All Chapters of คู่หมั้นตัวร้ายของนายวิศวะฮอตเนิร์ด NC20+: Chapter 31 - Chapter 40

น้ำชายิ้มให้คุณปู่ “ชาจะทำค่ะคุณปู่”“ไม่เอาน่า น้ำชา” นิกโก้รีบค้าน น้ำชาเลิกคิ้วแล้วยิ้มให้เขา “ก็คุณปู่บอกว่าชาทำได้นี่คะ” วิลเลี่ยมหัวเราะ “ไปเรียนเถอะไปนิกโก้ แบบนี้ดีแล้วปล่อยมานานละ คู่หมั้นตามบ้างก็ดีแล้ว” “เลิกเรียนพี่รีบกลับเลยนะคะ ชาจะรออยู่ที่นี่” น้ำชาแกล้งพูด แล้วก็หันมาหัวเราะกับคุณปู่ “โอเคครับ จะรีบกลับ” นิกโก้รับคำไปแบบนั้น แล้วก็เดินออกมาจากบ้านคุณปู่ ส่ายหัวแล้วอมยิ้ม กับความเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยของคนตัวเล็กกับคุณปู่ของเขา ช่วงบ่ายน้ำชาวาดรูปให้คุณปู่สักพักแล้วก็ให้ท่านพักผ่อน “คุณปู่นอนพักเถอะนะคะ พรุ่งนี้จะมาวาดให้เสร็จค่ะ” “ขอบใจมาก หนูก็กลับไปพักเถอะ ทักถามพี่นิกโก้ด้วยล่ะ ว่าเขาจะกลับรึยัง” วิลเลี่ยมพูดย้ำ “ค่ะคุณปู่” น้ำชายิ้มแล้วก็เดินออกมา “คุณน้ำชาคะ คุณนฤนาถให้มารอคุณน้ำชาค่ะ ท่านรอคุณน้ำชาไปทานข้าวด้วยกันคะ” “ได้จ้ะ ไปสิ” น้ำชาเดินตามพี่แม่บ้านไปที่บ้านของนิกโก้ “หนูน้ำชามาแล้วนั่งเลยลูก วันนี้เรามีสมาชิกตัวน้อยมานั่งทานข้าวด้วยนะคะ หนูน้ำชายังไม่เคยเจอ หนูน้อยลิลลี่ คนสวยของเราใช่ไหมจ๊ะ ลูกสาวพี่ไทเลอร์กับหนูโซดาจ้ะ” นฤนาถส่งสายตามองลิล

ใบหม่อนที่ยืนฟังทั้งสามคนคุยกันมาสักพัก จนรับรู้เรื่องทุกอย่างทั้งหมดแล้ว ก็ยกยิ้มชอบใจ ก่อนที่จะย่องเดินออกไปจากตรงนั้นเงียบกริบ ตอนแรกเธอตั้งใจมาชวนเพื่อนออกไปทานข้าวหลังเลิกเรียนแต่เมื่อเห็นทั้งสามยืนสูบบุหรี่กันอยู่ ก็เลยคิดว่าจะเข้ามาเงียบๆ และแกล้งให้ตกใจเล่น และไม่คิดว่าจะได้มารับรู้เรื่องสำคัญแบบนี้ “ดีจังนะ คู่หมั้นที่นิกโก้เกลียด แบบนี้ไม่นานก็คงต้องถอนหมั้นกัน ไม่มีอะไรจะรื่นหูมากกว่าเรื่องนี้แล้ว” ใบหม่อนพึมพำกับตัวเอง และเดินยิ้มกลับไปที่รถ เปลี่ยนใจไปทำผมทำเล็บให้ตัวเองสวยขึ้นดีกว่า ยังไม่ต้องรีบเข้าหานิกโก้ตลอดเวลาก็ได้ ในเมื่อคู่แข่งไม่ได้มีความหมายอะไร นิกโก้กลับมาถึงบ้าน มองหาน้ำชา แต่บ้านเงียบสนิท “พี่นุ่มคนอื่นไปไหนกันหมด” เอ่ยถามพี่แม่บ้าน “คุณนฤนาถเพิ่งเข้าไปในห้องอ่านหนังสือค่ะ ส่วนคุณน้ำชาช่วยกล่อมคุณลิลลี่นอนค่ะ” “งั้นเหรอ” นิกโก้เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ น้ำชารักเด็กด้วยเหรอ เขาเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ตรงไปที่ห้องของลิลลี่ที่คุณแม่จัดไว้ให้หลานสาวตัวน้อยของเขา ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบา เดินย่องเข้าไปที่เตียง นิกโก้ยืนมองทั้งคู่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงก

