All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 91 - Chapter 100

หลังจากที่ย้ายออกมาจากไทม์ เธอใช้เวลาอยู่พักใหญ่เลยกว่าจะรีเซ็ตทุกๆ อย่างให้มันกลับมาลงตัวเหมือนเดิมได้ ห้องพักแคบๆ ตามเงินในกระเป๋าที่พอจะสู้ไหว กลิ่นอับที่ไม่คุ้นเคยทุกครั้งที่กลับเข้ามา มันเหมือนตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็งและเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวให้ได้แล้ว “เฮ้อ... เหนื่อยเหมือนกันแฮะ” มารีนถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมกับยกมือขึ้นปาดเหงื่อตรงหน้าผากของตัวเองที่ไหลย้อยออกมาจนแฉะเสื้อไปหมดแล้ว เธอเพิ่งจะปรับเปลี่ยนห้องเสร็จ ทำให้มันกว้างมากขึ้นกว่าเดิม จับย้ายนิดหน่อยจะได้น่าอยู่มากขึ้น ขณะเดียวกันนั่นเอง... ครืด ครืด ครืด ~ มารีนเหลือบตามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่วางแนบอยู่กับโต๊ะที่วางแจกันดอกไม้ เธอกดรับสายแล้วเปิดลำโพงคุย “พี่นินหรอ?” ( เราเอง เฉินน่ะ ไม่ใช่พี่สะใภ้หรอก ) “เฉินเหรอ?” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะมองที่หน้าจอมือถืออีกครั้ง เพื่อดูว่าเธอน่ะมองผิดไปหรือเปล่า อาจจะคิดถึงพี่สาวจนตาลายก็ได้ แต่นี่มันก็เบอร์ของพี่สาวเธอนี่นา “เอ่อ... ทำไมเป็นนายล่ะเฉิน พี่นินไปไหน” ( เราโทรหาเธอไม่ติดน่ะมารีน ก็เลยยืมโทรศัพท์พี่สะใภ้มา ) “......” เธอคิดอยู่ครู่นึ

วันถัดมา ~ มารีนออกไปหางานแต่เช้า ตามที่ได้วางแผนเอาไว้ เธอออกจากห้องด้วยความมั่นใจแบบสุดขีด ว่ามันน่าจะได้บ้างแหละนะ เพราะประสบการณ์ในการทำงานของเธอมันก็มี แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีวูบหนึ่งที่คิดขึ้นมาว่า ถ้าเกิดไม่มีบริษัทไหนรับเลยล่ะ เธอจะทำยังไง จะทำพาร์ทไทม์แบบไม่มีหลักให้ตัวเองแบบนี้ไปตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ แค่คิดก็เหนื่อยใจรอแล้ว “เฮ้อ ~ ทำไมมันร้อนอย่างนี้เนี่ย” มารีนยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลปานหยดน้ำตรงหน้าผากของเธอ ปกติตอนกลางวันก็ร้อนอยู่แล้ว ตอนนี้ร้อนหนักกว่าเดิมอีก แดดเปรี้ยงชนิดที่ว่าคนไม่แข็งแรงก็อาจจะเป็นลมแดดไปได้เลย เธอก้าวออกไปยืนรอที่หน้าริมฟุตบาทตรงทางเท้า เตรียมที่จะโบกรถแท็กซี่เพื่อไปหาสมัครงานต่อ ตามบริษัทที่รับสมัครพนักงาน อย่างที่บอกเธอวางแผนมาอย่างดีหมดแล้ว แต่ในจังหวะเดียวกันนั่นเอง สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับภาพบางอย่างโดยไม่ได้ตั้งใจ และทำเอาเธอยืนนิ่งราวกับทั้งโลกถูกหยุดเวลาเอาไว้อยู่ชั่วขณะนึง‘ไทม์’ เขากำลังเดินออกมาจากบริษัทที่อยู่ตรงข้ามเธอ ใส่ชุดสูทเรียบร้อยเหมือนกับทุกครั้งที่เธอได้เห็น ท่าทางของเขาทั้งหล่อและโดดเด่นใครเห็นก็ต้องมองก็ต้องชอบ

สนามบินxx “เฉิน ทางนี้!” คนตัวเล็กตะโกนเรียกพร้อมกับโบกมือไวๆ เรียกอีกฝ่ายที่กำลังชะเง้อมองหาอยู่เหมือนคนหลงทาง และเมื่อได้เห็นหน้า เขาก็ยิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนจะรีบเดินเข้ามาหา “นึกว่าเธอไม่มา” “บอกให้มารอตรงข้างนอกไม่ใช่เหรอ?” “ขอโทษๆ พอดีคนเยอะ เลยไปไม่ถูก” “ช่างมันเถอะ ไปกันได้แล้ว” จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังโรงแรมหรูที่เป็นที่พักของเฉิน มารีนไม่ได้ให้ไปพักด้วย ส่วนนึงก็เป็นความเหมาะสม เพราะทั้งสองไม่ได้เป็นอะไรกัน “กินข้าวมาหรือยัง?” เฉินถาม “ยังหรอก” “งั้นเราไปกินข้าวกัน จะได้โทรหาพี่สะใภ้ด้วย” “อื้ม” มารีนพยักหน้าตอบรับ หลังจากที่เอาของเข้าห้องพัก เช็คอินอะไรเรียบร้อยแล้ว เฉินก็พาเธอไปนั่งที่ร้านอาหารหรูริมทะเล “คนนั้นเขาไม่มาด้วยเหรอ?” “คนนั้น คือใครล่ะ” คนตัวเล็กถามกลับ ในใจจริงๆ เธอก็รู้อยู่แล้วแหละนะว่าเฉินหมายถึงใคร แต่แค่ถามเฉยๆ เผื่อไม่ใช่ก็ได้ “ก็คนที่ไปจีนกับมารีนด้วยไง” “อ๋อ..” “.....” “ก็แค่เจ้านายน่ะ แต่ตอนนี้ฉันได้ที่ทำงานใหม่แล้ว” ปากพูดว่าแค่เจ้านายแต่ในใจจริงๆ เธอคิดมากกว่านั้นอีก ตอนนี้ก็ทำได้แค่ต้องพยายามตัดใจ “เธอโอเคก็

