บททั้งหมดของ ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: บทที่ 21 - บทที่ 30

 “แรมโบ้! แรมโบ้ ไอ้โบ้ของฉัน”นาทีนี้ไม่รู้ว่าคนหรือหมาดีใจกว่ากัน แรมโบ้กระโจนใส่เธอจนล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ มันเลียหน้าเลียตาใส่นายสาวไม่หยุดจนชุ่มน้ำลายโชกเละ อิงฟ้ากอดเจ้าหมาที่รักแล้วเกลือกกลิ้งไปด้วยกัน ก่อนจะเริ่มร้องไห้ด้วยความปิติยินดี“โอ้...แรมโบ้ คิดถึงแกจังเลย ฉันคิดถึงแกมาก แกมาได้ยังไง คุณพ่อกับคุณแม่สบายดีใช่ไหม ฮือ แกปลอดภัยแล้วนะ ไม่ต้องกลัว ฉันมาช่วยแกแล้วนะไอ้โบ้ ฮะฮะ...” ทั้งหัวเราะและร้องไห้แทบจะในเฮือกเดียวกันตลอดเวลาที่เจ้านายสาวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนั้น มันเห่าน้อยลงและคอยเหม่อมองไปทางทิศเหนืออยู่เสมอ เหล่าแม่บ้านรายงานให้ท่านรัฐมนตรีฟังว่า ในยามค่ำคืนมันจะเดินวนเวียนอยู่ในกรงจนกระทั่งฟ้าสาง คล้ายกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง จวบจนในราตรีหนึ่ง แรมโบ้ก็นั่งนิ่งและครางตอบรับบางสิ่งบางอย่างอยู่เงียบ ๆ ดวงตาเรืองแสงเป็นประกายอยู่ในความมืด สายลมปริศนาจากดินแดนอันห่างไกลก็ลูบไล้เนื้อตัวกำยำของมันอย่างอ่อนโยนและแล้วในยามอรุณรุ่งแห่งแสงตะวันเจิดจ้า แม่บ้านและการ์ดผู้ทำหน้าที่ดูแลเจ้ายอดดวงใจของคุณหนูก็

และเมื่อแม่ตัวดีกลับมาอีกครั้งในชุดที่ห่อตัวเองเหมือนมัมมี่ ใบหน้าหวานก็หงิกงอเป็นองค์หญิงม้าหมากรุก เพราะถูกบังคับให้ออกมา“เจ้าทำร้ายท่านอ๋องนะ เหม่ยอิง... ขออภัยพระองค์เสีย” พระนางดุเด็กสาว จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร อิงฟ้าก็ต้องขอโทษ พระนางสงสัยว่าชักจะตามใจลูกสาวคนนี้มากเกินไปแล้ว“แม่จ๋า! หนูก็เสียหายนะ หนูต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายได้รับคำขอโทษ”อิงฟ้าเชิดหน้ายังไงก็ไม่ขอโทษ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอกนะ ไหนจะเรื่องคืนนั้น วันโน้น แล้วก็วันก่อนนั่นอีก“จวิ้นเหยาอ๋องจะไปที่ไหนก็ได้บนแผ่นดินนี้ เจ้าเผลอไผลออกมาในชุดรุ่มร่ามแบบนั้นเองจะโทษผู้ใดได้ รีบขอโทษเสด็จพี่ของเจ้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นแม่จะโกรธเจ้าจริง ๆ แล้วนะ” ไทเฮาตีหน้าขึงขัง พลางใช้น้ำเสียงดุใส่จนเธอจ๋อย อิงฟ้าหันไปสบตาของอีกฝ่ายที่เบ้าตาเขียวช้ำและตีหน้าบึ้งอยู่เช่นกัน แต่จวิ้นเหยาอ๋องก็แอบกลั้นยิ้มรอดูท่าที อิงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นอย่างเก็บอารมณ์ แล้วทำตาโตเป็นประกายลุกวาว ก่อนจะแยกเขี้ยวใส่“แฮ่ ๆๆ แง่ง ๆๆ”“แม่บอกให้ลูกขอโทษ ไม่ใช่คำร

