All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 101 - Chapter 110

บนเตียงเบื้องหน้ามีร่างของสาวงามซึ่งยังคงหลับสนิทไม่รู้วันคืน และไม่รู้ว่ามีใครอีกคนที่กำลังเฝ้าเพ้อละเมอหา ที่ข้อมือเล็ก ๆ สวมกำไลหยก ชุดก็ถูกเปลี่ยนเป็นชุดเนื้อผ้าฝ้ายบางเบาให้สบายตัว แต่ยังเห็นส่วนสัดอิ่มเอิบเพียงราง ๆ ช่างเย้ายวนพระองค์ยิ่งนักจู่ ๆ ร่างเพรียวบางระหงก็พลิกตัวนอนตะแคงแล้วคุดคู้เหมือนเด็กเล็ก ๆ เส้นผมดำขลับส่องประกายราวเส้นไหมคลี่กระจายน่าลูบไล้ ความงามดุจนางฟ้านางสวรรค์ราวช่างศิลปะปั้นแต่ง พระทัยบุรุษหนุ่มยิ่งปั่นป่วน พระองค์ทรุดลงนั่งลงที่ข้างเตียง ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าของนางออกอย่างทะนุถนอม เหม่อมองแม่หญิงนามมินตราอย่างหลงใหลดุจต้องมนตราแห่งรัก“มินตรา... ตื่นขึ้นมาเถิด มาพูดคุยทำความรู้จักกันเสียโดยไว เจ้าจะเป็นใครเราก็ไม่สน รู้เพียงแต่บัดนี้เจ้ามาอยู่ ณ ดวงใจนี้แล้ว แม้หากว่ารักเจ้าแล้วต้องทุกข์ระทมเพียงใด เราก็ยินยอมแล้ว..”สิ้นสุรเสียง พระองค์ก็โน้มพระพักตร์ลงประกบเรียวปากอุ่นเข้ากับกลีบปากบางรูปกระจับของนางทันที การจุมพิตเริ่มต้นอย่างนุ่มนวลก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดูดดื่มยิ่งขึ้น เฉินหลงเทียนอ้าพระโอษฐ์รุกรานสอดแทรกปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้าไ

บทที่ 44 ใครก็ได้! อธิบายให้แม่นี่เข้าใจสักที“โอ้โห..โรงแรมเหรอเนี่ย สวยจังเลย! มีสปาสวย ๆ ใหญ่ ๆ แบบนี้มิ้นต์ชอบ แต่งสีทองแบบนี้เข้าท่ามาก เก๋ดี”มินตราชอบใจกับห้องอาบน้ำทองคำ มีสระน้ำอุ่นที่โปรยปรายด้วยกลีบดอกไม้หอมหลากสีสัน ตั่งนวดพร้อมพรั่งด้วยน้ำมันหอมหลากกลิ่นติดจมูก และถาดผงสมุนไพรไว้ใช้ประทินโฉมบำรุงความงามพร้อมสรรพ แต่อิงฟ้าไม่ค่อยได้ใช้เพราะขี้เกียจ และเจ้าหมียักษ์มักจะหาเรื่องบุกเข้ามาอยู่เรื่อย“เชิญเสด็จเพคะ”“พนักงานสปาของโรงแรมนี้แต่งตัวแนวจีนๆ แปลกดีนะ แถมพูดจาเพราะจัง”‘เอ้า ๆๆ เข้าใจผิดกันเข้าไป กู่ไม่กลับแล้วเพื่อนฉัน’ อิงฟ้านวดขมับของตัวเอง ในขณะที่มินตราตีขาในน้ำอย่างสบายอารมณ์“นี่มิ้นต์ขึ้นกันเถอะ แช่น้ำกันจนตัวเปื่อยแล้วนะหล่อน ดูสิ นิ้วของฉันย่นหมดแล้ว” อิงฟ้ากางนิ้วเหี่ยวน้ำให้ดูเป็นหลักฐานว่าถ้าไม่รีบ อย่างอื่นจะเหี่ยวตามไปด้วย“ขอแช่หน่อยก็ไม่ได้ ขี้งกไม่เคยเปลี่ยน ขึ้นก็ได้ย่ะ” มินตราดึงตัวเองขึ้นจากน้ำตามด้วยอิงฟ้า เหล่านางกำนัลบรรจงถวายงานอย่างรู้หน้าที่แสนจะพินอบพิเทา มินตราคิดในใจว่าเดี๋ยวจะต้องให้ทิปหนัก ๆ เป็นรางวัล“เชิญเสด็จทางนี้เพคะ พระชายา ท่าน

