“ก็น้องน้ำชาสวยกว่าศิลปินทั่วไปครับ ไว้พี่ตามไปชมแน่นอนครับ อยากเห็นรูปที่น้องน้ำชาวาดมากเลยครับ” “ฮะแฮ่ม!” นิกโก้กระแอม ปุญญ์หันมามองนิกโก้ “เป็นอะไรมึง เนื้อติดคอเหรอ” ตั้งใจว่าเพื่อน “เออใช่ ทำไม มึงน่ะเดี๋ยวเจอตีนติดคอไอ้ปุญญ์ สั่งเนื้อเพิ่มหน่อย แล้วย่างให้กูด้วย แดกอย่างเดียวไม่ย่างเลย” นิกโก้พูดกับเพื่อนไปตามประสา แต่ส่งสายตาดุมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ น้ำชาเมินสายตาเขา แล้วก็ขอตัวไปห้องน้ำ ใช้เวลาในห้องน้ำสักพัก ตอนนี้อยากกลับบ้าน รู้สึกเหมือนตัวเองแพ้ใบหม่อน นี่ฉันต้องตกที่นั่งเดียวกับพี่น้ำขิงอีกงั้นเหรอ ไม่เห็นจะเก่งเลยน้ำชา แค่นี้ก็แพ้แล้วงั้นเหรอ ได้แต่บ่นตัวเองอยู่ในใจ น้ำชาเดินออกมาจากห้องน้ำเจอนิกโก้ยืนอยู่แถวนั้น “ทำไมนานจัง คนอื่นเขาจะอิ่มกันหมดแล้ว” นิกโก้ถามเสียงห้วน “ชาก็อิ่มแล้วค่ะ” “อิ่มแล้ว ไหนบอกว่าหิวมากแล้วทำไมกินนิดเดียว” น้ำเสียงห้วนจัดเหมือนเดิม น้ำชานิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไร เพราะน้ำเสียงกับสีหน้าคนถามไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเขาใส่ใจเป็นห่วงอะไร มันเหมือนเขารำคาญมากกว่า “กลับไปที่โต๊ะกันเลยไหมคะ”หมับ! “เดี๋ยว” นิกโก้คว้าแขนเล็กไว้ “มีอะไรคะ”
Read more