All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 71 - Chapter 80

 บทที่ 31 รอดตาย     “โอ๊ะ โอย ปวด...ปวดจัง” เจ้าของเสียงแหบพร่าอ่อนแรง รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัวที่แสนบอบช้ำ หลังจากพยายามฝืนสังขาร ลากตัวเองขึ้นมาจากริมฝั่งน้ำที่รกร้างได้จนสำเร็จ แล้วโซซัดโซเซออกมานั่งพักที่ต้นไม้ใหญ่ข้างทาง อิงฟ้าฉลาดพอที่จะหลบอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่เนื่องจากการค้าทาสช่างเฟื่องฟูนัก อิงฟ้าทั้งหิวและเวียนศีรษะจนสลบไปเป็นพัก ๆ เมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้แต่ร้องไห้หาจวิ้นเหยาอยู่ท่าเดียว ไม่รู้จะทำอย่างไรกับโลกภายนอกอันแสนกว้างใหญ่ที่เธอไม่รู้จัก ‘ที่นี่คือที่ใด จะกลับอย่างไร ไม่รู้ทิศรู้ทางซ้ำยังป่วยหนักอีก’ ในตอนที่เธอร่วงลงสู่แม่น้ำที่รุนแรงเชี่ยวกราก ความตกใจทำให้เธอไม่มีสติ เอาแต่ร้องเรียกหาความช่วยเหลือ ทำให้กลืนน้ำเข้าไปจนจุกสำลักแทบตาย มวลน้ำมหาศาลต่างวิ่งถาโถมเข้ากดทับให้เธอจมลงสู่ก้นแม่น้ำอันแสนมืดมิด แต่ความต้องการเอาชีวิตรอดก็ดิ้นรน ผลักดันให้เธอทะลึ่งตัวขึ้นมาเหนือน้ำครั้งแ

“หยุด... ได้โปรด...” เสียงนางสั่นเครือและแหบพร่า “อย่า... อย่าทำเช่นนี้เลยเพคะ...”เฉินหลงเทียนหยุดชะงัก นิ้วแกร่งยังคงค้างอยู่ในร่องสาว พระองค์มองใบหน้าที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของนางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา อิงฟ้าตัดสินใจสารภาพออกมาด้วยความกลัวว่าหากปิดบังไว้ พระองค์จะรุกล้ำจนเกินเลยไปมากกว่านี้“เสด็จพี่จวิ้นเหยา... พระองค์... พระองค์ยังไม่เคยล่วงล้ำหม่อมฉันจริงๆ เพคะ...” อิงฟ้าสะอึกสะอื้น สารภาพความจริง “พระองค์เพียงแค่ถูไถภายนอก และสอดเข้ามาเพียงส่วนหัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น... พระองค์บอกว่า... ทรงให้เกียรติและต้องการถนอมหม่อมฉัน... จนกว่าจะถึงคืนวันเข้าห้องหอ...”เฉินหลงเทียนนิ่งงันไปชั่วอึดใจ แววตาสีน้ำตาลของพระองค์วูบไหวราวกับมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ พระองค์ไม่คาดคิดว่าบุรุษผู้ทะเยอทะยานอย่างจวิ้นเหยาจะยอมอดกลั้นเพื่อเด็กสาวตรงหน้าได้ถึงเพียงนี้ ความคิดที่จะกระชากความเป็นเจ้าของด้วยการชำเรานางในทันทีพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ไม่อาจนิยามได้พระองค์ถอนนิ้วออกมาช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลง

บทที่ 32 ตุ๊กตา หลังจากที่อิงฟ้าหายตัวไป ซูเสี่ยวซิงยังคงย่ามใจเสนอหน้ารับใช้ตามปกติและพยายามตีตนเข้าใกล้ชิด หวังให้อ๋องหวนกลับคืนสู่อ้อมอกของนางอีกครั้ง“อย่าได้เศร้าโศกไปเลยเพคะ หม่อมฉันเองก็เป็นห่วงองค์หญิงน้อยยิ่งนัก หวังว่าคำสวดภาวนาของหม่อมฉัน จะช่วยให้เทพเทวาดลบันดาลให้นางปลอดภัย”ดวงตาของนางอสรพิษฉายแววสะใจออกมาเพียงชั่วครู่ก็เปลี่ยนเป็นหวานใสได้ในฉับพลัน ซูเสี่ยวซิงบรรจงลูบไล้พระวรกายไปมาหวังจะกระตุ้นไฟราคะให้โหมกระพืออีกครั้ง แต่ดวงตาสีมรกตเต็มไปด้วยเคร่งเครียดและหมองหม่น สุราจอกแล้วจอกเล่าผ่านลำคอลงไปเพื่อหวังจะให้ดับทุกข์ ทว่ายิ่งดื่มก็ยิ่งเจ็บปวดทุกวันจวิ้นเหยาอ๋องทรงกลับมาจากการออกติดตามหาอิงฟ้าตั้งแต่ฟ้าสว่างจนอาทิตย์อัสดง จากนั้นก็ร่ำสุราต่อทันทีโดยมิคิดพักผ่อน พระนางเซี่ยเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ ก็นึกเป็นกังวลจับใจซ้ำลงอีก พระโอรสมิยอมรับสั่งอะไรอีกเลยนอกจากก้มหน้าก้มตาตามหานางที่ริมฝั่งน้ำ ตะโกนเรียกหาจนพระสุรเสียงแหบแห้ง แต่คำตอบที่ได้รับคือความผิดหวัง... &ld

