Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สู้ชีวิต ยุค 80: Bab 21 - Bab 30

ตลอดเวลาเกือบสัปดาห์เจียงหง ฮุ่ยชิวต่างก็มีความสุขกับชีวิตเสียเหลือเกิน รวมถึงสะใภ้ทั้งสองคน ส่วนลูกชายทั้งสาม ลูกคนโตออกไปดูกิจการร้านค้าของครอบครัว ส่วนคนเล็กไปดูการเกษตรที่ได้รับจากผู้เป็นบิดาผู้ล่วงลับ ที่ดินผืนนนี้สามีของเจียงหงนั้นหวงมากแต่กลับออกปากว่าจะยกให้เด็กแฝดที่เป็นลูกของเฟยห่วงลี่อย่างง่ายดาย ไม่รู้ไปหลงเสน่ห์พวกมันอะไรนักหนา เจียงหงส่ายหน้าไม่อยากคิดถึงหน้าของสะใภ้คนนั้นให้เสียอารมณ์ เฟยห่วงลี่มันหายหัวไปก็ดีแล้ว แม่สามีแสนอารมณ์ดีเมื่อไร้เงาสะใภ้แสนชังต่างจากฮุ่ยชิวที่ไม่สบายใจเอาเสียเลย เมื่อวันก่อนก็บ่นกับฮุ่ยหนิงว่าเมื่อไหร่เธอนั้นจะได้กลายเป็นสะใภ้รองของบ้านหลังนี้อย่างเต็มภาคภูมิเสียที ฮุ่ยหนิงได้แต่ปลอบใจพี่สาวเอาไว้ใจเย็น ๆ บ้านหลังนี้เจียงหงนั้นใหญ่ที่สุด ไม่ว่าแม่สามีต้องการสิ่งใดก็ไม่มีใครขัดใจได้สักคน แม้กระทั่งลูกชายคนโตผู้เป็นสามีของเธอก็ยังไม่อาจสามารถโต้เถียงกับเจียงหงได้เลย สองพี่น้องจากตระกูลฮุ่ยนั้นมาจากครอบครัวชนชั้นกลางไม่ได้ร่ำรวยอย่างที่ใคร ๆ เขามอง ลูกสาวต่างก็พากันแต่งงานกับผู้ชายตระกูลมีอั

“ตงตงใจดีจังค่ะ” เฟยเยว่เล่อเรียกชายผู้มีอายุมากกว่า ทำให้คนเป็นแม่ตาโตเท่าไข่ห่าน เธอไม่เคยสอนเด็กน้อยให้พูดแบบนั้น ไม่เคยให้เรียกญาติผู้ใหญ่เช่นนั้น “เยว่เล่อ อย่าเรียกลุงชางตงเขาแค่ชื่อสิค่ะ” เฟยห่วงลี่รีบแย่งบุตรสาว เฟยเยว่เล่อที่ถูกชายหนุ่มเอาไว้ แทนที่ชางตงจะทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เด็กน้อยไร้เดียงสาเอ่ยขึ้น ส่วนเด็กชายเฟยเยว่ส่าง ชางตงก็จูงมือเอาไว้เด็กน้อยกำลังสนใจลูกอมในมือ มากกว่าผู้ใหญ่ทั้งสองคน “ผมให้เด็ก ๆ เรียกเองแหละ เยว่ส่างและเยว่เล่อจะเรียกผมว่าตงตง หรือ ลุงตง ผมก็ไม่ว่าอะไรทั้งนั้นแหละ เพราะเด็กทั้งสองก็เหมือนลูกเหมือนหลาน” ไม่รู้ว่าชายหนุ่มจงใจเน้นคำว่าลูกมากกว่าเกินไปหรือเปล่านะ เฟยห่วงลี่ได้พยักหน้าตามเพราะดูเด็กสาวจะถูกใจเพื่อนใหม่ที่กล้าหาญเรียกว่า ตงตง เฟยเยว่เล่อกอดคอเอาไว้แน่นเชียว หลังจากเลือกซื้อของทั้งหมดจนเฟยห่วงลี่คิดว่าชางตงคงรวยขนาดไหนถึงรู้สึกเหมือนเขาเหมาทั้งตลาด ทั้งเสื้อผ้า รองเท้าและของเล่นของเด็ก ๆ เนื่องจากเธอและลูกไม่ได้เอาอะไรมาจากบ้าน อีกอย่างมีของบางอย่างที่พ่อสามีของเธอให้เอาไว

