagkakataong magbago ng landas. Pero nang humarap ako sa katotohanan, doon ko naramdaman ang bigat ng sitwasyon. Ang mga trabahong angkop sa natapos ko ay mababa ang pasahod sa simula. Aabutin ng ilang buwa

Alexandra’s POV — Karugtong Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. Parang may sariling orasan ang dibdib ko—alam kong malapit na siyang dumating. Mabilis kong inayos ang sarili at ang paligid, parang laging may inaayos kapag alam kong darating siya. Nang marinig ko ang pamilyar na katok at boses niya, parang lalong gumaan ang hangin sa loob ng bahay. Pagbukas ko ng pinto, nandoon si Edward—nakangiti, may dalang sariwang prutas at maliit na supot ng tinapay. “Good morning, Alexandra,” bati niya, ang mga mata ay kumikinang agad nang makita ako. The way he look at me, there is so much admiration. “Magandang umaga rin. Ang aga mo yata ngayon,” sagot ko, at inaya siyang pumasok. buti na lang pala kako ay maaga akong nakapag-ayos."Maaga kasi kitang na-miss," Tumahimik ang sandali, pero hindi nakakailang. Ang guwapo niya talaga. Ang linis manamit. Saka yung dimples niya sa pisngi grabe! Right guy material na talaga. Im obsessed with his smiles."Oo nga. Palagi kaya kitang naiisi

Alexandra’s POV Naging laging tagpuan namin ang bukid sa likod—malayo sa ingay at mata ng ibang tao. Dito lang kami nakakaramdam na malaya, na parang kaming dalawa lang ang natira sa mundo. Dito muna kami bumubuo ng magandang alaala bilang ngayon ay magkasintahan na kami. Were Official now at ang saya saya ko dahil feeling ko nasa tamang tao na ako. Isang hapon, medyo late na at malapit nang dumilim pero presko pa rin dahil sa mga puno sa paligid. Pagkaupo namin sa lumang bangkong kawayan, agad kong naramdaman na iba ang init ng tingin ni Edward sa akin. Mas mabigat, mas malalim, parang may gustong sabihin ang mga mata niya na hindi na kailangang bigkasin. "Sobrang nakakapagod ang araw ko ngayon pero kapag naiisip kita at ang pagtatagpo natin dito sa bukid, nawawala ang lahat ng pagod ko." Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko, dinala sa kanyang dibdib para maramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso niya—katulad ng sa akin. “Alexandra…” tawag niya nang mahina, malapit sa mukha