All Chapters of คู่หมั้นตัวร้ายของนายวิศวะฮอตเนิร์ด NC20+: Chapter 41 - Chapter 50

“น้ำชา” กัปตันเรียกโบกมือให้เธอ น้ำชายิ้มเดินมาหา “พี่กัปตันชารีบแทบแย่ คิดว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว” “ก็ฉิวเฉียดนะ แล้วทำไมหน้าตาไม่สดชื่นเลยล่ะ” กัปตันจ้องหน้าคนตัวเล็ก “ขอโทษค่ะที่มาช้า เมื่อคืนชาเล่นเกมแล้วก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ”น้ำชายิ้มเจื่อนๆ พูดแก้ตัวไป “ไปกันเถอะพี่ไม่ได้ว่าอะไร ดูแลสุขภาพด้วยสิ โตแล้ว” กัปตันยิ้มให้และช่วยถือกระเป๋า น้ำชาและกัปตันบินมาถึงภูเก็ตช่วงบ่ายๆ มาถึงก็รบเร้าให้เขารีบพาไปดูที่ดินแปลงนั้นทันที “ค่อยไปช่วงเย็นไม่ดีกว่าเหรอตอนนี้ร้อนมากนะ ไม่กลัวตัวดำรึไง” กัปตันมองคนงอแงไม่ยอมเลิก “ใครจะกลัวละคะ ถ้ากลัวชาจะมาซื้อที่ดินที่เกาะริมทะเลแบบนี้ทำไม” น้ำชาตอบไปแบบนั้นแต่ในใจคิดถึงอีกคน ที่บอกว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงผิวแทน ซึ่งฉันก็ไม่สนใจอยู่แล้ว ก็ไม่ได้อยากให้ชอบ แต่พอคิดถึงเขาเรื่องเมื่อคืนก็วูบเข้ามาในความคิดแบบเลี่ยงไม่ได้ พลันรู้สึกอายขึ้นมา ที่เมื่อคืนตัวฉันเองกลับบอกเขาว่าชอบสิ่งที่เขาทำให้ไม่หยุด โอ๊ย! หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะน้ำชา ได้แต่บ่นตัวเองในใจ “อ้าว! คนไม่กลัวร้อน แต่แก้มแดงปลั่งซะแล้ว มาเถอะไปนั่งดื่มอะไรเย็นๆ ก่อน เดี๋ยวรอแดดอ่อนลงก่อน ช่

“เจอกันอีกแล้วนะน้องน้ำชา” “เรียกฉันเหรอ แต่ขอโทษนะ ฉันมีพี่สาวคนเดียวชื่อน้ำขิง และยิ้มสวยกว่าเธอมาก เห็นแล้วขนลุก ยิ้มสยองแท้” น้ำชาพูดแล้วทำท่าห่อไหล่ขนลุกขนชันตั้งใจกวน “ปากดีเหลือเกินนะ” “ไม่ได้ดีแค่ปากหรอกนะ ทำไม เธอมีปัญหาอะไรเหรอใบหม่อน” น้ำชายืนขึ้นไม่ได้สนใจเกรงกลัวเหมือนกัน “จะบอกอะไรให้นะเผื่อเธอไม่รู้ ฉันชอบกับนิกโก้มาก่อนเธอ ฉันมาก่อนนะน้ำชา เธอแย่งคนรักของคนอื่น ทำไมถึงยังหน้าด้านหน้าทนแบบนี้ อยู่ๆ ก็เอาเขาไปเป็นของตัวเอง บีบให้เขายอมหมั้นกับเธอได้ยังไง แบบนี้เขาเรียกแย่งเข้าใจไหมน้ำชา” “ก็แย่งคืนไปสิ แค่พี่นิกโก้ ใครจะสน ฉันไม่ใช่คนที่จะบูชาความรักงี่เง่าแบบเธอนี่ อยากได้ก็เอาไปเลย จะมาโวยวายเอาอะไรกับฉัน ถ้ารักกันมากก็ไปบอกพี่นิกโก้ให้ถอนหมั้นได้เลย ฉันไม่แคร์หรอก ผู้ชายเยอะแยะ เธอนี่น่าสงสารจังเลยนะ จมปลักแค่กับเขาคนเดียวได้ยังไง” น้ำชาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง ไม่ยอม “ขอให้มันจริงเหมือนที่เธอพูดนะน้ำชา ถ้าเขาถอนหมั้นขึ้นมาจริงๆ ก็ให้จำคำพูดที่เธอพูดวันนี้ด้วยล่ะ” น้ำชาได้แต่นิ่งยักไหล่ “ฉันไม่ได้ชอบเขาหรอกนะ เธอก็รู้ทั้งหมดแล้วนี่ ก็บอกอยู่ว่าถ้าอยากได

