All Chapters of คู่หมั้นตัวร้ายของนายวิศวะฮอตเนิร์ด NC20+: Chapter 51 - Chapter 60

นิกโก้ตื่นเช้าอาบน้ำไปเรียน น้ำชาตื่นก่อนเขา เตรียมอาหารเช้าให้เขาเรียบร้อย หยิบชุดรักบี้ของเขามาวางไว้ นิกโก้มองแล้วยิ้ม “ซ้อมเป็นภรรยางั้นเหรอ น่ารักนะน้ำชา” “พี่นิกโก้คะ เสร็จรึยังเดี๋ยวก็สายหรอก” คนตัวเล็กเดินเข้ามาดูเขาในห้องแต่งตัว “เสร็จแล้วครับ” นิกโก้เอาชุดรักบี้เก็บใส่กระเป๋า “แล้วทำไมวันนี้พี่ไม่สวมแว่นละคะ” “อ๋อ! พี่จะไปแข่งรักบี้ไงก็เลยขี้เกียจเปลี่ยนใส่คอนแทกต์เลนส์ เลยใส่ตั้งแต่ที่บ้านไปเลยดีกว่า” น้ำชามองเขานิ่ง “ทำไม มองแบบนั้นมีปัญหาตรงไหนครับ” อมยิ้มถามคนตัวเล็ก “ก็ตรงที่พี่หล่อเกินไป เวลาไม่สวมแว่น ชาไม่ชอบ เหมือนวันที่พี่ไปวันเกิดพี่ปุญญ์ ทรงพี่ดูแบดบอยมาก ชาก็ไม่ชอบ” น้ำชาตอบหน้างอ “ทำไงได้ล่ะ เรามีผัวหล่อ มานี่มาอย่างอแง” นิกโก้คว้าคนตัวเล็กเข้ามากอด “วันนี้เราก็จะไปนั่งเฝ้าพี่ที่สนามไม่ใช่เหรอ แล้วจะให้พี่ทำยังไง รักบี้คงสวมแว่นสายตาลงไปแข่งไม่ได้เนอะ” “งั้นชาอยากได้สร้อยเกียร์ของพี่ ปกติวิศวะมักจะมอบสร้อยเกียร์ให้แฟนไม่ใช่เหรอคะ พี่เอามาให้ชาสวมไว้สิ” “พี่หาไม่เจอนะสิ น่าจะอยู่ที่บ้านคุณแม่ ไว้ค่อยกลับไปเอาเนอะ” “แน่ใจนะคะว่าอยู่บ

สองเดือนต่อมา น้ำชา เริ่มวาดรูปเพื่อจัดโชว์ในงานแต่งของตัวเองกับพี่นิกโก้ คิดไว้แล้วว่าอยากให้งานเป็นแบบไหน ได้ฤกษ์หลังจากที่พี่นิกโก้รับปริญญาแค่เดือนเดียว ซึ่งก็อีกไม่นานแล้ว แต่น้ำชาก็คิดว่าตัวจะเตรียมทุกอย่างทัน ตอนนี้เรือนหอของเราสองคนที่กำลังสร้างและไม่นานก็คงเสร็จ และที่น่าตื่นเต้นสำหรับฉันอีกอย่างก็คือ แกลเลอรีภาพวาดของฉันก็กำลังจะเสร็จเหมือนก้น พี่นิกโก้เป็นคนจัดการทุกอย่างให้ฉัน เขาน่ารักที่สุด ฉันนับวันรอเลยล่ะ น้ำชาวางพู่กันลง และเริ่มเก็บอุปกรณ์ เพราะพี่นิกโก้ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว ไปรับที่รักของฉันดีกว่า น้ำชาจอดรถที่ตึกคณะบริหาร ก่อนที่จะส่งข้อความหายิปโซ น้ำชา : ยิปแกอยู่ไหน ฉันจอดรถที่คณะแกตอนนี้ ยิปโซ : เออ! เดี๋ยวฉันเดินไป น้ำชาไปหาที่นั่งรอเพื่อน แล้วก็ส่งข้อความบอกพี่นิกโก้ว่าฉันมาถึงแล้ว น้ำชาหรี่ตามองเพราะไม่แน่ใจว่าใช่ยิปโซไหม เพราะมันค่อนข้างไกล ถ้าเป็นยิปโซแล้วผู้ชายที่เดินตามหลังมาติดๆ นั่นใครกันนะ น้ำชาจ้องมองอยู่แบบนั้น พอเห็นว่าเป็นยิปโซแน่ๆ ก็ได้แต่อมยิ้ม เมื่อเห็นเพื่อนสะบัดแขนออกจากผู้ชายตัวสูงใส่เสื้อช็อป และไม่ใช่ใครอื่นแน่ๆ นั่นมันพี่