   จานทองคำใส่พระกระยาหารร้อน ๆ ควันฉุย ส่งกลิ่นหอมกรุ่น กำลังจะถูกส่งออกจากโรงครัวหลวงไปยังตำหนักกลาง องค์หญิงอิงฟ้าที่ถูกเด้งมาเป็นนางกำนัลจำเป็นสด ๆ ร้อน ๆ ก็เดินไปเดินมาในโรงครัวอย่างหัวเสีย‘คนอะไร๊ ตาดุชะมัดยาด เป็นหมีที่หน้าเหี้ยมที่สุดในโลก ใช้หน้าโหด ๆ ขู่กันแบบนั้น ฉันก็หงอสิ หงุดหงิดจริง ๆ’แต่พอได้กลิ่นหอม ๆ เข้ามาแตะจมูก เจ้าพยาธิในท้องก็ส่งเสียงคำรามฮื่อแฮ่ทันที สองมือลูบท้องตัวเองป้อย ๆ พลางมองหาอะไรรองท้อง เมนูแสนอร่อยวันนี้มีทั้งเนื้ออบเครื่องเทศรสละมุนลิ้น ปลาย่างราดซอสพริกรสจัดจ้าน และอาหารจานเด็ดอื่น ๆ อีกมากมาย อิงฟ้าเลยแอบฉกของในจานกินจนอิ่ม“ฉกนิด หยิบชิมหน่อยพี่ไม่รู้หรอกน่า ทำเมนูเป็นสิบ ๆ อย่างในมื้อเดียวแบบนี้ กินคนเดียวก็ไม่หมดหรอก แฮ่ ๆ ปิ๊งเลย! ท้องอิ่ม สมองก็แล่น”อิงฟ้าคว้ากระปุกพริกหมาล่าแล้ววิ่งเทใส่ในอาหารทุกจาน ตั้งแต่หัวขบวนยันท้ายขบวนจนหมดกระปุก เมื่อใส่หมดก็โยนกระปุกทิ้งไปอย่างไม่ไยดี หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจก็ปัดมือแปะ ๆ เรียบร้อย อิงฟ้าเชิดจมูกโด่งรั้งน่ารักขึ้นอย่าง

อิงฟ้าหน้าร้อนฉ่า พระองค์เอื้อมมือไปเชยคางมนขึ้นให้สบตากับพระองค์ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบกลับแฝงไปด้วยความรู้ทัน“อิงเอ๋อร์” พระองค์เว้นจังหวะ ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้อิงฟ้าแทบหยุดหายใจ “เจ้า... ตื่นอยู่ทุกครั้งเลยสินะ?”คำถามนั้นกรีดผ่านความเงียบ อิงฟ้ารู้ทันทีว่าพระองค์หมายถึงอะไร ไม่ว่าจะเป็นคืนที่ถูกอุ้มไปส่งที่เตียง หรือเหตุการณ์ในห้องหนังสือ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความเขินอายตีตื้นขึ้นมาจนเธอทำได้เพียงพยักหน้าช้าๆ แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทางจวิ้นเหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ “ไม่โกรธข้าหรือ? ที่ข้าล่วงเกินเจ้า?”ยังไม่ทันที่อิงฟ้าจะได้รวบรวมสติหาคำตอบ มือหนาก็เอื้อมไปที่ปมผ้าผูกเอวของตนเองอย่างเชื่องช้า เพียงกระตุกเบาๆ ผ้านุ่งผืนหนาก็หลุดร่วงลงกองกับพื้น และในทันทีที่ไร้สิ่งปกปิด แท่งมังกรแข็งขึงปานเหล็กกล้าก็ดีดผึงออกมาขวางสายตาของนางเต็มๆ“สะ... สะ... เสด็จพี่...” อิงฟ้าตาค้าง สมองที่เคยว่างเปล่ากลับขาวโพลนไปหมด เธออ้าปากค้างแต่พูดได้เพียงเสียงตะกุกตะกักในลำคอ “ตะ... แต่...

บทที่ 14 ช่วยด้วย...หนูจะโดนปล้ำ  “ก๊าก ๆๆ พี่สวยที่สุดเล้ย”อิงฟ้าละเมอหัวเราะร่าลั่นห้องบรรทม ทำให้ร่างสูงใหญ่สะดุ้งตื่นแล้วต้องส่ายหน้าอย่างนึกเซ็ง พลางเอื้อมมือไปบีบจมูกเชิดรั้นเบา ๆ จนคนตัวเล็กรำคาญเอามือปัดออกแล้วพลิกตัวไปซุกเข้าหาอกแกร่ง เบียดร่างนุ่ม ๆ เข้าหาเพื่อขอความอบอุ่น จวิ้นเหยาอ๋องทรงยิ้มหัวเราะแล้วโอบกอด พลางกระชับร่างบางแน่นขึ้น หวังให้ราตรีนี้ยาวนานต่อไปอย่างนี้เรื่อย ๆ ด้วยใจเป็นสุขเหลือล้น ชายหนุ่มจึงประทานจุมพิตแตะแต้มไปทั่ววงพักตร์หวาน และยิ่งดีใจที่เห็นนางนอนอมยิ้มราวกับกำลังฝันดี และซุกแนบพ่นลมหายใจหอม ๆ อยู่เคียงข้าง“ราตรีสวัสดิ์ดวงใจของเรา” ทรงจรดพระโอษฐ์ร้อนบนหน้าผากขาวใสอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเข้าสู่นิทราพร้อมกับนางอีกครั้งเหล่านางกำนัลและทหารองครักษ์ที่คอยเฝ้ารับใช้อยู่ด้านนอกต่างรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก เพราะเนื่องจากปกติแล้วพระองค์จะไม่เคยอนุญาตให้ใครมาที่ห้องบรรทมของพระองค์เลย ยามใดที่เสด็จไปสำราญกับนางสนมก็จะกลับมาบรรทมที่ห้องของพร