“แล้วจะไปอยู่ที่นั่นเลยงั้นเหรอ บอกที่บ้านรึยัง” นิกโก้ถามอย่างใจเย็น “ยังเลยค่ะ ตอนกลับมาชาตั้งใจจะมาบอกพี่น้ำขิงกับคุณพ่อ แต่ชาโดนยกเลิกไงคะ ไม่ได้ที่ดินแล้ว ชาก็เลยยังไม่ได้บอกใคร แต่คงไม่ได้อยู่ตลอดหรอกค่ะ คุณพ่อคงไม่ยอม ยังไงก็คงไปๆ มาๆ ชาจะเก็บไว้เป็นที่สำหรับตัวเอง เป็นที่ของชาที่อยู่แล้วสบายใจที่สุด พี่นิกโก้ขายต่อให้ชาเถอะนะคะ” “แล้วทำไมผู้ชายคนนั้นถึงรู้ ทำไมถึงบอกเขาอยู่คนเดียว” นิกโก้ถามด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจอยู่ลึกๆ เขาเป็นคู่หมั้นแต่เธอไม่เคยบอกไม่เคยปรึกษาอะไรด้วยเลย “ที่พี่กัปตันรู้ เพราะชาเคยคุยกับพี่เขาตอนที่อยู่เมืองนอก พี่เขาถามว่าชาเรียนจบแล้วอยากทำอะไรชาก็เลยบอกพี่เขาว่าชาอยากเปิดแกลเลอรี่ไว้ขายงานและชาชอบภูเก็ตเพราะเคยไปเที่ยว และพี่กัปตันมีโรงแรมอยู่ที่นั่นก็เลยช่วยหาที่ดินให้ชา ก็แค่นั้นเลยค่ะ ไม่ได้ตกลงจะไปอยู่ด้วยกันอะไรแบบนั้นสักหน่อย ส่วนพี่นิกโก้ที่ชาไม่ได้บอกอะไรเพราะเราไม่เคยพูดกันดีๆ ชาก็เลยไม่รู้ว่าจะเอาความฝันของชาไปบอกพี่ตอนไหน” น้ำชาอธิบายอย่างใจเย็น “สรุปพี่ผิดงั้นเหรอ” นิกโก้เลิกคิ้วถาม “เปล่าค่ะพี่ไม่ได้ผิดอะไร ชาแค่อธิบายว่าทำไม

