All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 141 - Chapter 147

เพล้ง!   เสียงจอกสุราที่ถูกเขวี้ยงตกแตก ดังสะท้อนไปทั่วโถงว่าราชการแคว้นเฉิน หลังจากที่ระบายโทสะ ความหงุดหงิดงุ่นง่านก็มิได้บรรเทาลง กลับหันไปตวาดไล่เหล่านางกำนัลให้ออกไปจนหมดชายพันธุ์ต่ำเนื้อตัวหยาบกร้าน เมื่อยืนเต็มความสูงแล้วแทบรู้สึกว่าสามารถจับคนหักกลางได้ด้วยมือเปล่า ใบหน้าดุดันไว้หนวดเครารุงรัง กำลังไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่อ๋องแคว้นเฉินไม่กลับมาตามแผนที่วางไว้ เขาอุตส่าห์สร้างหลักฐานเท็จและกุเรื่ององค์ชายเฉินหยวนฟงก่อกบฏอย่างแนบเนียนไร้ช่องโหว่แล้ว แต่เจ้าอ๋องงี่เง่ากลับมัวแต่ชักช้ายืดยาด‘จะรอตรวจสอบข่าวซ้ำไปมาสักอีกกี่รอบกันถึงจะพอใจ รีบ ๆ เสด็จมาสู่กับดักที่กระหม่อมสู้อุตส่าห์บรรจงสร้างถวายเสียโดยดีเถิด แล้วจะสบายพ่ะย่ะค่ะ’แม่ทัพเกาซื่อเดินอาด ๆ ไปนั่งบนบัลลังก์ทองคำอย่างถือสิทธิ์ ภายในวังหลวงแห่งแคว้นเฉินถูกพวกทหารของมันเข้ายึดครองไว้โดยสิ้นเชิงแล้ว แล้วปล่อยข่าวลือให้ร้ายองค์ชายเฉินหยวนฟงแทน ส่วนตนเองก็แสดงบทบาทเป็นท่านแม่ทัพผู้เสียสละจงรักภักดี รอคอยการกลับมาบัญชาการรบของฝ่าบาทอยู่ที่นอกเมือง&

บทที่ 57 Mission Complete บรรยากาศภายในเมืองยามค่ำคืนเงียบเหงาวังเวงเพราะมีเหตุการณ์ไม่ปกติ ร้านค้าจึงพากันปิดตัวเงียบตั้งแต่ยามบ่าย ข้าวของขึ้นราคาจนน่าอนาถใจ แม้มีเหรียญเต็มถุงก็มิอาจหาซื้ออาหารมาเลี้ยงคนในบ้านได้เพียงพอ ส่วนคนที่จนตรอกก็ถูกบีบให้ต้องออกลักวิ่งชิงปล้น มิช้านานก็อาจล่มสลายไปทั้งแคว้นเสียงสาปแช่งดังพึมพำไปทั่วเมื่อ “ขบวนเสด็จ” อันแสนหรูหราของเกาซื่อเคลื่อนผ่านเมือง หญิงที่สูญเสียสามี ชายชราที่ต้องพรากจากบุตร เด็กกำพร้าที่ต้องทนทุกข์ทรมาน เฝ้าสาปแช่งและยังคงจดจำกลิ่นเลือดของผู้เป็นที่รักได้ดี เลือดนั้นยังติดอยู่ในซอกเล็บและกลิ่นคาวก็ยังติดกาย ความชั่วร้ายของผู้ที่พรากชีวิตของพวกเขาไปจะไม่มีวันชำระล้างอีกเลยตลอดกาล เมื่อตกกลางคืน ชาวบ้านชาวตลาดและประชาชนต่างก็ปิดประตูและปิดไฟเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงหัวเราะพูดคุยแว่วออกมาให้ได้ยิน ราวกับเป็นเมืองร้างที่มีเพียงแมวจรจัดอาศัยอยู่ บางเวลาจะมีทหารกบฏกลุ่มย่อย ๆ ออกเดินลาดตระเวนผ่านเป็นระยะทั้งวันทั้งคืน จนเป็นที่หวาดกลัวไปทั่ว ซ้ำเติมชาวเมืองหนักขึ้นไปอีกมินตราผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่นำติดตัวมาด้วย ร่างเพรียวระหงในชุดหน

