《One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ》全部章節：第 181 章 - 第 190 章

"อ้าว เลออน... มาแต่เช้าเชียวนะ" พ่อของนาเดียร์ก้าวลงมาจากบันไดเวียนพร้อมกับภรรยา ทั้งคู่มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นชายหนุ่มมาเยือนในเวลาแบบนี้ "นั่นสิ หายหน้าหายตาไปเลยนะเรา ช่วงนี้ไม่ค่อยแวะมาพานาเดียร์ออกไปเที่ยวเลย มัวแต่ยุ่งเรื่องเรียนหรือไงฮึ" แม่ของนาเดียร์เอ่ยถามสำทับด้วยรอยยิ้มเอ็นดูตามประสาผู้ใหญ่ที่เห็นหน้าค่าตากันมานาน เลออนชะงักฝีเท้า ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองตามมารยาท นัยน์ตาสีดำสนิททอดมองพ่อและแม่ของอดีตแฟนสาวด้วยความนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความประหม่าหรือความลังเลใดๆ ในเมื่อเขาตั้งใจจะมาสะสางทุกอย่างให้จบ การพูดความจริงต่อหน้าผู้ใหญ่ก็คือสิ่งที่เขาควรทำให้มันชัดเจนที่สุด "เปล่าครับ..." "เลออน?" ทว่าจู่ๆ เสียงหวานคุ้นหูก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ ทุกคนบริเวณโถงบันไดหันไปมองตามต้นเสียงเป็นตาเดียว ร่างบอบบางของนาเดียร์กำลังก้าวลงมาจากบันไดเวียน หญิงสาวเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่เห็นชายหนุ่มมายืนอยู่ในบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ เลออนทอดสายตามองคนที่เพิ่งเดิน

แสงแดดช่วงสายสาดเข้ามาในห้องนอน เซียร่าลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งตัว ดวงตาแห้งผากและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน เธอยันกายลุกขึ้นนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ท่ามกลางความเงียบที่ทำให้อากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง พอกวาดสายตามองไปรอบห้อง เรื่องราวบิดเบี้ยวที่เพิ่งรับรู้ก็ตีรวนขึ้นมาจนอึดอัด ยิ่งตระหนักว่าที่นี่คือพื้นที่ของพี่ชายเลออน ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ก็สั่งให้เธอทนอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้อีกแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เซียร่าฝืนลุกจากเตียง เก็บข้าวของยัดลงกระเป๋าเดินทางด้วยความเร่งรีบ เธอรูดซิปปิดอย่างลวกๆ ตั้งใจจะย้ายออกไปให้พ้น และตัดขาดจากทุกคนที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนั้น เธอลากกระเป๋าเข้ามาในลิฟต์ เหม่อมองตัวเลขดิจิทัลที่ค่อยๆ ลดลงทีละชั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ติ๊ง... ประตูเปิดออกที่ชั้นล็อบบี้ เซียร่าลากกระเป๋าก้าวออกมา ทว่าเพียงแค่มองไปข้างหน้า ฝีเท้าของเธอก็มีอันต้องชะงักกึก เลออนนั่งอยู่บนโซฟากลางล็อบบี้... สภาพของเขาดูอิดโรย เสื้อเชิ้ตตัวเดิมหลุดลุ่ยยับยู่ยี่ แววตาอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ทันทีที่เขาเห็นกระเป๋

เลออนขับรถพาเธอมาส่งที่อพาร์ตเมนต์ของมังกรตามที่บอกไว้ ที่นี่เป็นอพาร์ตเมนต์หรูใกล้มหาวิทยาลัย ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาและให้ความเป็นส่วนตัวสูง เมื่อรถจอดสนิท เขาลงไปยกกระเป๋าเดินทางลงมาจากท้ายรถ ลากมันมาหยุดอยู่แค่ตรงทางเข้าล็อบบี้ ทว่ากลับไม่ยอมก้าวล่วงล้ำเข้าไปด้านในแม้แต่ก้าวเดียว ชายหนุ่มส่งหูกระเป๋าคืนให้ นัยน์ตาคมจดจ้องใบหน้าซีดเซียวของคนตรงหน้านิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "คีย์การ์ดไอ้มังกรฝากไว้ที่นิติฯ แล้ว... ขาดเหลืออะไรก็โทรบอกมันได้เลย" เซียร่ารับกระเป๋ามาถือไว้โดยไม่ยอมสบตา หญิงสาวทำเพียงพยักหน้ารับสั้นๆ "ดูแลตัวเองด้วยนะ" ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เลออนก็หมุนตัวเดินกลับไปที่รถ ชายหนุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไปทันที เขาไม่มีท่าทีอิดออดหรือพยายามยื้อยุดให้เธอลำบากใจอีก ทำตามคำพูดที่ลั่นวาจาไว้... หลังจากวันนั้น... เลออนก็หายไปจากชีวิตเธอจริงๆ ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีข้อความ ไม่มีแม้แต่เงาของผู้ชายเอาแต่ใจที่คอยกวนประสาทอยู่เสมอ เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้ ชีวิตของเธอกลับมาเ

