All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 41 - Chapter 50

Edward’s POV — Karugtong Limang araw ang lumipas at hindi ako nakapunta sa kanila. Naguguluhan ako. Gusto ko siya. Gustong-gusto! Mahal ko siya at ang sakit isipin kung totoo nga ang mga sinabi ni Aling Marites tungkol sa nakaraan mo Alexandra. Na-scam ba ako? Sa bawat paggising ko, parang may mabigat na bato sa dibdib ko. I really wanted to go, pero tuwing haharap na sana ako sa pinto nila, bumabalik sa isip ko ang mga salita ni Aling Marites—matatalim, parang sigurado. Hindi ako makapagpaliwanag kung bakit, pero nangingibabaw ang pag-aalinlangan kahit alam kong iba ang ipinakita sa akin ni Alexandra. Sa mga araw na ‘yon, halos hindi ako makapagpokus sa trabaho. Paulit‑ulit kong inaalala ang bawat sandali namin—ang pagsasabi niya tungkol sa hirap ng buhay, ang takot niyang umasa ulit, ang paraan ng pagtingin niya na parang ako lang ang tao sa paligid. She was honest about her struggles, pero hindi niya detalyadong ikinuwento ang bawat bahagi ng nakaraan niya. At doon nagsimula

Alexandra’s POV Pagpasok namin sa bahay, sinalubong kami agad ni Nanay. Nanlaki ang mata niya nang makita kaming parehong basa at may putik ang damit. “Saan ba kayo galing? Ano ang nangyari sa inyo? Bakit puro putik kayo?” tanong niya, halatang nagtataka at nag-aalala. Nagkatinginan kami ni Edward saglit, tapos sabay kaming napangiti nang parang nahihiya. “Wala po ito… nadulas lang po kami pareho sa daan,” mabilis kong sagot. sapat na para hindi na magtanong. “Ah, ganun ba? Mag-ingat kayo lalo ngayong maulan at madulas ang daan,” paalala ni Nanay, tapos tumungo ulit sa kusina."Oo nga po. sobrang dulas," pag-uulit ko pero sa isip ko, yung ginawa namin ni Edward kanina."Ehem..." naubo tuloy agad si Edward halatang na gets niya yung sinabi ko. "Mauuna na po ako. Bukas na lang po," Nang magpaalam na si Edward para umuwi, tumayo ako sa may pintuan hanggang sa mawala ang anino niya sa ulan. Pagpasok ko sa kwarto at habang nagpapalit ng damit, hindi ko mapigilang isipin ang laha

Alexandra’s POV Nakatitig pa rin ako sa maikling sulat na nakalatag sa mesa, parang ayaw paniwalaan ng mata at isip ko ang binabasa. Paulit‑ulit kong binasa, hindi ko matanggap. Never in my mind na paglilihiman ako ng Inay at sa huli, iiwanan niya kami. Umalis si Nanay, sumama sa lalaking nanakit sa kanya, at iniwan kaming magkakapatid. Masakit, pero mas masakit ang katotohanang unti‑unting umuubos sa isip ko—ang lahat ng ipinapadala kong pera mula noon hanggang ngayon… ang bawat pisong kinita ko sa hirap at sakripisyo… doon lang pala napupunta sa kanya. Sa lalaking iyon. Akala ko nakakatulong ako para sa gamot, pagkain, at pangangailangan ng bahay. Akala ko ang bawat halaga ay nagbibigay ng magandang buhay sa pamilya ko. Ngunit sa likod ng lahat, niloloko lang pala ako. Ginagamit lang pala ako para masuportahan ang relasyon nilang puno ng karahasan at maling desisyon. Napahawak ako sa dibdib ko, parang may mabigat na bato na nakadagan doon. Paano nagawa ito ni Nanay? Alam niyan

Edward’s POV Dahil sa unang panalo, na-engganyo ako. Tuwing kinakapos ako, doon ko naiisip na lumaro. Sa isip-isip ko, kontrol ko naman. Kapag nanalo, inaalis ko na agad at kinakash-out. Sabi ko minsanan lang talaga, pero habang tumatagal, lalo akong nahihikayat. Tuwing sumasakit ang ulo ko sa mga bayarin, sa pangangailangan nina Alexandra, at sa sarili kong pamilya, ang unang pumapasok sa isip ko ay sumubok ulit, lumaro, sigurado panalo ka na naman. Nagsimula sa maliliit na halaga. Sa tuwing nananalo, mabilis ko ring ibinibili ng pagkain, gamit sa bahay, o pang‑aral ng mga bata. Nakikita ko ang tuwa ni Alexandra, ang ginhawa sa mukha niya, at lalo akong naniwalang ito ang tamang paraan. Pero hindi ko namamalayang unti‑unti na akong naiipit. Kapag natatalo, pilit kong binabawi sa susunod na taya—sinasabing sa sarili ko na last na ito, hanggang sa napapalaki ko na ang halagang inilalabas. Nadadamay na ang yung bahagi ng sahod ko bago pa man umuwi. Minsan ay nakakautang pa ako

Edward’s POV Hindi ko kailangang magsalita para malaman kong may nagbago. Ramdam ko ito sa bawat tingin, sa bawat haplos, at sa bawat sandaling magkasama kami. Dati, kapag lumalapit ako, agad siyang sumasalubong nang buong puso—mainit, puno ng damdamin, parang ako lang ang mundo niya. Pero ngayon… parang may pader na unti‑unting tumataas sa pagitan namin. At yun ang hindi ko maintindihan kung kailan nagsimula. Like, how, why, and what is the reason. Tuwing hinahalikan ko siya, pakiramdam ko’y ako lang ang gumagawa ng paraan. Ang mga labi niya ay sumasagot naman, pero wala na yung dating init at kagustuhan. Parang napipilitan na lang. Kapag magkatabi kaming natutulog, hindi na siya yumayakap nang mahigpit gaya ng dati; nakahiga lang siya nang tahimik, malayo nang kaunti sa akin, at madalas ay nakatalikod. Kahit sa mga sandaling magkasiping kami, naroon ang katawan niya pero parang wala ang kanyang diwa. Kulang, malayo, at malamig—gaya ng hangin sa gabi na tumatagos sa buto. Paul