บทที่ 45 เข้าใจแล้วยัง เฉินหลงเทียนขยับจะลุกตามมินตราทันทีที่เธอออกไป แต่จวิ้นเหยาและอิงฟ้าส่ายหน้าห้ามไว้เสียก่อน นางควรทำความเข้าใจเองสักพัก ฝ่ายสาวงามก็เดินตะลุยอย่างไร้ทิศทาง พยายามหาทางออกไปถนนเพื่อหาแท๊กซี่สักคัน แต่ความหวาดกลัวก็เริ่มถาโถมเข้ามาจนท่วมไปทั้งหัวใจ ตลอดทางมีเหล่าทหารหน้าตาดุดันยืนถือดาบถือหอก เหล่านางกำนัลที่เธอเข้าใจว่าเป็นพนักงานโรงแรมนับสิบนับร้อย ก็ดูคล้ายกับภาพวาดบนฝาผนังสุสานโบราณที่เคยเห็นมาก่อน‘ยิ่งไปกว่านั้น นั่น! แม่น้ำ! บ้าชัด ๆ’เมื่อมองข้ามแนวกำแพงวังหลวงออกไป มิตราเบิกตามองแม่น้ำกว้างใหญ่ไพศาลซึ่งเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงแคว้นเซี่ย สายน้ำไหลมาจากขุนเขาอันสูงตระหง่าน มีสายหมอกปกคลุมราวกับภาพวาด สองขาเล็ก ๆ ก้าวเดินอย่างเลื่อนลอยไปยังริมฝั่งแม่น้ำที่มีเรือสินค้าโบราณขนาดใหญ่และเรือหาปลาของชาวบ้านแล่นละล่องจนเต็มลำน้ำ บนฉากหลังของเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามวังมินตราทรุดตัวลงกับพื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง สายลมอ่อนพัดเส้นผมหอมละมุนให้สยายพลิ้วไปตามแรงลม เธอรู้ตัวแล้วว่าได้ย้อนเวลากลับมาสู่อดีตที่แสนยาวไกลและจะไม่มีวันได้กลับไปอีก ดั่งตายพรากจากโ

บทที่ 46 สองสาวเมาปลิ้น“หมายความว่าเธอตกลงไปในสระน้ำในตำหนักไทเฮา หลังจากที่หายวับไปจากงานเลี้ยงเลยนะเหรอ”มินตราถามอิงฟ้าเสียงสูงปรี๊ดขณะกำลังกินอาหารมื้อค่ำร่วมกัน จวิ้นเหยาอ๋องเพิ่งจะยอมปล่อยชายาออกมาได้ไม่นานหลังจากที่อุ้มเธอหายเข้าห้องบรรทมไปตั้งแต่ช่วงเที่ยง อิงฟ้าจิบน้ำผลไม้เล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้เป็นคำตอบ พลางปรายสายตาไปทางจวิ้นเหยาที่กำลังหัวเราะอยู่กับเฉินหลงเทียนอย่างขัดเคือง‘ช่างน่าตีให้ตาย คนบ้าเอ๊ย ป่านนี้ฉันเพิ่งจะมีเวลาคุยกับเพื่อน’“แม่นแล้วเพื่อนรัก แล้วก็ได้พบกับพระนางเซี่ย พระมารดาของจวิ้นเหยาพอดี ทรงถูกชะตากับฉันก็เลยรับไว้เป็นพระธิดาบุญธรรม และก็เพราะกำไลนี่ด้วย เสด็จแม่จ๋าตามหามันมานานหลายปีแล้ว” อิงฟ้าชูกำไลที่แขนให้เพื่อนดู มินตราจึงก้มดูกำไลที่แขนของตัวเองบ้างแล้วนึกร้องทึ่ง“ไม่ต้องมาร้อง เสด็จแม่จ๋าก็รู้เรื่องของเธอแล้ว พระองค์ก็เห็นเหตุการณ์ตอนที่เธอปรากฎกายในดอกบัวยักษ์ด้วย แต่ผู้ที่ชะตาต้องกับเธอจนสามารถนำตัวเธอออกมาได้มีเพียงพี่หลงเทียนเพียงผู้เดียวจ๊ะ เสด็จแม่จ๋ามีความคิดจะรับเธอเป็นธิดาบุญธรรมเช่นกัน แต่ตอนนี้พระนางเสด็จไปสักการะบรรพชน กว่าจะกลับก

"ดีมาก... ค่อยๆ อ้าปากกว้างขึ้นอีกนิด..." อิงฟ้าคอยให้กำลังใจพลางลูบหลังเพื่อนสาว“อา... อา...” เฉินหลงเทียนทรงครางฮือในลำคอด้วยความพึงพอใจ แม้การปรนเปรอของมินตราจะยังไม่คล่องแคล่วและเก้ๆ กังๆ เสียจนเกือบจะขัดใจ แต่ความอ่อนเดียงสาและความตื่นตระหนกของนางกลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของพระองค์ให้พุ่งสูงขึ้น ลึงค์แกร่งกระตุกเกร็งด้วยความเสียวซ่านยามที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มของดรุณีแปลกหน้าครอบครองส่วนหัวบากบานของพระองค์"อืม... ใช้ได้นี่ สาวน้อย..." เฉินหลงเทียนตรัสด้วยสุรเสียงแหบพร่าและทรงเสน่ห์ ทรงเอื้อมพระหัตถ์มาประคองท้ายทอยของมินตราไว้มั่น เพื่อบังคับจังหวะให้ช้าและลึกขึ้น "เงยหน้าขึ้นมา... แล้วสบตาข้า"มินตราสะดุ้งเล็กน้อยตามคำสั่ง นางค่อยๆ ช้อนเปลือกตาขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนไปด้วยไฟตัณหาและประกายความเอ็นดูของเฉินอ๋อง ภาพใบหน้าคมคายที่มองมาด้วยความเร่าร้อนและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งทำเอาลมหายใจของมินตราขาดห้วงวินาทีที่ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกัน กระแสความเสียวซ่านประหลาดก็แล่นพล่านแปลบปลาบไปทั่วร่างของมินตรา ความเขินอายเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงความวาบหวามที่ตีต