All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 39 ข้อเสนอ  หลังจากงานอภิเษกได้ไม่นาน ช่วงนี้ก็ยิ่งคึกคักเป็นพิเศษเพราะอ๋องแห่งแคว้นเฉินจะเสด็จมาเยือนแคว้นเซี่ยอย่างเป็นทางการอีกครั้งหนึ่ง ในวังหลวงจึงตระเตรียมการต้อนรับกันยกใหญ่ คำแรกที่พี่ชายจากแคว้นเฉินทักก็คือ..“ท้องรึยังน้องพี่?”อิงฟ้าเขินจนหาทางไปไม่ถูก แต่สีพระพักตร์ของพ่อตัวดีกลับบานแป้นแล้น แสนจะมั่นอกมั่นใจในความสามารถเต็มที่ ยอมใช้เมืองชายแดนเป็นประกันได้ เหล่าราษฎรต่างก็เฮกันลั่นแล้วโจษจันกันไปทั่วทั้งแคว้นเซี่ยอย่างครื้นเครงอีก“ช่วงนี้ดูเจ้าจะสดใสขึ้นมากทีเดียว อิงเอ๋อร์... ชีวิตในฐานะชายาของจวิ้นเหยาอ๋องคงทำให้น้องสาวของเรามีความสุขยิ่งนักกระมัง?”อิงฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เร่าร้อนในยามค่ำคืนที่ผ่านมากับจวิ้นเหยา  เธอก้มหน้าลงซ่อนความเขินอาย ก่อนจะเงยขึ้นตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน “หม่อมฉัน... มีความสุขดีเพคะ ขอบพระทัยที่เสด็จพี่เฉินทรงถามไถ่”“ที่เราเสด็จ

จ๊วบ... จ๊วบ...เสียงดูดเลียแก่นกายสวามีดังสะท้อนไปทั่วห้อง ในขณะที่เฉินหลงเทียนทรงเยื้องกรายมาด้านหลัง บีบขยำบั้นท้ายกลมกลึงอย่างแรง ก่อนจะกระแทกท่อนหอกเข้าสู่ร่องรักที่แบะอ้ารออยู่แล้วอย่างเต็มแรงป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!"อ๊า! อื้อ... อ๊า!" อิงฟ้าครางลั่น ยามที่เฉินอ๋องโถมแรงกระแทกเข้าใส่จนร่างโยกคลอนไปตามจังหวะ"ดูสิ ท่านจวิ้นเหยา" เฉินหลงเทียนคำรามพลางเร่งจังหวะให้ถี่รัว "ปากของนางปรนเปรอท่านอยู่ แต่กลีบร่องของนางกลับกำลังหลั่งน้ำ ตอดรัดจนแทบคลั่ง... ดูเหมือนว่าร่างกายของนางจะซื่อสัตย์ต่อลึงค์ของเรามากกว่าท่านเสียแล้ว!"จวิ้นเหยาอ๋องขบกรามแน่น ทรงกระแทกท่อนเอ็นเข้าสู่อุ้งปากของอิงฟ้าอย่างหนักหน่วงจนเธอแทบหายใจไม่ออก "อย่าได้อวดดีไปเฉินอ๋อง! ที่นางหลั่งออกมานั่นเพราะเรากำลังเร้าอารมณ์นางผ่านทางนี้ต่างหาก... ลองดูสิว่าหากเราขยับเช่นนี้ นางจะยังตอดรัดท่านแน่นอยู่อีกหรือไม่!"จวิ้นเหยากดท้ายทอยของอิงฟ้าให้ดูดกลืนพระองค์ลึกขึ้นไปอีก กระแทกสะโพกอิงฟ้าให้รับจังหวะของเฉินหลงเทียนอย่างต่อเนื่องป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!

ความผูกพันที่หล่อหลอมผ่านร่างกาย ทำให้สายตาของทั้งสามสื่อสารกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำ จวิ้นเหยาอ๋องอุ้มร่างบอบบางขึ้นมาประทับนั่งบนตัก โดยจัดท่าทางให้หันหน้าออก เผยให้เห็นสัดส่วนเย้ายวนใจเบื้องหน้าเฉินหลงเทียนที่เฝ้ามองอยู่อย่างไม่ละสายตาจวิ้นเหยายึดสะโพกกลมกลึงไว้มั่น แล้วเริ่มสอดชำเรา ขย่มโยกกายเข้าหาอย่างนุ่มนวลแต่หนักหน่วง ทุกครั้งที่พระองค์ทรงกระแทกขึ้นมา ร่องรักของอิงฟ้าที่บวมแดงและชุ่มฉ่ำก็อ้าค้าง แบะปลิ้นออกเผยให้เห็นน้ำหวานที่พรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อนป้าบ... ป้าบบ...“อึ่กก... อูยย... เสด็จพี่เฉิน อย่าจ้องนักสิเพคะ”เธอเอนกายพิงไปทางด้านหลัง ซบลงกับแผงอกของสวามี พลางสบตาเฉินหลงเทียนที่กำลังเยื้องกรายเข้ามาใกล้ด้วยแววตานุ่มนวลอิงฟ้าพยักหน้าให้น้อยๆ เป็นการเชื้อเชิญ เฉินหลงเทียนเหยียดยิ้ม ทรงจัดท่าทางของเธอให้เหมาะสมก่อนจะค่อยๆ สอดแทรกแก่นกายของพระองค์เข้าไปในรูเสียวที่ถูกจวิ้นเหยาอ๋องครอบครองอยู่ก่อนแล้ว"อ๊าาา... อื้อออ... เสด็จพี่เฉิน..." อิงฟ้าครางกระเส่า เสียงหวานใสสั่นเครือจนน่าสงสารเมื่อต้องรับเอาความเป็นชายถึงสองลำ