น้ำชายิ้มให้นิกโก้ “กว่าจะไปเนอะ” และก็ขยับลงจากตักแกร่ง แต่ก็นั่งเบียดเขา ไม่ยอมห่าง นิกโก้ก็ไม่ได้อะไร ปล่อยให้คนตัวเล็กวอแวเขาไปแบบนั้น น้ำชารับเครื่องดื่มจากพนักงานมาจิบดื่ม นิกโก้สั่งของทานเล่นมาให้น้ำชาอีกหลายอย่าง เพราะรู้ว่าคนตัวเล็กกินเก่ง “นิกโก้สั่งมาเหรอคะ กำลังหิวเลย รู้ใจจังสั่งที่หม่อนชอบทั้งนั้นเลย” ใบหม่อนพูดขึ้นมาหน้าตาเฉย ปุญญ์กับมาร์โคมองสบตากัน อย่างไม่รู้จะห้ามปราบใบหม่อนยังไงดี นิกโก้ได้แต่ยิ้มให้ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไง น้ำชาเริ่มโมโห แต่ก็ยิ้มให้และหันมายิ้มให้คนข้างกาย จิบเครื่องดื่มที่เขาสั่งมาให้ต่อ “เครื่องดื่มอร่อยจังเลยค่ะ” พูดเสียงดังและยิ้มให้ปุญญ์ “ที่นี่สวยมากเลยค่ะพี่ปุญญ์ ตั้งแต่ชา กลับมายังไม่เคยออกมาเที่ยวแบบนี้เลยค่ะ” “มาได้เลยครับน้องน้ำชา ฝากโปรโมตที่นี่ให้ด้วยนะครับ พี่รับรองความปลอดภัยให้เลยถ้าเพื่อนน้องน้ำชามาเที่ยวแล้วก็มีส่วนลดให้แน่นอนครับ สำหรับคนสวย” “ดีจังเลยค่ะ ชาจะบอกเพื่อนให้นะคะพี่ปุญญ์ พี่นิกโก้คะ แล้วถ้าชาจะมากับเพื่อนพี่อนุญาตไหมคะ” น้ำชาเอียงหน้าน้อยๆ หันมาถามเขา นิกโก้ส่ายหน้า “อ้าว! ทำไมละคะ” น้ำชาแกล้งทำหน้

น้ำชายิ้มเยาะมองสบตาเขา “โอเคไม่ใช่ก็ไม่ใช่ จะให้คำจำกัดความว่าเพื่อนรัก รึอะไรก็แล้วแต่พี่แล้วกัน ชาไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวอะไรด้วยหรอก ขอแค่ปรามคนของพี่หน่อย อย่ามายุ่งกับชามากไปนัก ชาไม่ใช่คนที่จะอดทนอะไรได้มากนักหรอก เตือนแล้วนะ” “พูดเรื่องอะไรน้ำชา ใบหม่อนทำอะไร” นิกโก้ขมวดคิ้วถามด้วยความเริ่มสงสัย “ไปถามเพื่อนรักพี่สิ ปกติพี่คุยกับเขาทุกเรื่องอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เขาก็ไม่น่ามีความลับอะไรกับพี่นะชาว่า” น้ำชาผลักนิกโก้ให้ถอยห่างจากรถเธอ “ถอยไปชาจะกลับแล้ว” “ไม่” นิกโก้คว้ากุญแจจากมือเล็ก และเปิดประตูรถด้านคนขับ ดันคนตัวเล็กเข้าไปในรถ น้ำชาโวยวายแต่ก็สู้เขาไม่ได้ นิกโก้ดันตัวเองเข้ามานั่งในที่คนขับ “พี่ทำอะไร” “กลับด้วยกัน” “พี่ดื่มไม่ใช่เหรอ จะขับรถได้ยังไง ลงจากรถไปเดี๋ยวนี้นะ ชาจะกลับคนเดียว” นิกโก้ไม่ได้สนใจรีบออกรถและขับออกไป บึ่งรถมุ่งหน้าไปที่เพนต์เฮาส์ของตัวเอง “พี่นิกโก้นี่พี่จะไปไหน” น้ำชารีบถามทันทีเมื่อเห็นว่ารถไม่ได้ไปตามเส้นทางกลับบ้าน “เงียบ” “อย่ามาสั่ง ชาไม่ทำตามพี่หรอก” ไม่นานนิกโก้ก็เลี้ยวรถเข้าไปที่เพนต์เฮาส์ของตัวเอง ที่นี่ไม่ไกลจากร้านของปุญญ์มากนัก ซ

“กรี๊ด…” น้ำชาร้องลั่นขยุ้มผมเขาอย่างลืมตัว จากที่ความเสียวยังคั่งค้างอยู่พอเจอเขาประกบดูดทั้งกลีบเต็มปากเต็มคำแบบนี้ทำฉันแทบทรุดตาลอยตลบขึ้นไม่รู้สักกี่รอบ ร้องห้ามเสียงสั่น “พี่นิกโก้พอแล้ว ชายืนไม่ไหวแล้ว” นิกโก้ดูดดังจ๊วบก่อนที่จะถอนปากและยืนขึ้น กอดเอวบางไว้ไม่ให้เธอล้มลงเพราะน้ำชาทำท่าจะยืนไม่ไหวจริงๆ “ชอบใช่ไหม” ถามก่อนที่จะประกบจูบลงมาอีกครั้ง ในขณะที่อุ้มกระเตงกันมาหยุดยืนที่กระจกชมวิวเมืองตอนกลางคืนของเพนต์เฮาส์เขา ถอนจูบ ลูบแก้มนุ่มเบาๆ “วิวสวยนะ ชอบไหม” น้ำชาหันไปมอง มันสวยเหมือนที่เขาบอกจริงๆ “ค่ะสวยมาก” “เราจะทัวร์มุมนี้กันต่อ คุกเข่าสิ อมของพี่แล้วดูวิวไปด้วย” น้ำชามองเขาตาโต “แต่กระจกใสมากนะคะจะมีคนเห็นรึเปล่า” “ตึกนี้ทั้งตึกกระจกมองเข้ามาไม่เห็น เขาออกแบบมาให้เป็นแบบนั้น ตึกนี้ของบ้านพี่ คุณพ่อพี่สร้างเองไม่ต้องกังวลไป” น้ำชามองสบตาเขาแล้วก็ยอมคุกเข่าลง นิกโก้ปลดเข็มขัดรูดซิปดึงกางเกงลงและงัดท่อนลำที่ขยายแข็งเต็มเป้ากางเกงออกมา น้ำชาจ้องมองความใหญ่ยาวของเขาอย่างรู้สึกกลัวๆ “เคยเห็นแล้วนี่ ทำไมทำหน้าแบบนั้น” นิกโก้ลูบผมนุ่มเบาๆ จับแก่นกายหนา กดจ่อไปที่