#เวลาต่อมา ~ สามพี่น้องกลับมารวมตัวกันหลังจากที่แยกย้ายกันไปทำงาน กลับมากันแต่ละทีก็ไม่ได้พร้อมหน้าพร้อมตากัน จนกระทั่งวันนี้ “ไอ้ไทม์ ความลับมึงเหยียบให้มิดเลยนะ ถ้าเกิดแม่รู้ กูทุบมึงแน่” “เออน่า มึงเองก็หุบปากด้วย อย่าปากสว่าง แม่รู้ขึ้นมากูทุบเหมือนกัน” ทรานส์และไทม์ กำลังตกลงกันว่าจะไม่มีใครแพร่งพรายเรื่องความลับของกันและกัน ในขณะที่ไทป์ แฝดพี่ชายคนโต กลับนั่งเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีความลับหรอก แต่เพราะรู้ว่าความลับของเขามันอาจจะมากกว่าทั้งสองก็ได้ก็เลยไม่พูด “กลับบ้านไป ต้องเอาใจแม่หน่อยแล้วว่ะ” ทรานส์พูด “กูก็ว่างั้น” ไทม์ตอบเบาๆ เพราะเห็นด้วย แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะทำอะไรให้ผู้เป็นแม่ประทับใจดี “แม่ชอบอาหาร ทำอะไรให้แม่กินดีมั้ยวะ” เสียงของไทป์เหมือนเป็นเสียงสวรรค์ขึ้นมา ที่ทำเอาทั้งสองยังคงคิดหนักอยู่ถึงกับหน้าตื่นขึ้นมาทันทีเลย “ความคิดดีไอ้ไทป์” ไทม์พูด “เดี๋ยวแวะตลาดซื้อของกันสักหน่อย ระหว่างนี้ก็ช่วยกันคิดเมนูก่อนก็แล้วกัน” ทรานส์พูดเบาๆ ไม่นานนักทั้งสามก็มาถึงที่บ้านไร่ของตัวเอง ด้วยความที่ไม่ได้มาพร้อมหน้าพร้อมตากันนาน คนที่บ้านพอได้

ตึกตัก !! ตึกตัก !! ตึกตัก !!เงียบสนิท เงียบแบบไม่มีอะไรกั้น เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระทึกจะเป็นกลองก็ไม่ปาน คุณหญิงรฐามองหน้าลูกชายก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ภายในห้องอย่างใจเย็น ไม่เร่งรีบ และไม่บังคับให้ลูกชายต้องบอก แต่จะกดดันอยู่อย่างนี้ จนกว่าเจ้าตัวจะยอมรับสารภาพตามจริง “อ-อะไรกันครับแม่ ผมไม่มีอะไรจะบอกแม่สักหน่อยครับ” ไทม์รีบแก้ตัว ทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร เหมือนไม่รู้ว่าสิ่งที่ผู้เป็นแม่พูดคือเรื่องอะไร “แม่ให้โอกาสคิด และตั้งสติให้ดี แล้วบอกกับแม่มาตรงๆ”เสียงของคุณหญิงรฐาเย็นยะเยือกซะจนไทม์แอบกลืนน้ำลายเนียนๆ ไม่ให้แม่ได้สงสัยว่าตัวเขาทำอะไรไม่ดีมา “ไม่มีครับ ไม่มีเลย” “แม่บอกแล้วไง ว่าให้โอกาสให้พูดความจริง” “.....” ยิ่งฟังก็ยิ่งขนลุกน่ากลัวแปลกๆ จนไทม์เกร็งไปหมดเลย เขารู้จักแม่ของตัวเองดี และต่อให้เขาจะเก่งแค่ไหนเวลาอยู่ข้างนอก แต่อยู่ต่อหน้าแม่เขาก็คือเด็ดแฝดจอมแสบคนนึงเท่านั้นเอง “ว่ายังไงล่ะหืม คิดคำตอบให้แม่ได้หรือยัง” “ไม่มีครับ ผมไม่มีอะไรสักบอก” “รู้อะไรไหม ผู้ชายน่ะนะ ถ้าจะให้ดูดีจริงๆ จะต้องเป็นสุภาพบุรุษทั้งข้างนอกข้างใน อย่าดีแต่เปลือก จำที่แม่