All Chapters of One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ: Chapter 151 - Chapter 160

"เพิ่งรู้จักกัน ใครเขาไปถามชื่อจริงนามสกุลจริงกันวะ" "คิดจะเอากับมันหรือไง" เลออนโพล่งถามเสียงห้วน "ก็ไม่ติดนะ... ถือว่าตรงสเปกอยู่" เซียร่ายักไหล่ตอบหน้าตาเฉย หญิงสาวหันไปหยิบของบนโต๊ะเครื่องแป้งโดยไม่ได้สนใจจะมองหน้าคนถามเลยสักนิด ท่าทางสบายๆ ไม่แคร์โลกของเธอยิ่งสุมไฟหงุดหงิดในใจเลออนให้ลุกพรึบขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เลออนมองแผ่นหลังบางที่กำลังรื้อกระเป๋าเครื่องสำอาง แล้วหยิบลิปสติกขึ้นมาทาด้วยสายตาขวางๆ คิ้วเข้มขมวดมุ่นหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มแต่งหน้าแต่งตัวราวกับเตรียมจะออกไปข้างนอก "แล้วนั่น... จะแต่งหน้าออกไปไหน" ชายหนุ่มถามเสียงแข็ง พยายามกดความหงุดหงิดไม่ให้พุ่งสูงไปมากกว่านี้ "นัดไอ้เวรนั่นไว้หรือไง" เซียร่าชะงักมือที่กำลังเม้มริมฝีปาก หญิงสาวปรายตามองคนพาลผ่านบานกระจกเงาแล้วแค่นหัวเราะ "ถามจริง... เป็นแค่พาร์ตเนอร์แท้ๆ มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องของฉันไม่ทราบ" "ก็สิทธิ์ของคนที่อยู่ห้องเดียวกับเธอไง" เลออนเถียงข้างๆ คูๆ หน้าตาเฉย "ยังไงเธอก็ห้ามทิ้งฉันไว้คนเดียว!"

ชายหนุ่มโยนผ้าขนหนูพาดทิ้งไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินตรงไปที่เตียง "เซียร่า..." "หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ" คนบนเตียงพูดขัดขึ้นมาทันทีทั้งที่ยังนอนหันหลังให้ เสียงหวานที่มักจะแหวใส่เขาฟังดูแหบพร่าและอู้อี้ผิดปกติ เลออนชะงัก เลิกคิ้วขึ้น "อะไรวะ" "ฉันปวดหัว... เหมือนจะเป็นไข้ วันนี้อย่ามากวนประสาทฉันนะ" คำปฏิเสธห้วนๆ ที่มาพร้อมกับอาการป่วย ทำเอาคนฟังหลุดขำออกมาเบาๆ คิดว่าเขาจะทำอะไร... หื่นกามไม่เลือกเวลาขนาดนั้นเลยหรือไง เลออนไม่ได้สนใจคำขู่นั้นเลยสักนิด ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียง สอดแขนตวัดกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังทันที วินาทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน เขาก็รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเธอที่ร้อนรุมๆ กว่าปกติ ทว่าเขาก็ไม่ได้ขยับหนี มือหนาล้วงเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้ววางแหมะกอบกุมหน้าอกคู่สวยเอาไว้ตามความเคยชินหน้าตาเฉย "ไอ้เลออน! บอกว่าไม่สบายไงวะ!" เซียร่าเตรียมจะขยับดิ้นหนีคนฉวยโอกาส "อยู่นิ่งๆ น่า ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย... แค่จะกอดเพิ่มความอบอุ่นให้คนป่วยไง" เลออนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ดึงร