"อื้อ... ท่านทั้งสอง... แกล้งหม่อมฉัน..." อิงฟ้าตอบด้วยลมหายใจติดขัด เมื่อจวิ้นเหยาอ๋องเริ่มกลับไปขบเม้มปลายยอดถันข้างขวาอีกครั้งอย่างหยอกเย้า ทรงลากลิ้นยาวๆ ผ่านฐานอกมายังจุดกึ่งกลางของทรวงอก ก่อนจะวกกลับไปดูดกลืนความหวานจากยอดอกนั้นอีกครา"หากเราแกล้งเจ้าแล้วเจ้ามีความสุข... เราก็จะทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะร้องขอมากกว่านี้" จวิ้นเหยาอ๋องกระซิบชิดยอดอก ก่อนจะส่งลิ้นดุนดันจนอิงฟ้าต้องแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมอาย"ข้าเห็นด้วย... ดูสิ อิงเอ๋อร์" เฉินหลงเทียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางใช้นิ้วชี้ลากผ่านร่องอกลึกลงไปจนเกือบถึงหน้าท้องราบเรียบ "ร่างกายของเจ้ามันฟ้องชัดเจน... ว่าแม้ปากจะบอกให้หยุด แต่ใจของเจ้า... มันกำลังโหยหาความเร่าร้อนจากเราทั้งสองอยู่ใช่หรือไม่?"เสียงครางอืออาของอิงฟ้าที่ดังประสานไปกับเสียงดูดดึงที่เปียกชื้นของสองอ๋องนั้นช่างหวานหูยิ่งนัก มื้อเสวยมื้อนี้จึงมิใช่เพียงการอิ่มท้อง แต่คือการอิ่มเอมในรสสัมผัสที่ถูกแบ่งปันกันอย่างไม่มีใครยอมใครท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งห้องเสวยบรรยากาศในห้องเสวยที่เคยเงียบสงบกลับเร่าร้อนขึ้นจนอุณหภูมิพุ

ความร้อนรุ่มเข้าครอบงำพระทัยของเฉินหลงเทียน พระองค์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ทอดพระเนตรผลงานของตนที่ริมฝีปากบวมเจ่อและฉ่ำวาว ก่อนที่พระหัตถ์หนาจะเริ่มเคลื่อนไหวลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชรที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีชมพูอ่อนฝ่ามืออุ่นจัดลูบไล้ผ่านลาดไหล่เนียนละเอียด ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาเคล้นคลึงเต้าอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดเกาะอกอย่างจาบจ้วง พระองค์ทรงใช้นิ้วสะกิดปทุมถันผ่านเนื้อผ้าเบาๆ พร้อมกับลูบไล้เรียวขาโค้งเว้าภายใต้ชายผ้านั้นอย่างหลงใหล"อือ..."เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของสาวน้อยปริศนาเป็นครั้งแรก ร่างกายบอบบางที่นอนคุดคู้เริ่มบิดเร้าไปตามสัมผัสวาบหวาม บั้นท้ายงอนงามแอ่นหยัดขึ้นรับสัมผัสจากพระหัตถ์ของพระองค์โดยสัญชาตญาณ ท่าทางยั่วยวนโดยไม่รู้ตัวนี้ยิ่งจุดไฟตัณหาในพระอกของเฉินหลงเทียนให้ลุกโชนขึ้นไปอีก"เจ้าเป็นใครกันแน่... ไยจึงทำให้ใจของข้าสั่นคลอนได้ถึงเพียงนี้..." เฉินหลงเทียนกระซิบชิดริมฝีปากนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะที่พระหัตถ์ยังคงลูบไล้ซอกซอนไปทั่วเรือนร่างที่บิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน ท่ามกลางกลิ่นหอมขจรขจายของดอกบัวยักษ์ที่โอบล้อมทั้งสองไว้ในโลกส