《One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ》全部章節：第 171 章 - 第 180 章

คำตัดรอนไร้เยื่อใยทำเอาเลออนถึงกับชะงัก แรงบีบที่ท่อนแขนเรียวเผลอคลายออกชั่วขณะ ชายหนุ่มขบกรามแน่น ความรู้สึกชาวาบตีตื้นขึ้นมาในอก... หลายวันที่ผ่านมา เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองเริ่มพังกำแพงของเซียร่าลงได้แล้ว คิดว่าความสัมพันธ์กำลังไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่กำแพงความเย็นชาที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาตอกหน้าเขาในวินาทีนี้... มันบอกชัดเจนว่าที่ผ่านมาเขาคงแค่ 'คิดไปเอง' เซียร่าอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ สะบัดแขนจนหลุดจากการเกาะกุม หญิงสาวถอยรักษาระยะห่าง ทอดมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก "และในเมื่อนายเป็นคนล้ำเส้นนั้นเข้ามาเอง..." เซียร่าเอ่ยเสียงเด็ดขาด ไร้ความลังเล "ถือซะว่าข้อตกลงพาร์ตเนอร์ของเรา... จบลงแค่วินาทีนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก" พูดจบ ร่างบางก็หมุนตัวเดินตรงไปที่ลิฟต์ของคอนโดทันทีโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง ราวกับผู้ชายตรงนี้ไม่มีค่าพอให้ต้องแคร์อีกต่อไป ทว่าคนอย่างเลออน... ไม่มีทางยอมถูกเขี่ยทิ้งง่ายๆ แน่! "เฮ้ย! ทำบ้าอะไร ปล่อยนะไอ้เวร!" เซียร่าร้องเสียงหลง เมื่อร่างสูงที่ก้าวตามมาติดๆ ตวัดท่อน

เลออนหยัดกายขึ้นเต็มความสูง กวาดสายตามองเรือนร่างเย้ายวนที่ถูกเขามัดตรึงเอาไว้ด้วยแววตาหยาบโลน ก่อนจะจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เหลือของตัวเองออกจนหมด เผยให้เห็นเรือนกายกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักดุดัน... "ในเมื่อพูดดีๆ ไม่ฟัง... ฉันก็คงต้องใช้ร่างกายให้พูดแทน" ชายหนุ่มเค้นเสียงต่ำ ขยับเข้าประชิดปลายเตียง ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าเล็กซึ่งถูกมัดรวบติดกันเอาไว้ ก่อนจะออกแรงยกเรียวขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นสูงชี้ฟ้าด้วยมือเพียงข้างเดียว บังคับให้กึ่งกลางกายสาวเปิดเปลือยไร้ทางหนี ทว่าเมื่อปลายนิ้วสากเลื่อนลงไปสัมผัสรอยแยกสีสด เขากลับพบเพียงความแห้งผาก ไร้ซึ่งหยาดน้ำหล่อเลี้ยงใดๆ "อ๊ะ! เจ็บ... ไอ้เวร เอามือออกไปนะ!" เซียร่าหวีดร้อง นิ่วหน้าด้วยความเจ็บแสบเมื่อก้านนิ้วแข็งแกร่งจงใจสอดแทรกและกระทุ้งเข้ามาในช่องทางคับแคบทั้งที่ร่างกายเธอยังไม่พร้อม หญิงสาวดิ้นพล่าน พยายามบิดตัวหนี ทว่าข้อเท้าที่ถูกรวบยกขึ้นสูงชี้ฟ้าทำให้เธอทำได้แค่เพียงแอ่นสะโพกรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ “อยากให้เอาออกจริงดิ...” เ

เมื่อพายุอารมณ์มอดดับลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องจนชวนอึดอัด มีเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงของเลออนที่ดังสะท้อน ร่างสูงใหญ่ยังคงทาบทับอยู่บนเรือนร่างบอบบางที่ตอนนี้หมดแรงขัดขืน ข้อมือทั้งสองข้างของเซียร่าถูกตรึงแน่นอยู่กับหัวเตียงด้วยเข็มขัดหนัง ไม่ต่างจากข้อเท้าที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยเนกไท เซียร่าเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มเงียบๆ เธอพยายามเม้มปากแน่นเพราะไม่อยากให้เขาเห็นหยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ... โดยเฉพาะผู้ชายอย่างเลออน คราบเลือดจางๆ ที่มุมปากถูกน้ำตาชะล้างจนเปรอะเปื้อน คำพูดร้ายกาจที่เขาเพิ่งพ่นใส่หน้าเมื่อครู่ปักลึกลงกลางใจ มันกรีดทลายกำแพงความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างมาตลอดจนพังพินาศไม่มีชิ้นดี "ฮึก..." เสียงสะอื้นแผ่วเบาที่พยายามกั้นไว้เริ่มแตกสลาย เรือนร่างเปลือยเปล่าสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนคนบนร่างสัมผัสได้ เลออนชะงัก ความโกรธที่เคยเดือดพล่านหายวับไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกชาหนึบที่แล่นริ้วเข้ามาในอก "แล้วฉันต้องทำยังไง..." น้ำเสียงที่เคยเย็นชาและเย่อหยิ่ง บัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่