“เราตกลงกันแล้วนะ ว่าพูดเรื่องแบบนี้สำหรับผัวเมีย คือเรื่องปกติ ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร ถ้าชอบก็แค่บอกว่าชอบ ถ้าเสียวก็แค่ร้องครางให้อีกคนรับรู้ด้วยก็เท่านั้น เป็นผัวเมียก็ต้องแลกเปลี่ยนพูดคุยเรื่องพวกนี้ด้วยนะน้ำชา จะได้รู้ว่าแบบไหนชอบ แบบไหนไม่ชอบ อยากให้เลียเน้นตรงไหนพี่จะได้จัดให้ ไม่ดีเหรอ” เขาพูดหน้านิ่ง “อื้อ!…พี่นิกโก้อะไรก็ไม่รู้” นิกโก้หัวเราะ “เราเริ่มคืนนี้เลย ปฏิบัติด้วย เริ่มเลยนะ เงยหน้ามองสบตาพี่” น้ำชาเม้มปากแต่ก็ยอมเงยหน้า “นมสวยจัง บีบเคล้นนมตัวเองให้พี่ดูหน่อย” “ทำไมพี่ไม่ทำเองละคะ วันก่อนชาก็ทำไปครั้งหนึ่งแล้วนะ” “วันนี้ทำอีกสิเพราะพี่ชอบ เร็วสิ” น้ำชามองสบตาเขา แล้วก็ค่อยๆ ส่งมือเรียวเคล้นคลึงเล่นกับหน้าอกตัวเองตามคำสั่งเขา “พี่นี่เนิร์ดปลอมที่สุดเลยนะ” น้ำชาบ่นว่าเขา เมื่อเห็นเขาจ้องหน้าอกฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย “หึ! บีบสองเต้ามาป้อนให้พี่ดูดหน่อย” “พี่นิกโก้ พี่ก็โน้มมาดูดเองเหมือนทุกครั้งก็ได้ไม่ใช่เหรอ” “เราทำ เร็วสิ อยากดูดนมจะแย่แล้ว” “คนบ้าอะไรก็ไม่รู้” น้ำชาบ่นอู้อี้ แต่ก็ประคองสองเต้ายื่นไปจ่อตรงปากของเขา นิกโก้คว้าหมับแล้วตะโบม

น้ำชาขมวดคิ้ว “ตรงไหนห้าสิบแปด” น้ำชามองสบตาเขาพร้อมกับขนาดคิ้ว แต่พอเห็นเขาอมยิ้มก็นึกขึ้นมาได้ “พี่นิกโก้เดี๋ยวเถอะ” “ก็เผื่อเราจะสั่งชั้นในให้พี่ไง ต้องคำนึงตรงเป้าด้วย มันมักจะคับแน่นตรงนั้นน่ะ” น้ำชามองค้อนเข้าให้อย่างหมั่นไส้เต็มที แล้วก็รีบกดสั่งทุกอย่างเรียบร้อย ส่งยอดให้คนพี่จัดการให้ นิกโก้ไม่ได้อะไรรีบจัดการโอนให้เธอ “กินข้าวอาบน้ำเสร็จ ไม่ต้องรีบไปหรอกเนอะคุณปู่อยู่บ้านตลอด เราฟัดกันต่ออีกสักยกค่อยไปดีกว่าเนอะ” อยู่ๆ ก็ชวนหน้าตาเฉย “จะมาเนอะกับชาทำไมเนี่ย ไม่เอาด้วยหรอก พี่เพิ่งทำไปเมื่อคืน หลายรอบด้วย ชาเหนื่อยปวดไปหมดทั้งตัว” “เมียครับ” นิกโก้ทำหน้าอ้อน “ไม่” “ที่รัก” นิกโก้หอมแก้มนุ่ม อ้อนต่อ “ไม่” น้ำชาทำหน้านิ่ง ไม่ยอมง่าย “ที่รักนะครับ ขอรอบเดียว ทำตอนอาบน้ำก็ได้ ไม่เสียเวลาหรอก นะครับ” น้ำชามองสบตาคนอ้อนขอไม่หยุดของเขา “พี่ต้องยอมเป็นเจ้าหมาตัวโตให้ชาก่อน” “ต้องทำยังไง” นิกโก้ถามส่งสายตายอมทุกอย่าง “เจ้าหมาขี้อ้อนต้องมานอนบนตักค่ะ แล้วให้ลูบหัวเล่น พี่ทำได้ไหมล่ะ” เขายิ้ม “เรากดหัวพี่ก็เคยมาแล้วนี่ แค่นี้สบาย” “ชิ! คนอะไรพูดเป็นแต่เรื่อ