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เลออนเดินล้วงกระเป๋าตรงไปยังคาเฟ่ตามพิกัดที่ได้รับมา เมื่อผลักประตูเข้าไป สายตาคมกวาดมองเพียงครู่เดียวก็สะดุดเข้ากับคนที่นั่งอยู่โต๊ะมุมสุดของร้าน นาเดียร์ยังคงดูสวยโดดเด่นเหมือนเคย หญิงสาวแต่งตัวด้วยชุดที่ขับเน้นสัดส่วน ใบหน้าสวยแต่งแต้มมาอย่างดี รอยยิ้มที่ส่งมาให้เขาทันทีที่สบตากันยังคงดูเพอร์เฟกต์ไร้ที่ติ ยอมรับเลยว่าถ้าเป็นเมื่อก่อน... ความสวยของเธอคงทำให้เขาหลงได้ไม่ยาก แต่สำหรับเลออนในตอนนี้... พอได้มามองผู้หญิงคนนี้ในตอนที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยแล้ว เขากลับพบว่าไม่รู้สึกหวั่นไหวเลยสักนิด มันมีแต่ความว่างเปล่า ชายหนุ่มเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีเฉยชา "ไง... ไม่เจอกันนานเลยนะ" นาเดียร์เอ่ยทักทายพร้อมกับรอยยิ้ม เลออนมองรอยยิ้มนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะเปิดฉากตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "เข้าเรื่องเลยดีกว่า นาเดียร์" รอยยิ้มบนใบหน้าสวยชะงักไปนิดหนึ่ง แต่เธอก็ยังปรับสีหน้าใ

เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังออกมาจากคนตรงหน้า เลออนค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น ทว่าเด็ดขาด แววตาที่เคยสั่นไหวเมื่อครู่กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง "ฉันเสียใจกับเรื่องเมื่อห้าปีก่อนนะ นาเดียร์... เสียใจมาตลอด" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา เขาเว้นจังหวะ มองสบตาคนที่นั่งนิ่งอึ้งอยู่ตรงหน้า "ตอนนี้ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว... เราเลิกกันน่ะดีที่สุดแล้ว" คำพูดสั้นๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำทำเอานาเดียร์ถึงกับพูดไม่ออก "ต่อให้เราไม่ได้คบกัน ฉันก็ยังเป็นเพื่อนเธอได้" เลออนพูดทิ้งท้าย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "แต่จะให้ทนอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ต่อไป... ฉันทำไม่ได้แล้วจริงๆ" ชายหนุ่มหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นโต๊ะ นาเดียร์ก็ถลาเข้ามากอดเขาจากด้านหลัง สองแขนโอบรอบเอวเขาไว้แน่น "อย่าเลิกกันเลยนะเลออน..." น้ำเสียงเธอสั่นเครือ ใบหน้าซุกอยู่กับแผ่นหลังของเขา "ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย... ที่ผ่านมาฉันอาจจะละเลยนายไป แต่จากนี้ฉันสัญญาว่าจะเปลี่ยนตัวเอง จะเป็นแฟนที่ดีให้นายจริงๆ อย่าทิ้งฉันไป

บรรยากาศในรถไม่ได้อึดอัด แต่ก็ไม่ได้สนิทสนม เลโอชวนคุยเรื่องสัพเพเหระตามประสาคนอัธยาศัยดี ซึ่งเซียร่าก็ทำเพียงแค่ตอบรับตามมารยาท ทว่าระหว่างที่ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่กำลังขับรถอยู่นั้น... ความรู้สึกบางอย่างก็สะกิดใจเธอขึ้นมาดื้อๆ 'จะว่าไปแล้ว... พอมาสังเกตดีๆ ใบหน้าของคุณเลโอก็ดูคุ้นๆ เหมือนใครสักคนแฮะ' โครงหน้า สันกราม หรือแม้แต่รูปตา... มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่ก็นึกไม่ออกว่าเหมือนใคร เซียร่าจึงเลือกที่จะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ไม่ได้เก็บมาใส่ใจให้รกสมองต่อ... ใช้เวลาไม่นาน รถคันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถของย่านคอมมูนิตี้มอลล์ ทั้งสองคนก้าวลงจากรถ เลโอผายมือเป็นเชิงให้เกียรติก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกัน ชายหนุ่มปล่อยให้เธอได้เดินเล่นดูร้านไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน เพื่อรอให้เธอเป็นคนเลือกร้านที่อยากกินด้วยตัวเอง เซียร่าเดินกวาดสายตาเลือกร้านอาหารไปเรื่อยๆ ทว่าจังหวะที่เดินผ่านคาเฟ่กระจกใสบานใหญ่ สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับ 'ร่างสูง' ที่แสนจะคุ้นตาด้านในร้าน เลออน? มาทำอะไรที่นี่... แถมยังยืนอยู่กับผู้