ความเงียบทิ้งตัวลงมาอย่างหนักอึ้ง คำสารภาพของนาเดียร์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวเซียร่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซียร่ายืนตัวแข็งทื่อ สมองที่เคยตื้อตึง ร่างกายชาวาบราวกับถูกแช่แข็ง "เธอ... พูดอะไรของเธอ นาเดียร์" นาเดียร์บีบมือเธอแน่นขึ้น แววตาที่จ้องมองมาไม่มีวี่แววของการล้อเล่น "เราชอบเซียร์... ชอบมาตลอด ชอบมาตั้งแต่แรกแล้ว" คำยืนยันนั้นทำเอาหัวใจของเซียร่ากระตุกวูบ... ลึกๆ แล้วนี่คือประโยคที่เธอเฝ้ารออยากจะได้ยินมาตลอดทั้งชีวิตไม่ใช่หรือไง? เธอควรดีใจสิ ควรจะมีความสุขที่ความรู้สึกของเราตรงกัน... ทว่าความจริงตรงหน้ากลับทำให้ทุกอย่างสับสนและตีรวนไปหมดจนประมวลผลไม่ทัน หญิงสาวค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุม ก้าวถอยหลังมาครึ่งก้าวด้วยท่าทีของคนทำตัวไม่ถูก "ชอบงั้นเหรอ..." เซียร่าพึมพำเสียงแผ่ว แววตาเต็มไปด้วยความสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก "ถ้าชอบฉัน... แล้วเธอไปคบกับเลออนทำไม" นาเดียร์หลุบตาลง สีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเซียร่าอีกครั้ง "เราจำเป็นต้องคบกับเขานะเซียร์..." น้ำเสียงของนาเดียร

ความรู้สึกผิดที่เขาแบกรับและยอมตกนรกมาตลอดห้าปี แท้จริงแล้วมันก็เป็นเพียงเรื่องตลกหลอกเด็ก เป็นแค่ฉากละครตอแหลที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อรั้งเขาเอาไว้ไม่ให้ไปไหน เขายังจำได้ดี... มีครั้งหนึ่งที่เขาเคยทนความจืดชืดอึดอัดไม่ไหวจนเอ่ยปากขอเลิก ทว่านาเดียร์กลับร้องไห้ฟูมฟายแล้วงัดเรื่อง 'แท้ง' ขึ้นมา ตอนนั้นเขาก็โง่เง่าเชื่อเธอซะสนิทใจ เพียงเพราะความช็อกกับคราบเลือดและใบรับรองแพทย์ในวันนั้น ผนวกกับความรับผิดชอบและความรู้สึกผิดที่บีบคั้นจนมืดแปดด้าน มันทำให้เขามืดบอดเกินกว่าจะเฉลียวใจคิดว่าผู้หญิงที่ดูใสซื่อคนนี้จะกล้าแต่งเรื่องสกปรกขึ้นมาหลอกกันได้ลงคอ ผู้ชายที่เคยมั่นใจและคิดว่าตัวเองอ่านเกมขาดมาตลอดอย่างเขา... แท้จริงแล้วเป็นแค่ 'หมาก' ตัวหนึ่ง ที่ถูกผู้หญิงหน้าตาใสซื่ออย่างนาเดียร์หลอกใช้เป็นเครื่องมือบังหน้ามาตลอดห้าปีเต็ม... ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เซียร่าวางถุงอาหารจากร้านสะดวกซื้อทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ไยดี กระเพาะที่ว่างเปล่าประท้วงด้วยความหิว ทว่าเรื่องราวที่เพิ่งเผชิญกลับทำเอาเธอจุกจนกินอะไรไม่ลง หญิงสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดสภาพ คว้าเจ้ารีโมตมากดเปิดทีวี ป