All Chapters of One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ: Chapter 161 - Chapter 170

นับจากวันนั้น... วันที่เซียร่าเลือกจะเก็บซ่อนความเจ็บปวดและโกหกความรู้สึกตัวเองออกไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามคนก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นาเดียร์กับเลออนเริ่มไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น ท่าทีที่มีความสุขของเพื่อนรักยามที่พูดถึงผู้ชายที่เธอชอบ... มันไม่ต่างอะไรกับหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงความรู้สึกของเซียร่าให้เจ็บหน่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า สำหรับเธอในตอนนั้น เลออนก็เป็นแค่... 'ผู้ชายที่น่ารำคาญ' ซึ่งบังเอิญโชคดีได้รับความสนใจจากเพื่อนของเธอ เซียร่าได้แต่เฝ้าปลอบใจตัวเองว่ามันคงเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบเท่านั้น เพราะถ้าวันไหนที่นาเดียร์เบื่อหรือหมดความสนใจจากผู้ชายคนนี้... พื้นที่ข้างกายของนาเดียร์ ก็จะกลับมามีแค่เธอเพียงคนเดียวเหมือนเดิม หญิงสาวจึงเลือกที่จะเว้นระยะห่าง พยายามถอยตัวออกมาเงียบๆ เพื่อปกป้องความรู้สึกของตัวเอง ทว่าปัญหาคือไอ้หมอนั่น กลับไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยสักนิด... เลออนไม่เคยรับรู้ถึงความอึดอัดนี้ เขายังคงทำตัวเป็นเพื่อนชายที่น่ารำคาญ เข้ามาป้วนเปี้ยน วอแว และแทรกซึมอยู่ในชีวิตเธอเหมือนอย่างเคย ราวกับไม่รู้ตัวเลยว่าความสนิ

เซียร่าขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำแล้ววักน้ำเย็นเฉียบขึ้นล้างหน้า หวังจะเรียกสติและชำระล้างความร้อนรุ่มในใจให้เจือจางลง เธอใช้เวลาอยู่ในนั้นพักใหญ่ เพื่อสูดอากาศหายใจและทำใจให้เข้มแข็ง ก่อนจะต้องกลับออกไปปั้นหน้าเป็นเพื่อนแสนดีอีกครั้ง แต่เมื่อหญิงสาวเปิดประตูห้องน้ำและก้าวเดินกลับออกมา... สองเท้าก็มีอันต้องหยุดชะงักค้างอยู่กับที่ ทุกอย่างรอบตัวตกอยู่ในความเงียบงัน... มีเพียงเสียงสวบสาบของการเสียดสีเสื้อผ้า และเสียงหอบหายใจแผ่วเบาที่ดังลอดมาให้ได้ยิน เซียร่าเบิกตาค้าง ท่ามกลางแสงไฟสลัวของห้อง... ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับคมชัดเสียจนบีบรัดหัวใจของเธอให้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี บนโซฟาตัวกว้าง... เลออนกำลังเอนหลังพิงพนัก โดยมีนาเดียร์นั่งคร่อมทับอยู่บนตัก สองร่างกำลังกอดรัดนัวเนียและจูบกันอย่างดูดดื่ม เสื้อผ้าของทั้งคู่หลุดลุ่ย เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงครางกระเส่าดังก้องอยู่ในความเงียบงัน ภาพเบื้องหน้าสว่างชัดอยู่ในแววตา... ดวงตาคู่สวยของนาเดียร์หลับพริ้ม สองแขนเรียวโอบรัดรอบคอของเลออนเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นหอบหายใจ ปล่อยตัวปล่อยใจร