งานแต่งนิกโก้กับน้ำชา “คนสวย ยิ้มแบบนั้น เราข้ามพิธีไปตอนส่งตัวเข้าหอเลยดีไหมครับ” นิกโก้กระซิบถามน้ำชา “ดูเพื่อนพี่ก่อนแต่ละคน คงปล่อยพี่ไปง่ายๆ มั้งคะ แล้วอย่าเมาจนทำไมไหวล่ะ ชาจะรอดู” “ที่รัก ผัวหนูดุมากนะ หนูไม่ควรพูดแบบนี้นะครับ พี่จะยกซดน้ำชาให้ดิ้นเลยคอยดูเถอะ เตรียมชุดไว้รอด้วยล่ะ” นิกโก้จุ๊บแก้มนุ่มพูดกระซิบข้างใบหูเล็ก มองคนตัวเล็กด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “พี่นิกโก้เลิกทะลึ่ง คนอื่นมอง แล้วดูสายตาพี่สิ ใครเห็นเขาก็รู้หมดว่าพี่พูดเรื่องทะลึ่งอยู่” นิกโก้หัวเราะ “นิกโก้มึงมานี่ สนใจเพื่อนเจ้าบ่าวของมึงหน่อยครับ วันนี้กูกับมาร์โคหล่อมากนะ หล่อเพื่อมึงเลย มาชนแก้วกันหน่อยสิ” ปุญญ์พูด นิกโก้ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนทั้งสอง “หล่อเกินแต่ละท่าน หล่อไม่ว่า แต่มึงช่วยเก็บอาการกับเพื่อนเจ้าสาวเมียกูหน่อยได้ไหม ดูสายตาแต่ละคน อุ้มกลับบ้านได้คงทำแล้วมั้ง ไอ้พวกบ้า” นิกโก้บ่นเพื่อนไปตามประสาแล้วก็ชนแก้วกับทั้งคู่ “น้องยิปโซสวยมาก ถ้ากูเก็บใส่กระเป๋ากลับบ้านได้กูคงทำแล้วแหละ” ปุญญ์พูด “น้องเขาเอามึงรึเปล่า” นิกโก้อดแซวไม่ได้ “แหม! ไอ้เวรมีเมียหน่อยมาข่มกู” ปุญญ์บ่นพึม

“นิกโก้ๆ” เสียงคุณแม่เขาเรียกมาจากด้านล่าง “ครับ” นิกโก้รีบเดินลงไปหาคุณแม่ เขายังไม่พร้อมที่จะบอกเรื่องนี้กับทุกคน และยังไม่รู้ว่าจะบอกกับคุณแม่ว่ายังไงดี “นิกโก้ ทำไมลูกเพิ่งกลับมาจากจีน ช้ามากเลยนะ แล้วนี่จะยังอยู่บ้านอยู่ทำไม พรุ่งนี้แกลเลอรีของหนูน้ำชาเปิดไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่รีบไป” “ผมติดงาน บอกน้องแล้วว่าไปไม่ได้” “นิกโก้ มันใช่เรื่องไหม แล้วรูปวาดของน้องก็เหมือนกัน ทำไมให้พี่นุ่มเอาไปเก็บไว้แบบนั้น น่าจะสั่งให้เรียบร้อยก่อนก็ได้ว่าให้ติดตรงไหน ไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา น้องกลับมาไม่เสียใจหรอกเหรอถ้าเอารูปไปเก็บไว้แบบนั้น ทำกับรูปที่น้องเขาอุตส่าห์ตั้งใจวาดแบบนั้นได้ยังไง” “ขอโทษครับคุณแม่” “นิกโก้เป็นอะไรรึเปล่าลูก ทำไม ลูกดูเศร้าจังเลย” นฤนาถสังเกตลูกชาย “ลูกเหมือนคนไม่ได้นอน เป็นอะไรนิกโก้บอกแม่สิ” “ไม่มีอะไรครับ ช่วงนี้งานผมหนักมากเลย แทบไม่ได้พัก” “นิกโก้รักษาสุขภาพบ้างสิลูก ไม่เห็นต้องโหมงานหนักอะไรขนาดนั้นหรอกนะ แม่เห็นลูกเป็นแบบนี้ แม่เป็นห่วงมาก” นิกโก้กอดคุณแม่แน่น “ไม่เป็นไรครับ ผมแข็งแรงดี คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” “แม่กลัวหนูน้ำชาน้อยใจลูก ไปหน่อยไ

“คุณไม่ต้องพยายามเอาตัวเองเข้ามาคุณกัปตัน ผมไม่ชอบ น้ำชาคือคนของผม แค่ผมไม่ได้อยู่ใกล้ไม่ได้แปลว่าจะอนุญาตให้คนอื่นมาดูแลแทน แล้วก็เอาคุณของคุณกลับไปด้วย ผมจะให้คนของผมมาอยู่กับน้ำชาเอง ที่มานี่ก็แค่จะมาดูหน้า แล้วก็มาเตือน” นิกโก้พูดจบ ก็เดินไปที่รถและขับออกมา กัปตันได้แต่มองตามแล้วส่ายหัว “ไอ้หมาบ้า” นิกโก้แวะซื้อของใช้ที่จำเป็น แล้วก็ซื้อของเข้าบ้านให้น้ำชา ก่อนที่จะขับรถกลับ พอเขามาถึงก็เห็นพี่เดือนกำลังเก็บของ นิกโก้ไม่ได้พูดอะไร แค่เดินเข้าบ้าน ไม่ได้สนใจว่าพี่เดือนกลับไปตอนไหน จัดเก็บของที่ซื้อเรียบร้อย แล้วก็เดินไปดูน้ำชาในห้องนอน เธอไม่อยู่แล้ว “พี่เดือน พี่เดือนคะ” น้ำชาเรียกหาพี่เดือน และเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ นิกโก้เดินออกมายืนดูอยู่ไม่ห่าง “พี่เดือนกลับไปแล้ว” เขาตอบเสียงเรียบ “กลับไปแล้ว ไปไหนคะ” และทำหน้างงๆ ไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร “พี่บอกให้กัปตันเรียกคนของเขากลับไป” น้ำชากะพริบตาปริบๆ มองเขา แล้วก็ลูบหน้าตัวเอง ได้แต่นิ่งเงียบไม่อยากพูดอะไร “พรุ่งนี้พี่นุ่มจะบินมานี่จะมาอยู่เป็นเพื่อนเรา จะเอาอะไรไหมจะได้สั่งพี่นุ่มให้” “ไม่ค่ะ” นิกโก้มองเธออยู