บททั้งหมดของ ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: บทที่ 71 - บทที่ 76

“หายปวดหัวแล้วใช่หรือไม่คนดี? เจ้ายังรู้สึกเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่? อยากจะลงไปเดินเล่นที่อุทยานกันหรือไม่?เราจะอุ้มเจ้าลงไปเองนะเหม่ยอิง” ชายหนุ่มประคองร่างบางที่เพิ่งตื่นขึ้นมานั่งพิงอกเพื่อป้อนข้าว แต่อิงฟ้าก็เบี่ยงตัวออกมานั่งพิงหมอนอิงใบใหญ่แทน“ขอบพระทัยเพคะ แต่หม่อมฉันยังไม่อยากไปไหน”เธอพูดจบเพียงแค่นั้น ความเงียบก็เข้ามาแทนที่จนน่าอึดอัด สองมือเล็ก ๆ เอาแต่ลูบไล้กำไลหยกซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ติดตัวมาจากแคว้นเซี่ยบนแผ่นดินแคว้นเฉินนี้ ดวงตาสีดำแห้งผากลงทุกวันและหม่นแสงลงจนน่าใจหายเฉินหลงเทียนจ้องมองใบหน้าที่ไร้ชีวิตชีวาของอิงฟ้า พระองค์วางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะโน้มกายเข้าหาเด็กสาวที่ยังคงเอาแต่เหม่อมองกำไลหยกบนข้อมือ"เจ้ายังโหยหาแคว้นเซี่ย... โหยหาจวิ้นเหยาคนนั้นอยู่สินะ" เฉินหลงเทียนฉวยโอกาสที่เธอกำลังใจลอย สอดมือเข้าใต้ชุดผ้าไหมตัวบางแล้วปลดสายคาดเอวออกเพียงตวัดเดียวอิงฟ้าไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เสื้อผ้าอาภรณ์หลุดร่วงลงจากไหล่เนียน จนกระทั่งร่างบางที่ซูบผอมลงจากการป่วยไข้เปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าพระอ

"เตรียมตัวให้ดี... ข้าจะให้เจ้าตามที่เจ้าต้องการ"สวบ!!พระองค์ดันท่อนเอ็นอวบยาวเข้าไปจนมิดลำในครั้งเดียว อิงฟ้าหวีดร้องเสียงหลงแต่ก็รู้สึกถึงความเติมเต็มที่คุ้นเคย เฉินหลงเทียนเริ่มกระแทกสะโพกเข้าออกอย่างดุดันป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!!“อ๊าาา... อ๊าาา...”ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าออกหนักหน่วงจนร่างกายของเด็กสาวสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานสลับกับเสียงครางระงมของอิงฟ้าที่บัดนี้เลิกขัดขืนและยอมจำนนให้กับความเสียวซ่านที่พระองค์มอบให้ผ่านช่องทางนี้แทน"อ๊ะ! อ๊ะ! เสด็จพี่เฉิน... อื้อ... มันลึก... เพคะ! อ๊าาา!" อิงฟ้าแอ่นรับแรงกระแทกอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้ เฉินหลงเทียนกระแทกเข้าออกจนสุดลำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประกาศความเป็นเจ้าของเหนือร่างที่เคยเป็นของจวิ้นเหยาป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!!ป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!!แรงกระแทกจากสะโพกของเฉินหลงเทียนดุดันและเร่าร้อนขึ้นตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างบางที่นอนคว่ำอยู่บนหมอนอิงแอ่นสะโพกรับการสอดใส่ รูก้นคับแน่นบีบรัดลำหอกของเฉินอ๋องเป็นจังหวะ ราวกับจะกักขังพระองค์ไว้ไม่ให้

"ปรนเปรอข้าเสีย... อิงเอ๋อร์"อิงฟ้าไม่ได้ขัดขืน เธออ้าปากออกช้าๆ ตามสัญชาตญาณ ปลายลิ้นนุ่มนิ่มตวัดเลียส่วนหัวลึงค์อย่างแผ่วเบา รสชาติความเป็นชายอุ่นร้อนปะทะเข้ากับลิ้นอ่อนนุ่ม เธอเริ่มดูดดุนแท่งหยกลำใหญ่นั้นด้วยความเหม่อลอย เสียง จ๊วบ... จ๊วบ... ดังแข่งกับเสียงฟ้าร้องคำรามข้างนอก“ซี้ดด... อา...”เฉินหลงเทียนครางกระหึ่มในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือหนากดศีรษะของนางให้ขยับเข้าออกจังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่น พระองค์จ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังโอบอุ้มแท่งหยกของพระองค์ด้วยความหลงใหลในความว่างเปล่าที่แสนงดงามนั้น"ดี... เจ้าช่างเป็นเด็กดี" พระองค์กระซิบขณะที่ร่างกายเริ่มเร่าร้อนขึ้นตามแรงสัมผัส "ลืมจวิ้นเหยาไปเสียเถิด... จงจดจำเพียงรสสัมผัสของข้า จงยอมรับเสียว่าเจ้าเป็นของข้า... เป็นชายาเอกของแคว้นเฉินที่ใครก็ไม่อาจพรากไปได้"พระองค์กล่อมด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลทว่าแฝงด้วยคำสั่ง "ตอบข้ามา... เจ้าจะเป็นของข้า... เป็นชายาของเฉินอ๋องเพียงผู้เดียว... ใช่หรือไม่?"อิงฟ้าหยุดขยับปากเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ด้วยแววตาที่สั่นไหวเพียงชั่วคร