All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 81 - Chapter 90

“พักเที่ยงแล้วไม่ไปกินข้าวหรอมารีน”“หือ... อื้ม เดี๋ยวก็คงไป” มารีนหันไปตอบเพื่อนร่วมแผนกที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน จะบอกว่าไม่หิวก็ไม่ได้หรอก เพราะเธอไม่ได้กินอะไรมาตอนเช้า“งั้นฉันไปก่อนนะ”“โอเค..”เพื่อนๆ ที่อยู่แผนกเดียวกันต่างพากันทยอยออกไปกินข้าวพักกลางวัน จนกระทั่งที่นี่เหลือเพียงเธอคนเดียว เธอนั่งนิ่งไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังรอคอยอะไร สายตากดจ้องไปอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ที่ปกติจะต้องมีเสียงข้อความเด้งดังเข้ามาติ๊ง ~ และแล้วก็มีเสียงข้อความดังเข้ามาจริงๆ มารีนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านในทันทีด้วยความดีใจ แต่แล้วก็ต้องรู้สึกเหมือนเดิม เพราะข้อความที่ส่งเข้ามาไม่ใช่คนที่เธออยากคุยด้วยต้าวเฉินตัวยักษ์ : ทำอะไรอยู่มารีน : พักกลางวันต้าวเฉินตัวยักษ์ : กินข้าวเยอะๆ นะมารีน : อื้มต้าวเฉินตัวยักษ์ : เป็นอะไรไปมารีน : ไม่ได้เป็นไร กินข้าวอยู่น่ะต้าวเฉินตัวยักษ์ : อ๋อ กินให้อร่อยนะ บาย*********เธออ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับอะไร เฉินเป็นคนดีก็จริง แต่ไม่ใช่คนที่เธอชอบเลย ไม่ใช่คนที่เธออยากให้ส่งข้อความมาหาตอนนี้ และพอมันไม่ใช่แล้วมันก็รู้สึกแปลกไปหมดเลย.....#เวลาต่อมา ช่

เวลาผ่านไปจนกระทั่งไทม์แต่งตัวเสร็จและกำลังจะออกไปข้างนอก มารีนนั่งอยู่ที่โซฟาตรงหน้าทีวี เธอทำเป็นนิ่งไม่ได้มองการกระทำของเขา ในขณะที่เขาเหลือบตามองเธอเพียงเสี้ยววินาทีแล้วเดินไปใส่รองเท้า จากนั้นก็เดินออกไปทันทีโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลยและทันทีที่เขาออกไป ความอึดอัดของเธอทั้งหมดก็ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นน้ำตา“ฮึก...”เรื่องนี้เธอไม่โทษเขาเลย เพราะเขาไม่ผิดที่จะทำอย่างนั้น ถึงจะเคยให้คำสัญญาเอาไว้ก็เถอะ ว่า.. จะมีความสัมพันธ์ทางกายแค่เธอคนเดียว แต่การที่เขาจะไปมีอะไรกับใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของเขาอยู่ดี เธอไม่ได้มีสิทธิ์ไปหึงหวงหรือห้ามปรามอะไรเขา........เวลาผ่านไป ~ บริษัทตระกูลตะวันภูเมฆ “อะไรนะ เธอจะยื่นใบลาออก!” เสียงของผู้จัดการร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินว่ามารีนจะยื่นใบลาออก“ค่ะ ฉันต้องทำยังไงบ้างคะ แล้วต้องยื่นเอกสารล่วงหน้าไหม”“เดี๋ยวๆ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ถึงอยากลาออกล่ะ หรือว่ามีใครพูดอะไรไม่ดีกับเธอ”“เปล่าค่ะ ฉันแค่จะกลับบ้าน““อ้าว... จะไม่มาแล้วหรอ” สีหน้าของผู้จัดการดูผิดหวัง ถึงมารีนจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน แต่เธอก็แสดงศักยภาพของตัวเองให้ทุกคนได้เห็นว่า ต

“…ฉันแค่อยากเริ่มต้นใหม่ค่ะ เริ่มต้นกับตัวเอง อยู่ด้วยตัวเอง ตอนนี้ฉันเจอพี่สาวแล้ว ฉันไม่ลืมบุญคุณที่คุณเคยช่วยหรอกนะคะ แต่ความสัมพันธ์ของเราถือว่าฉันชดใช้ให้คุณแล้ว”“หึหึหึ” ไทม์หัวเราะออกมาเบาๆ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ มารีนทีละก้าว “แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร”เรื่องที่ผ่านมาอย่างนั้นเหรอ ก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง เขาเป็นคนตั้งกฎข้อนี้ขึ้นมาเอง และเวลานี้เขาก็เป็นคนที่กำลังเปลี่ยนไปด้วย ไม่ใช่เธอ ถ้าเขาจะไปมีผู้หญิงคนอื่นใหม่ เธอก็จะไม่ว่าอะไรเขาหรอก แต่เธอจะไม่ยืนอยู่ตรงนั้นอีก เพราะเธอรู้สึกว่าการอยู่เป็นของเล่นผู้ชายที่มีตัวเลือกมากมายมันดูไร้ศักดิ์ศรี!“ก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว ไม่ใช่หรอคะ?“ เธอพูดช้าๆ ตอบกลับเขาอย่างหนักแน่น ถึงเหตุผลที่เขาเคยพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้ก็แค่ความสัมพันธ์ทางกายที่ไม่ได้ผูกมัดอะไร ดูเหมือนจะแฟร์ๆ กันทั้งสองฝ่าย แต่ยิ่งอยู่ด้วยกันไปนานๆ กลายเป็นเธอซะมากกว่าที่รู้สึกเสียเปรียบ เพราะเขาเป็นคนที่มีตัวเลือกอยู่ตลอดเวลา ต่างจากเธอที่ต่อให้จะอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ ก็ยังเลือกที่จะซื่อสัตย์กับเขา“งั้นหรอ..”“คุณเป็นคนบอก