เลโอหันมาสบตาเซียร่าด้วยรอยยิ้มสบายๆ โดยไม่ทันสังเกตเห็นความตึงเครียดระหว่างผู้หญิงสองคน เขาตอบคำถามนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ... ทว่ามันกลับทำเอาคนฟังถึงกับชาวาบไปทั้งตัว "อ้อ... เลออนเป็นน้องชายแท้ๆ ของผมน่ะครับ" ชายหนุ่มอธิบายหน้าตาเฉย ก่อนจะพยักพเยิดไปทางผู้หญิงด้านหลัง "แล้วนาเดียร์... ก็เป็นแฟนของน้องชายผมเอง" พูดจบ เลโอก็ทำท่าเหมือนเพิ่งฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด "จริงสิ... จะว่าไปคุณเซียร่าก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับน้องชายผมเลยนี่ครับ เลออนเรียนอยู่วิศวะฯ ตอนนี้น่าจะอยู่ปีสี่แล้ว... บังเอิญจังเลยนะครับ" คำว่า 'บังเอิญ' ของเขา ทำเอาเซียร่ายืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดห้วง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ ทว่าลึกๆ ในใจ... เธอกลับกำลังแค่นหัวเราะเยาะให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง สวรรค์คงเกลียดเธอมาก... ถึงได้ขีดเขียนความบังเอิญที่บัดซบขนาดนี้ขึ้นมา ผู้หญิงที่เคยถูกผลักไสให้เป็น 'ส่วนเกิน' ในวันนั้น มาวันนี้เธอกลับกลายเป็น 'มือที่สาม' ที่แอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับแฟนขอ

ของเหลวสีอำพันในแก้วใบหนาถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่า ความขมปร่าที่บาดลึกลงคอไม่ได้ช่วยเจือจางความเจ็บปวดที่กำลังกัดกินอยู่ข้างในได้เลยสักนิด เซียร่านั่งเงียบๆ อยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในมุมที่มืดที่สุด ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สและผู้คนที่กำลังดื่มด่ำกับค่ำคืน เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงใต้น้ำ... อ้างว้างและหนาวเหน็บ ชุดนักศึกษาที่ใส่ออกมาตั้งแต่เช้า บัดนี้ยับย่นจากการนั่งแช่มาเป็นชั่วโมง เซียร่าไม่ได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น ทันทีที่ก้าวหนีออกมาจากร้านอาหารหรูนั่น สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือที่ซ่อนตัว... ที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีคำถาม และไม่ต้องปั้นหน้าเข้มแข็งให้ใครดู เธอออกมาจากโต๊ะอาหารดื้อๆ โดยไม่สนใจมารยาทหรือส่งข้อความบอกเลโอสักคำ... ความจริงที่เพิ่งรับรู้ทำเอาขอบตาร้อนผ่าว วงจรอุบาทว์ที่เธอพยายามวิ่งหนีมาตลอดห้าปี สุดท้ายมันก็วนลูปกลับมาดักหน้าเธอไว้อย่างเลือดเย็น เซียร่าแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง ขณะจ้องมองของเหลวสีอำพันในแก้ว อดีต... เธอเคยแอบรักเพื่อนสนิท แต่สุดท้ายก็โดนผู้ช

"เฮ้ย!! ฉันถาม!" คราวนี้ชายหนุ่มตวาดลั่น สันกรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหงุดหงิดที่สะสมมาระเบิดออกจนคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งเฮือก "แล้วมาเสือกอะไรด้วย! ไม่ใช่พ่อใช่แม่ฉันสักหน่อย ปล่อย!" เซียร่าสวนกลับอย่างไม่ลดละ หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาอาฆาตของเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้างในจะสั่นไหวกับความจริงที่เพิ่งเจอมา แต่เปลือกนอกเธอก็ยังคงเป็นเซียร่าคนเดิมที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทั้งสองคนยืนสาดรังสีอำมหิตและสงครามประสาทใส่กันอย่างดุเดือด จนลืมการมีตัวตนของ 'บุคคลที่สาม' ไปเสียสนิท ชายหนุ่มแปลกหน้าที่ตั้งใจจะหิ้วสาวไปต่อถึงกับยืนหน้าถอดสี รังสีความกดดันและท่าทีคุกคามของผู้ชายตรงหน้ามันอันตรายเกินกว่าที่คนปกติจะกล้าสอดมือเข้าไปยุ่ง "เอ่อ... น้องครับ" ชายหนุ่มแปลกหน้ากลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงสั่น "ถ้ามีผัวแล้วทำไมไม่บอกกันตรงๆ ล่ะครับเนี่ย... เสียเวลาฉิบหาย!" พูดจบชายแปลกหน้าก็สบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะหมุนตัวสับเท้าก้าวหนีออกจากล็อบบี้คอนโดไปแทบจะในทันที ขืนอยู่ตรงนี้ต่อ...