เวลาผ่านไปพักใหญ่จนพายุอารมณ์สงบลง เสียงสะอื้นหนักหน่วงเหลือเพียงการสูดน้ำมูกเบาๆ พอสติเริ่มกลับมา เซียร่าก็เริ่มออกแรงขืนตัว ดันแผงอกกว้างของคนตรงหน้าให้ออกห่าง "ปล่อย..." เธอพึมพำเสียงอู้อี้และแหบพร่าจากการร้องไห้อย่างหนัก "ไม่เอา ไม่ปล่อย" เลออนสวนทันควัน ซ้ำยังดื้อด้านกระชับวงแขนรัดเอวคอดให้แนบชิดกว่าเดิม "ถ้าปล่อย เธอก็ทิ้งฉันอะดิ" เซียร่าเงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยใบหน้านิ่งเรียบ นัยน์ตาคู่สวยที่ยังคงแดงช้ำจากการร้องไห้ฉายแววว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกใดๆ "คิดว่าฉันมีที่ให้ไปหรือไง" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ ไร้อารมณ์ขุ่นมัวหรือการประชดประชัน มีเพียงความจริงอันน่าสมเพชที่เธอเพิ่งยอมรับมันอย่างจำนน เซียร่าถอนหายใจแผ่วเบา ความเหนื่อยล้าเกาะกุมไปทั้งร่าง หญิงสาวเบือนหน้าหนีสายตาของเขา ทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย "ขอบุหรี่หน่อยดิ..." เสียงแหบพร่าเอ่ยทำลายความเงียบ เลออนมองใบหน้าเรียบเฉยนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมขยับตัว เอื้อมมือไปหยิบซองบุหรี่และไฟแช็กที่วางอยู่ตรงหัวเตียง ชายหนุ่มคาบมวนบุหรี่ไ

เขาเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เอง... ว่าไอ้สวะที่ทำลายชีวิตเธอมาตลอดจนพังพินาศ ก็คือตัวเขาเอง และมันคือความจริงที่เขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธได้เลย "เซียร่า... ตอนนั้นฉันโกหกเธอจริงๆ ฉันผิดเอง..." เลออนพูดพลางขยับเข้าไปหมายจะคว้ามือเธอ แต่เซียร่ากลับสะบัดหนีและถดตัวถอยห่างอย่างรังเกียจ "แต่ตอนนี้... ฉันเลิกกับนาเดียร์แล้วจริงๆ นะ ฉันบอกเลิกเขาไปแล้ว" "เลิกเหรอ..." เซียร่าแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา แววตาที่เคยมองเขาแปรเปลี่ยนเป็นความสมเพชและขยะแขยงอย่างปิดไม่มิด "นายแย่งเขาไปจากฉันตั้งห้าปี... แล้วจู่ๆ ก็มาบอกว่าเขี่ยเขาทิ้งง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ!? นายแม่งเห็นแก่ตัวจนน่าขยะแขยงที่สุด!" "มันไม่ใช่แบบนั้น... ความสัมพันธ์ของฉันกับนาเดียร์มันไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิดหรอกนะ เราเจอกันแค่เดือนละครั้งเฉพาะตอนที่พ่อแม่เขาเรียกไปกินข้าว วันๆ นึงเราแทบไม่ได้คุยกันด้วยซ้ำ นาเดียร์ไม่เคยสนใจ ไม่เคยแคร์ฉันเลยสักนิด เหมือนว่าเธอไม่เคยรักฉันเลยด้วยซ้ำ" คำแก้ตัวที่พรั่งพรูออกมาไม่ได้ทำให้เซียร่ารู้สึกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวกระชับผ้าห่มที่คลุมตัวเอ