#เช้าวันต่อมามารีนตื่นแต่เช้าพร้อมกับถือกระเป๋าออกมาจากห้องนอน ไทม์ยังคงนอนสลบเหมือดอยู่ที่เดิม เมื่อคืนคงเมาหนักมากจนป่านนี้แล้วเขายังไม่ตื่นเลยเธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่นิ่งงัน แต่แล้วริมฝีปากของเขาที่สั่นเบาๆ ก็ทำเอาเธอต้องชะงัก เพราะเธอเพิ่งสังเกตเห็นมือเล็กค่อยๆ ขยับไปอังตรงหน้าผากของเขาอย่างระมัดระวัง จนได้รู้ว่าเขาตัวร้อนกำลังไม่สบาย“คุณไทม์คะ คุณไทม์...”“อือ...” เจ้าตัวครางตอบรับ แต่ไม่ลืมตาขึ้นมามอง เหมือนคนที่ไม่ค่อยมีสติ“ไหวหรือเปล่าคะเนี่ย”“......”มารีนถอนหายใจแรงก่อนจะวางกระเป๋าของตัวเองลง เดินไปหยิบกะละมังน้ำพร้อมกับผ้ามาเช็ดตัวให้กับเขา จนกระทั่งไทม์รู้สึกดีขึ้นมาและฟื้นตัว“จะมาดูแลฉันทำไม จะไปก็ไม่ไปล่ะ” ไทม์พูดเสียงห้วนๆ เมื่อเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางของมารีนที่วางกองเอาไว้อยู่ตรงมุมห้อง“ฉันจะดูแลคุณเป็นครั้งสุดท้าย”“ไม่จำเป็น!”พรึบ ! “คุณไทม์!”เขาปัดกะละมังน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าออกไปจนมันคว่ำ น้ำในกะละมังกระเด็นใส่มารีนจนเปียกไปครึ่งตัว และนั่นก็ทำให้เธอไม่พอใจในการกระทำของเขามากๆ“ออกไป!”“.....” มารีนลุกขึ้นยืนมองไทม์ด้วยสายตาแข็งๆ ไม่พอใจกับการที

#ครึ่งชั่วโมงต่อมา แกร๊ก ~ ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกมา ก่อนที่ร่างสูงกำยำจะเดินออกมาอย่างเร่งรีบ เหมือนกำลังจะออกไปไหน “คุณไทม์คะ” “มีอะไร?” “มารีนเธอฝากของไว้ค่ะ บอกว่าฝากคืนให้กับคุณไทม์ด้วย” เลขายื่นบัตรแบล็คการ์ดคืนให้กับเจ้าของ ไทม์มองแล้วคิ้วกระตุกทันที ก่อนจะรับบัตรไปแบบไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ “แล้วเธอล่ะ?” “คุณไทม์บอกว่าไม่ต้องการพบ เธอก็เลยฝากเอาไว้ แล้วก็กลับไป นานแล้วนะคะ” “.....” ไทม์ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินกลับออกมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดไปหมด เพราะตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่า มารีนไปพักอยู่ที่ไหน ถึงเธอจะยังทำงานอยู่ที่นี่ก็เถอะ เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆ ที่พยายามผลักไสไล่ส่งเธอขนาดนั้น แต่กลับโหยหาเธอ อยากรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน อยากคุยด้วย แต่ก็ยังวางมาดอยู่ ******** คาสิโนที่ทรานส์ดูแลอยู่... ปั่ก !! ตุบ!! ไทม์เดินเข้ามาในห้องทำงานของน้องชายฝาแฝด ก่อนจะถีบเก้าอี้อย่างแรงจนมันล้มลง แล้วก็เดินไปนั่งตรงโซฟาอย่างสบายใจ “เอ้าไอ้สัตว์ มึงมาถีบเก้าอี้กูทำห่าอะไร!?” ทรานส์เงยหน้าขึ้นมองแล้วด่าทันที “หงุดหงิด มีไรมั้ย?” “แล้วเป็นส้นตีนไรหงุดหงิด มึงนี่หล