All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 111 - Chapter 120

จวิ้นเหยาอ๋องทรงจัดท่าให้อิงฟ้ากึ่งนอนกึ่งชันกายขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้กลีบสาวเปิดกว้างรับการรุกราน พระองค์ทรงใช้พระหัตถ์จับแก่นกายใหญ่โตที่ชุ่มไปด้วยน้ำรักมาจ่อตรงปากทางเข้าอันฉ่ำเยิ้ม"ดูให้ดีๆ สิ... มินตรา" เฉินหลงเทียนกระซิบกระซาบข้างหูมินตราด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า "นี่คือสิ่งที่สตรีเช่นเจ้าจักต้องเรียนรู้เมื่อก้าวเข้ามาสู่โลกนี้..."มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เธอเบิกตากว้าง จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตาจวิ้นเหยาอ๋องทรงค่อยๆ กดสะโพสอบอสอบบดเบียดส่วนหัวลึงค์ขนาดมหึมบากบานลงไปช้าๆ ภาพที่หัวลึงค์สีเข้มและเส้นเลือดปูดโปนค่อยๆ ผลุบหายเข้าไปในร่องรักสีระเรื่อของอิงฟ้าปรากฏแก่สายตามินตราอย่างชัดเจน กลีบเนื้ออูมบานออกและปลิ้นขยายโอบรัดท่อนเอ็นอันใหญ่โตนั้นไว้อย่างแน่นหนา ยามที่ท่อนลำยาวใหญ่ถูกดันเย่อลึกเข้าไปจนสุดโคน พวงสวรรค์และถุงอัณฑะแนบแน่นกระแทกเข้ากับขอบกลีบสาวจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะน่าอายป้าบ... ป้าบ... ป้าบ... สวบบ!"อ๊าาาา! อื้อออ... เสด็จพี่จวิ้นเหยา... อ๊าส์!"อิงฟ้าแหงนเงยหน้าขึ้นกรีดร้องครางกระเส่าด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายสั่นสะท้

บทที่ 47 เช้าวันใหม่ตะวันร้อนยามสายสาดแสงเจิดจ้าสว่างไสว เหล่านกกาต่างโผบินออกหาอาหาร เจ้านกสีเหลืองตัวจ้อยร่อนลงเกาะที่ขอบหน้าต่างห้องหนึ่ง แล้วเริ่มร้องบทเพลงหวานปลุกใครบางคนที่นอนตื่นสายให้ลืมตาขึ้นเสียที“อืม ฮิ ฝันว่าได้คิสกับหนุ่มทั้งวงอีก อิอิ ชื่นใจติ่ง” มินตราลืมตาตื่นมาอีกครั้งก็ไม่ปวดหัวแล้วเพราะได้ยาถ้วยนั้น เธอขยี้ขี้ตาออกบ้างเป็นพิธี แถมซ้ำด้วยหาวอีกสองหวอดติด ๆ“เฮ้อ...แคว้นเซี่ยนี่มันร้อนชะมัด” ว่าแล้วก็จัดการถีบผ้าห่มออกไปไม่ไยดี แต่ชักนึกเอะใจว่าที่ร้อนไม่ใช่เพราะผ้าห่ม แต่เป็นเพราะมี “คนห่ม” แถมตัวเปล่าเล่าเปลือยอีกต่างหาก แขนกำยำโอบเอวบางไว้แน่น ซ้ำยังเชยพระพักตร์มาหนุนที่หน้าท้องเนียนราบของเธออีกด้วยความปวดเมื่อยแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วร่าง โดยเฉพาะบริเวณช่องท้องและสะโพกที่ผ่านศึกหนักมาตลอดคืน สมองที่เริ่มแจ่มใสขึ้นทำให้ความทรงจำวาบหวามเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ นำพาความเขินอายจนหน้าแดงก่ำมารวมกันที่พวงแก้ม“อ๊าก ปล่อยมิ้นต์นะ”“หื๋อ...เจ้าจะตะโกนทำไมกัน มินตรา เรายังง่วงอยู่เลย” เฉินหลงเทียนแสร้งทำราวกับว่าถูกเสียงแสบแก้วหูรบกวนการนิทราจนเป็นความผิดของเธ

บทที่ 48 กระหน่ำเสียวจวิ้นเหยากลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว เมื่อได้เห็นสภาพของเฉินหลงเทียนที่มาร่วมประชุมตามปกติ ตอนเสด็จเข้ามาก็ต้องให้องครักษ์คนสนิท 2 คนช่วยประคองเดินมาช้า ๆ กระทบกระเทือนมิได้ จนอ๋องยังตกใจคิดว่าเกิดเหตุร้าย แต่เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากพระโอษฐ์ที่มีรอยแตกช้ำห้อเลือดแล้วก็นึกสยองแทน“นี่เมื่อคืนท่านรวบรัดนาง ดีที่นางไม่ได้จับท่านตอน โอ ร้ายจริง ๆ”“เฮ้อ... เราคงต้องพยายามเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย” รับสั่งเสียงเหนื่อย ๆ แต่ในใจรู้ดีว่าแม่สาวดุเริ่มมีใจให้แล้วแม้นางจะไม่รู้ตัวก็ตาม จุมพิตที่แสนหวานเมื่อเช้านั้นยืนยันได้เป็นอย่างดี ความปิติเอ่อล้นออกมาจากพระเนตรจนปิดไม่อยู่“มีอะไรให้เราช่วยก็ขอให้บอกเรามาได้เลย มิต้องเกรงใจ” พระเนตรสีมรกตแสนรู้ทันสบเข้ากับพระเนตรสีน้ำตาลแสนเจ้าเล่ห์“เป็นพระกรุณายิ่งแล้ว”ว่าแล้วพวกพ่อเจ้าประคุณก็มิได้สนใจงานบ้านเมืองอีก ปล่อยให้เหล่าขุนนางต้องรอทั้งสองสุมหัววางแผนหาชายาแคว้นเฉินไปก่อน ส่วนอีกฟาก ณ อุทยานหลวง เต็มไปด้วยพฤกษานานาพรรณต่างเบ่งบานชูช่อให้ร่มเงา ก็ปรากฎร่าง 2 สาวงามจับคู่คุยอยู่เช่นกัน“แย่ที่สุด! ฉวยโอกาส ศัตรูของผู้หญิง น่าเกล

ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์สวาทที่ มินตราเริ่มเข้าถึงอารมณ์ อ้าปากสลับหันซ้ายขวา ดูดดึงแท่งเอ็นแกร่งของสองอ๋องสลับกันไปมาอย่างรวดเร็วและชำนาญขึ้น ปากดูดดึงแท่งหนึ่งไม่ห่าง ขณะที่สองมือเรียวก็ช่วยกันกอบกุม ชักรูดขึ้นลงปรนเปรอให้อีกแท่งอย่างเป็นจังหวะ จนเกิดเสียงเฉอะแฉะและเสียงหอบหายใจกระเส่าดังระงมไปทั่วท้องพระโรง“เอาล่ะ อิงเอ๋อร์ มานี่สิ” เฉินหลงเทียนนั่งขัดสมาธิลงอย่างสง่างาม โดยอิงฟ้าก้าวขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของพระองค์ โอบแขนรอบคอพี่ชายคนสนิทอย่างแนบแน่น ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดติดกันไร้รอยต่อในท่าดอกบัวซ้อนที่แนบชิดและลึกซึ้งที่สุดเมื่อความนุ่มนิ่มของกลีบเนื้อสาวทาบทับลงตรงส่วนหัวลึงค์ที่ผงาดชันเต็มที่ เฉินหลงเทียนก็ทรงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเสียวซ่าน ก่อนที่พระองค์จะทรงยกสะโพกเธอขึ้นเล็กน้อย แล้วรั้งเอวบางของอิงฟ้าให้กดตัวลงมารับลึงค์อันใหญ่โตพร้อมๆ กันสวบ...!“อ๊าาาา!...” อิงฟ้าหวีดร้องสุดเสียง ดวงตาหวานฉ่ำเบิกกว้างขึ้น เมื่อท่อนเอ็นลำเขื่องของเฉินหลงเทียนสอดชำเราเข้ามาในรูคับแคบจนมิดด้ามในรวดเดียว ความใหญ่โตอัดแน่นขยายคับพองจนผนังช่องรักสีระเรื่อตอดรัดขมิบถี่รัวโดยอัต

บทที่ 49 นางพยาบาล จุ๊บจุ๊บ เมื่อพระนางเซี่ยเสด็จกลับจากการไหว้พระ และได้พบมินตราเป็นครั้งแรก พระองค์ก็รู้สึกต้องชะตาทันที เพราะความน่ารักสดใสช่างเจรจาคะขาและช่างเอาอกใจจนพระนางเอ่ยชมไม่ขาดปาก คราวนี้จึงมีลูกลิงเกาะแขนแน่นครบทั้งซ้ายขวาจนลูกชายกับหลานถูกลืมไปเลย แต่หลังจากที่ธิดาคนใหม่ถูกเด้งไปประจำที่ตำหนักของอ๋องแคว้นเฉินแล้ว เซี่ยไทเฮาจึงมีรับสั่งกับจวิ้นเหยาอ๋องเกี่ยวกับเด็กสาวนามมินตราผู้นี้“หนูมิ้นต์น่ารักมากจริง ๆ เลยนะแต่น่าเสียดาย ดูท่าว่าทางเราต้องเตรียมยกให้ทางแคว้นเฉินเสียแล้ว สายตาของเฉินหลงเทียนก็ร้อนแรงมิใช่น้อย คงจะเอ่ยปากขอในเร็ว ๆ นี้ล่ะ น้องสาวแม่ก็ไม่ต้องเหงาอีกแล้ว ในเมื่อมีลูกแมวขี้อ้อนแถมแก่นแก้วไปอยู่ด้วยก็จะได้คึกคักกันล่ะ ฮึฮึ”“มิต้องเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ เฉินอ๋องได้เอ่ยปากกับลูกเรียบร้อยนานแล้ว เหลือเพียงแต่นางว่าจะตอบตกลงหรือไม่ แต่ดูท่าทางของพี่ท่านแล้วก็วางใจได้แน่นอนว่าคงมีข่าวดีเร็ว ๆ นี้ ฮึฮึ” มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นสูงอย่างชอบใจกับแผนการณ์ที่เพิ่งจะสำเร็จไปสด ๆ ร้อน ๆ“แน่ใจรึเพคะ คิกคิก จะบอกให้นะเสด็จพี่จวิ้นเหยา คุณหนูมินตราน่ะ ใจแข็งดั่งหิน ฆ่าได้แต่หย