All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 35 อ้อน  “จะดีเหรอเพคะท่านพี่จวิ้นเหยา มันลึกไปนะ อุ๊ย”“ไม่ต้องห่วง อิงฟ้า อา... ไม่ต้องกลัวไปหรอก ตามใจเราเถิด... นั่นแหละ ดี”เสียงครวญครางของท่านอ๋องดังขึ้นเรื่อย ๆ จนหานเฟิงกับองครักษ์หัวเราะคิกคัก กระโจมที่ประทับนั้นบางเกินกว่าจะกั้นเสียงของทั้งคู่ได้ ต่างก็คิดว่าอีกไม่นานนี้จะมีองค์รัชทายาทตัวน้อย ๆ วิ่งกันวุ่นทั้งวังให้คึกคักเป็นแน่แล้ว ฉับพลันเสียงร้องโหยหวนของจวิ้นเหยาอ๋องและเสียงกรีดร้องขององค์หญิงก็บังเกิดขึ้น หานเฟิงจึงตัดสินใจเสียมารยาท ชักดาบบุกเข้าไปภายในกระโจมทันที แต่ก็ก้มหน้ามิกล้ามองตรง ๆ   “เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”   “เอ๋? เอ่อ เราแค่ตกใจเจ้าแมลงนะจ๊ะ แต่ไม่เป็นไรแล้ว ท่านพี่จวิ้นเหยาช่วยตีมันแล้วแหล่ะ ฮิฮิ”อิงฟ้าดีดซากแมลงดวงซวยที่ถูกบี้แบนออกจากที่นอน พลางหัวเราะคิกคัก เธอตกใจที่จู่ ๆ มันก็กระโดดขึ้นมาใส่หน้า ทำให้เผลอมือพลาดจนจวิ้นเหยาร้องดังลั่น สององครัก

“ไทเฮา... ฝ่าบาททรงส่งม้าด่วนแจ้งข่าวสำคัญพ่ะย่ะค่ะ” เฉิงโหมว ขันทีคนสนิทน้อมกล่าวรายงาน พลางถวายข้อความด่วน“ท่านอ๋องพบอิงเอ๋อร์แล้วใช่หรือไม่ นางปลอดภัยดีหรือ” พระนางเซี่ยรับสาส์นด่วนมาด้วยความปีติยินดี เฉิงโหมวเองก็พลอยมีความสุข“องค์หญิงทรงปลอดภัย และกำลังเดินทางกลับ คาดว่าน่าจะกลับมาถึงเอ้อโจวได้ภายในสี่วันพ่ะย่ะค่ะ”“ดี ดีแล้ว”เมื่อข่าวด่วนจากจวิ้นเหยาอ๋องถูกพระนางเซี่ยเปิดอ่าน นางกำนัลซูเสี่ยวซิงที่เอาแต่นั่งชะเง้อชูคอรอท่านอ๋องกลับมา ก็ถูกกระชากตัวลากลงสู่คุกใต้ดินไปเสียทันที และพระนางเซี่ยก็เสด็จไปลงทัณฑ์ด้วยพระองค์เองให้สาแก่ความแค้น“ซูเสี่ยวซิง!” พระนางตวาดลั่นด้วยเสียงที่จำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของพระองค์เอง“ซูเสี่ยวซิง!” ทรงขู่ฟ่อ สาปแช่งคนต่ำช้า มันกล้าทำร้ายดวงใจของพระนางจนย่อยยับแหลกเหลว คมแส้ชุบน้ำเกลือกระหน่ำเฆี่ยนร่างของนักโทษใจทราม ให้มันแตกยับเสียยิ่งกว่าใจของทั้งสองพระองค์ที่ถูกบดขยี้ลงไปเมื่อ 2 เดือนก่อน“เจ้าภูมิใจในคว

บทที่ 37 วันนี้ที่รอคอย     เสียงงานเทศกาลที่จัดเฉลิมฉลองอย่างครื้นเครงไปทั่วทั้งแคว้นเซี่ยต่อเนื่อง 7 วัน 7 คืนเนื่องในโอกาสพิธีอภิเษกสมรสอันยิ่งใหญ่ บรรดาประชาชนต่างมาปักหลักรอชื่นชมบารมีกันที่หน้าวังกันตั้งแต่เมื่อวานเย็น จับจองที่ที่ดีที่สุดกันอย่างมืดฟ้ามัวดิน เมื่อแสงตะวันสาดทอแสงสีทองที่ขอบฟ้า อิงฟ้าก็พร้อมอยู่ในชุดราชพิธีเต็มยศงามจับตา ประดับมงกุฏประดับหงส์และไข่มุกราตรี อันเป็นสัญลักษณ์แห่งชายาเอกแคว้นเซี่ย วงพักตร์หวานซึ้งถูกแต่งแต้มให้งามเฉิดฉายยิ่งขึ้นไปอีก ร่างบางก็งดงามราวกับปั้นแต่งจากหัตถ์ของสรวงสวรรค์องค์หญิงเหม่ยอิงผู้เป็นเจ้าสาวเยื้อนย่างเข้าไปหาผู้ที่จะเป็นพระสวามี ณ สุดปลายโถงจวิ้นเหยาอ๋องสวมชุดราชพิธี ทรงภูษาลากยาวกรอมพระบาท ในมือถือคทาแส้ที่ทำด้วยทองคำ สวมมงกุฎไข่มุกมังกรซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการปกครองแคว้นเซี่ยเพื่อแสดงถึงพระราชอำนาจ   อิงฟ้าตื่นเต้นยิ่งนัก ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยชาดสีแดงสดเม้มเข้าหากันจนแน่น และรู้สึกว่า