บทที่ 33 พลานุภาพแห่งความรัก ขบวนเสด็จของจวิ้นเหยาอ๋องวิ่งบุกตะลุยเป็นคลื่นโหมราวกับเกิดพายุทะเลทราย ผ่านเข้าเขตประตูเมืองมาถึงวังหลวงอู่หยางทันทีที่ได้รับข่าวว่าดวงหฤทัยที่เฝ้าค้นหาอยู่ที่นี่ วรองค์สูงสง่าเสด็จลงจากหลังม้าอย่างรีบร้อน แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็มิยอมแวะพักกลางทาง รุดเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน ในใจโบยบินลอยลมไปหานางนานแล้วด้วยความยินดียิ่ง สวรรค์ทรงตอบรับคำวิงวอนของพระองค์แล้ว“ขอต้อนรับสู่แคว้นเฉิน พี่ข้า” เจ้าของแคว้นผู้เป็นเจ้าบ้านรีบออกมาต้อนรับแทบไม่ทันความใจร้อนของจวิ้นเหยาอ๋อง แม้เฉินหลงเทียนจะคาดการณ์ไว้แล้วแต่ก็มิคิดว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ “ด้วยความยินดี ตอนนี้นางอยู่ที่ใด? ปลอดภัยดีหรือไม่? เหตุใดจึงไม่มาปรากฎตัวหรือว่านางป่วยหนัก?!” รับสั่งถามรัวเร็วจนเฉินหลงเทียนต้องกลั้นหัวเราะ“นางปลอดภัยสบายดี แต่ตอนที่เราพบนางก็ล้มป่วยเกือบตายอยู่เหมือนกัน นางเล่าให้ฟังว่าถูกคนผลักตกน้ำ” จวิ้นเหยาอ๋องได้ฟังก็พิโรธนัก ก่อนจะรับสั่งเสียงกร้าว“เป็นเช่นนั้นจริงรึ! มันเป็นใคร! ข้าจะบั่นคอมันทั้งโคตร!”“เป็นอดีตพระสนมของพระองค์เองที่แอบซุ่มกระทำการอุกอาจต่ำช้าเช่นนี้ ช่าง

"อิงเอ๋อร์... ข้าจะเริ่มชำระล้างมลทินให้เจ้าเดี๋ยวนี้" จวิ้นเหยากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับใช้นิ้วแกร่งค่อยๆ แหวกแยกกลีบเนื้อถ่างอ้าอย่างบรรจง สีสันของกลีบดอกไม้ที่บวมช้ำจากการถูกใช้งานอย่างหนักทำให้ดวงตาของจวิ้นเหวาวโรจน์ด้วยความแค้นใจที่ผสมกับความปรารถนา"บอกข้ามา..." จวิ้นเหยากดเสียงต่ำขณะโน้มตัวลงไปใกล้ร่องเสียวสั่นระริก "เจ้านั่นมันทำอะไรกับเจ้าบ้าง... มันใช้ส่วนไหนของมันกระทำกับเจ้าตรงนี้? บอกข้ามาให้ละเอียดที่สุด"อิงฟ้าหอบหายใจรวยริน ดวงตาฉ่ำวาวจ้องมองบุรุษผู้เป็นดั่งชีวิตด้วยความโหยหา เธอตอบออกมาโดยไม่คิดปกปิด "พี่หลงเทียน... ใช้ทั้งนิ้วและลิ้นเล้าโลมจนหม่อมฉันแทบขาดใจ... แล้วก็เคยสอดหัวลึงค์เข้ามาค้างไว้... และ... และชำเรารูก้นหม่อมฉันเพคะ..."คำสารภาพของเธอทำให้จวิ้นเหยาแทบคลั่ง แต่เขาก็ยิ่งกระหายที่จะสัมผัสมากขึ้น "แล้วเจ้าปรารถนาสิ่งใดจากข้าตอนนี้?"อิงฟ้าแอ่นกายขึ้นเล็กน้อย โหยหาสัมผัสที่แท้จริงจากจวิ้นเหยา "เสด็จพี่... ได้โปรด... หม่อมฉันโหยหาท่านเหลือเกิน... โปรดดูดเลีย... โปรดใช้ลิ้นของท่านชำระล้างสัมผาของพี่หลงเทียนให้หม่อมฉันทีเถิดเพคะ..."