ฉับพลันในชั่วขณะที่ทุกคนกำลังเผลอ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งมาอย่างรวดเร็วจากทางเดินด้านหลัง เงามืดนั้นเตะรวบตัดขาเจ้าคนบังอาจจนล้มคว่ำก่อนที่มันจะฟาดฝ่ามือลงบนหน้าของพระนางได้สำเร็จมินตราตวัดสายตาคมกริบไปรอบ ๆ แล้วหยิบมีดพกเขวี้ยงใส่พวกลูกสมุนที่ยังตื่นตะลึงจนล้มเป็นใบไม้ร่วง บรรดาองครักษ์ของเธอก็รีบวิ่งกรูเข้ามาอารักขา ช่วยเหลือองค์ชายเฉินหยวนฟงและพระนางเฉินจนปลอดภัย  เธอไม่ยอมละทิ้งโอกาส รีบจัดการรวบแขนของเกาซื่อที่พยายามยันตัวลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เธอบิดแขนใหญ่แล้วจับทุ่มข้ามไหล่จนมันลงไปนอนกินฝุ่นอีกรอบ พร้อมกับบิดข้อมือหนาไว้และขึ้นไปนั่งไขว่ห้างทับบนหลังเล่นอย่างสบายอารมณ์ เธอไม่สนใจเสียงโอดโอยของเจ้ายักษ์ปักหลั่นที่ร้องคร่ำครวญสลับคำรามขู่สักนิด‘ฮึฮึ ท่าล๊อกนี้ไม่มีทางดิ้นหลุดหรอก นอกจากจะหักแขนนะจ๊ะ’เกาซื่อพยายามดิ้นรนแต่ไม่สำเร็จ จึงร้องตวาดให้ลูกน้องเข้ามาช่วยฆ่าเธอโดยเร็ว แต่มันก็ต้องหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่าลูกน้องของตนถูกองค์ชายเฉินหยวนฟงและไล่เข่นฆ่าจนแทบไม่มีเหลือ บางส่วนก็ทิ้งศักดิ์ศรี หนีปะปนอลม่านไปกับคณะนางรำที่แตกกระเจิ

มือเล็กๆ ที่ยกขึ้นหมายจะดันแผงอกกว้างไว้ กลับทำได้เพียงแตะไว้หลวมๆ ร่างบางเกร็งตัวนิ่งด้วยความทำตัวไม่ถูก ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ยอมรับจุมพิตนั้นจ๊วบ... จุ๊บ...“อืม... อา...”องค์ชายเฉินหยวนฟงทรงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ประคองร่างอรชรเข้ามาชิดแนบพระวรกาย มอบความนุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้ม‘ตายแน่ๆ... ทำไมองค์ชายถึงได้จูบเก่ง ลีลาแพรวพราวขนาดนี้เนี่ย!’มินตราร้องแย่แล้วอยู่ในใจ สัมผัสจากเรียวปากและลิ้นอุ่นๆ ขององค์ชายเฉินหยวนฟงนั้นนุ่มนวล แต่ละเมียดละไมละลายปราการในหัวใจได้อย่างร้ายกาจ พระองค์ทรงรู้วิธีดูดดึงและตวัดเกี่ยวลิ้นเล็กๆ ของนางอย่างช่ำชอง จนเรียวลิ้นของมินตราถูกไล่ต้อนและดึงดูดให้ตอบรับอย่างงกๆ เงิ่นๆ ร่างอรชรระทวยไร้เรี่ยวแรง มือเล็กที่เคยพยายามต้านไว้หลวมๆ กลับสั่นสะท้านและเกาะเกี่ยวแผงอกกว้างไว้เพื่อยึดเหนี่ยวจุ๊บ... จ๊วบ...“อึ่กก... อา... อืมม...”องค์ชายเฉินหยวนฟงค่อยๆ ช้อนมือลงใต้ข้อพับขาและแผ่นหลังบาง อุ้มร่างเธอขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย โดยที่เรียวปากยังคงประทับดูดดื่