"ไม่ต้องกลัว... ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว"พระองค์กระซิบถ้อยคำอ่อนหวาน พระหัตถ์หนาเริ่มถอดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของเธอออก เผยให้เห็นผิวพรรณที่เนียนละเอียดในแสงสลัว พระองค์ทรงเริ่มเล้าโลมด้วยการพรมจุมพิตไปทั่วเรือนร่าง ตั้งแต่ซอกคอ ไหล่มน ไปจนถึงหน้าท้องที่เกร็งสั่นแท่นบรรทมปูด้วยผ้าแพรเนื้อละเอียด กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวทำให้พระองค์แทบจะอดพระทัยไม่อยู่ ทว่าท่ามกลางเปลวไฟแห่งความปรารถนา พระองค์ยังคงนุ่มนวลอย่างที่สุด“อ...อือ...”อิงฟ้ากัดริมฝีปากแน่นด้วยความประหม่า เกร็งไปทั้งร่างเมื่อสัมผัสได้ถึงแท่งมังกรของพระองค์ที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ ทว่าจวิ้นเหยาอ๋องทรงมิได้เร่งเร้า พระองค์ทรงค่อยๆ ใช้พระหัตถ์แทรกซอนเข้าไประหว่างเรียวขาที่สั่นระริกของนาง นิ้วแกร่งสัมผัสหยอกเย้ากับกลีบดอกไม้ที่เริ่มชุ่มชื้นด้วยหยาดน้ำรัก ทรงนวดคลึงเบาๆ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดของนาง"ผ่อนคลายเถิดยอดรัก... หายใจลึกๆ" พระองค์รับสั่งเสียงนุ่ม ทรงจุมพิตปลอบประโลมที่ริมฝีปากของนางขณะที่ค่อยๆ แทรกนิ้วหนึ่งนิ้วเข้าไปสำรวจความคับแน่น อิงฟ้าหายใจหอบถี่เมื่อพระองค์เพิ่มนิ้วที่สอง และเริ

บทที่ 38 หวานใจท่านอ๋อง     สามวันผ่านไปหลังจากคืนแรกอันแสนสุขล้ำ นางกำนัลเข้ามากราบทูลพระนางเซี่ยว่าท่านอ๋องและชายายังมิได้เสด็จออกมาจากห้องบรรทม พระนางพยักหน้ารับรู้ รับสั่งกำชับให้นางกำนัลคอยเตรียมอาหารเข้าไปถวายและจัดเตรียมห้องสรงน้ำให้พร้อมทุกวัน แต่ห้ามเข้าไปยุ่งวุ่นวายเด็ดขาด พระนางเซี่ยเอนหลังพักอย่างสบายใจ ทรงลูบหัวเจ้าแรมโบ้ที่หมอบอยู่ข้าง ๆ อย่างรักใคร่ นึกยินดีกับการสมรักสมรสของโอรสธิดาผู้เป็นที่รักยิ่งนัก   “ช่วงนี้คงเหลือแต่เรากับเจ้าแค่ 2 คนซะแล้ว ฮึฮึ”   พระนางเป็นธุระให้คู่บ่าวสาวไม่ต้องรับรู้เรื่องโลกภายนอก และโลกภายนอกก็อย่าได้บังอาจเข้าไปแผ้วพานคนทั้งสอง ทรงส่งอาหารชั้นเลิศที่คัดสรรแล้วไปยังห้องบรรทมทั้งยามกลางวันและกลางคืน รวมทั้งสั่งให้เหล่านางกำนัลคอยเติมน้ำหอมลงในสระสรงน้ำให้ทุกครั้งที่ทั้งสองหลับพระนางทรงรู้ได้ราวกับตาเห็นว่าหนุ่มสาวจะต้องหิวโซและอยากชำระล้างร่างกาย อิงฟ้ากับจวิ้นเหยากำลังเรียนรู้ซึ่งกันและกันครบถ้