เฟยห่วงลี่ส่งยิ้มให้เขา เจียงเฟยอวี่ทำแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้หญิงสาวไม่จำเป็นต้องลังเลอีกต่อไป เฟยห่วงลี่คิดใคร่ครวญคนอย่างเจียงเฟยอวี่และเจียงหงนั้นคงไม่ยอมเธอง่าย ๆ “เรื่องที่คุณจะไปหย่ากับเจียงเฟยอวี่คือเรื่องจริงใช่ไหม” “ใช่ค่ะ พอกันทีกับผู้ชายเฮงซวย แต่เอกสารอยู่ที่บ้านหลังนั้น มีเอกสารสำคัญด้วย ไม่รู้ว่าคนร้ายกาจอย่างเจียงหงจะเข้าไปทำอะไรที่ห้องของฉันกับลูกบ้างหรือเปล่า” เฟยห่วงกังวลใจไม่น้อยวันนั้นหอบลูกออกมาด้วยความโกรธ ไม่ทันได้เก็บของ หรือเอกสารใด ๆ ติดตัวมาด้วย ถ้าเกิดเจียงเฟยอวี่ไม่ยอมหย่าขึ้นมา เรื่องทุกอย่างมันคงวุ่นวายไม่น้อย กระนั้นเฟยห่วงลี่ก็พร้อมรับมือทุกสถานการณ์เพื่อลูกทั้งสอง “วันนี้ลูกอวี่ไปตามราวีนางเฟยห่วงลี่มาอย่างนั้นหรือ แม่ได้ยินจากชาวบ้านว่าลูกอวี่ของแม่ไปชกลูกชายของเสี่ยกวงอย่างนั้นหรือ” ชาวบ้านที่ว่าก็คือลูกสะใภ้ทั้งสามคนของเจียงหง โดยเฉพาะฮุ่ยชิวที่รีบกลับมาฟ้องผู้เป็นแม่สามี เจียงหงหลังจากได้ยินแบบนั้นก็โกรธลูกชายคนรองอย่างเจียงเฟยอวี่มิน้อยที่ทำราวกับตัวเองนั้นเสียดายที่นางเฟยห่วงลี่หอ

“ท่าทางลีลี่ดูรีบร้อน ว่าแต่ในห้องนี้มีอะไรสำคัญอย่างนั้นหรือ” ชางตงเอ่ยปากถามด้วยความสงสัยทันทีเมื่ออยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องแสนคับแคบของเฟยห่วงลี่ เห็นสภาพห้องของหญิงสาวแล้วชางตงก็ยิ่งเจ็บใจเข้าไปอีก เจียงเฟยอวี่ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า ห้องของสามแม่ลูกแคบเกินกว่าจะอยู่ได้ทั้งสาม ข้าวของเต็มไปด้วยเสื้อผ้าเด็กแฝด หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าของลูกและตนเองใส่กระเป๋าใบใหญ่อย่างลวก ๆ ก่อนร่างบางจะมุ่งตรงไปยังตู้ที่ปิดล็อกเอาไว้อย่างดี เฟยห่วงลี่คว้านหากุญแจเก่าที่ซ่อนเอาไว้อย่างลี้ลับ ขนาดชางตงที่ยืนล้วงกระเป๋าทอดสายตามองหญิงสาวด้วยความสงสัย เขาเองก็สงสัยในตัวเพื่อนของเขาอยู่ไม่น้อย เห็นเอกสารมากมาย ถ้าให้เขาเดาคงเป็นเอกสารเกี่ยวกับเฟยเยว่เล่อและเฟยเยว่ส่าง เด็กแฝดแสนสดใสของเขา แค่คิดรอยยิ้มก็ประดับบนใบหน้าของชายหนุ่มรูปงาม เฟยห่วงลี่เก็บเอกสารสำคัญเข้าใส่กระเป๋าของตน โชคดีที่แม่สามีตัวดีของเธอไม่ได้มายุ่งกับห้องของเธอ ความรังเกียจในตัวเธอและลูก เจียงหงคงไม่กล้าแม้แต่เจียดตัวเข้ามาในห้องของเธอ เจียงเฟยอวี่ยิ่งแล้วใหญ่ ชายคนนั้นถ้า

“อ๊าย... ไอ้บ้า แกกล้าผลักฉันเหรอ” ฮุ่ยชิวโวยวาย พยายามลุกขึ้นชี้หน้าของชายผู้นั้น “ไปกันเถอะค่ะ ไม่ต้องไปสนใจหรอกค่ะ” เฟยห่วงลี่พูดจบ ชางตงก็พยักหน้าเดินตามเฟยห่วงลี่ตามอย่างช้า ๆ “อีบ้า!” ฮุ่ยชิวร้องตะโกนออกมากด้วยความเจ็บใจที่ตนเองนั้นกี่ครั้ง ๆ ก็ไม่สามารถต่อกรกับเฟยห่วงลี่ได้สักครั้ง มีแต่ความเจ็บใจ “นี่มันเรื่องอะไร ทำไมฮุ่ยชิวต้องโวยวายแบบนั้น” มาถึงด้านล่างที่มีเจ้าหน้าที่เขตทั้งสองนั่งอยู่ และเจ้าบ้านอีกสองคนนั่งรอเธอและชางตง “รอถามเธอเองดีกว่า” เฟยห่วงลี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชากว่าที่เธอเคย สายตาของเจียงเฟยอวี่มองเธออย่างเว้าวอนระคนเสียใจกับเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้น ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอ่ยคำพูดใดออกมา ฮุ่ยชิว สะใภ้ใหญ่ และสะใภ้เล็กก็เดินลงมาพอดี ฮุ่ยชิวเห็นท่าทางของสามีตนมองไปยังเฟยห่วงลี่ด้วยความอาวรณ์ในความรักที่ทั้งสองเคยมีให้กัน เธอก็รู้สึกไม่ค่อยชอบใจ รีบเดินมานั่งข้างกายของชายหนุ่มทันที เฟยห่วงลี่ได้แต่นั่งนิ่งข้างกายของเธอมีเพื่อนสนิทหนุ่มอย่างชางตงอยู่ด้วย ในใจของหญิงสาว