All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 11 - Chapter 20

อิงฟ้าบรรจงเดินตามพี่ ๆ นางกำนัลไปตำหนักกลาง ผ่านไปตามระเบียงทางเดินที่เปิดรับสายลมเย็นฉ่ำจากขุนเขา กลิ่นดอกบัวหอมตลบอบอวลแข่งกับเหล่าพฤกษานานาพรรณที่บานสะพรั่งสดใส แต่อิงฟ้าไม่มีอารมณ์จะชื่นชม‘โอย ไกลจังเลยมีแต่ทหารกับเสา เสากับทหาร ถ้าชินเมื่อไหร่ก็คงรู้สึกใกล้เองล่ะมั้ง เริ่มเมื่อยแล้วนะ’เมื่อถึงจุดหมาย ขันทีร่างยักษ์หน้าประตูห้องทรงงานจึงขานชื่อของเธอเพื่อขอเข้าเฝ้า นางกำนัลเข้ามาหมอบกราบทูลเชิญเธอเข้าไปด้านใน อิงฟ้าจึงถูกส่งเข้าไปข้างในเพียงลำพัง หญิงสาวชักปอดจึงหันไปหาพี่ ๆ นางกำนัลที่มาด้วยกัน“ไม่มาด้วยกันเหรอ มาด้วยกันหน่อยนะ คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย สามคนตายหมู่ ดีออกนะ”เมื่อถูกปฎิเสธก็จ๋อยสนิท อิงฟ้าได้แต่ย่องเข้าไปคนเดียว แล้วต้องอ้าปากตะโกนโอ้โห 50 ครั้งให้กับความอลังการงานสร้างของห้องทรงงาน แม้จะมีชื่อแค่เพียง ‘ห้องทรงงาน’ แต่ก็กว้างขวางบรรจุคนได้นับร้อย อีกทั้งยังตกแต่งได้อย่างอลังการวิจิตรบรรจง อิงฟ้ามองนู่น มองนี่ และกะราคาเพลิน ๆ จนสายตาไปสบกับขาโต๊ะทองคำ ประดับมุกมณีและหินประดับที่ตั้งตระหง่านสูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่

   “เดี๋ยว! เรายังไม่อนุญาตให้เจ้ากลับและยังไม่ได้ลงโทษเจ้า”พระสุรเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางออกแรงเพียงเล็กน้อย กระชากนิ้วก้อยเล็ก ๆ ที่ยังเกี่ยวติดกับพระองค์ไว้กลับมาจนอิงฟ้าเสียหลักเซถลาสู่อ้อมอกของพระองค์ แม้ว่าเสียงจะหล่อเหมือนพระเอกหนัง แต่อิงฟ้าคิดว่าเป็นเสียงของจอมปีศาจจากนรกชัด ๆ“อ๊ะจ๊าก ..พี่จ๋าอย่าตีหนูเลยน้า เสด็จแม่จ๋า”เพราะมัวแต่ตกใจ อิงฟ้าจึงหลับหูหลับตาแน่น แต่แล้วก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งมาสัมผัสที่แก้มนวลอย่างรวดเร็ว เมื่อลืมตาขึ้นมองเลิ่กลั่กด้วยความสงสัย พี่ชายบุญธรรมก็ปล่อยตัวเธอเสียแล้ว ร่างสูงใหญ่เสด็จกลับไปประทับที่โต๊ะทรงงาน ทิ้งให้อิงฟ้าลูบแก้มของตัวเองอย่างงุนงง‘เมื่อตะกี้มันอะไรหว่า นุ่ม ๆ อุ่น ๆ หรือว่า...ไม่มั้ง’“เจ้าจะต้องมารายงานตัวที่นี่ทุกวันเพื่อรับการบ้านไปทำให้เสร็จ แล้วนำมาส่งด้วยตนเองให้กับเรา” จวิ้นเหยาอ๋องรับสั่งน้ำเสียงเรียบ ๆ กล่าวขึ้น เรียกความสนใจเรื่องแก้มของเธอไป อิงฟ้าตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง เธอได้มาอยู่ยุคโบราณยังอุตส่าห์มีการบ้านตามมาหลอกหลอนอีก“พี่! น้องต้องทำการบ้านรึ? ...การบ้านอะไร?

บทที่ 8 ลูกศิษย์กับพระอาจารย์แสงแรกของวันลอดผ่านม่านเมฆที่ยังหลงเหลือจากพายุฝนเมื่อคืน อาบวังหลวงด้วยแสงสีทองอ่อนนุ่ม อากาศเย็นสบายจากละอองฝนที่ยังคงซึมซาบอยู่ในดินและกำแพงหิน ทำให้บรรยากาศสดชื่นจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นดินและความเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้า หยาดน้ำฝนยังคงเกาะพราวอยู่บนใบไม้ ล้อกับแสงอาทิตย์จนเกิดประกายแวววาวราวอัญมณี ลานกว้างกลางวัง มีเสียงนกที่เริ่มโผบินต้อนรับวันใหม่ดังแว่วมาเป็นระยะ สระบัวในสวนข้างตำหนักกลางนิ่งสงบ มีเพียงคลื่นเล็กๆ จากปลาที่ว่ายวนใต้ผืนน้ำใสสะอาด ใบไม้ที่ร่วงหล่นเมื่อคืนถูกเก็บกวาดจนเรียบร้อย โดยเหล่าขันทีที่เพิ่งเริ่มต้นวันด้วยความกระฉับกระเฉง ตึก ๆๆๆๆๆ“หลบ ๆ หลีกหน่อยจ้า ...สายแล้ว หลบไปจ้า”เสียงองค์หญิงน้อยร้องโหวกเหวก ถลาวิ่งฝ่าแหวกกลางกลุ่มนางกำนัลที่บรรจงเดินรักษากิริยาชาววังแช่มช้อยจนแตกกระเจิง อิงฟ้าวิ่งสู้ฟัดจนชายกระโปรงปลิวว่อน ส่วนนางกำนัลติดตามก็วิ่งกันจนลิ้นปี่จุกกันไปข้างหนึ่งจวิ้นเหยาอ๋องประทับรออิงฟ้าอยู่ในห้องทรงงานได้ยินเสียงมาแต่ไกลยังต้องส่ายหน้า ยิ่งได้เห็นสภาพสาวงามในชุดยับเยินและเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า แถมเรียวปากบางยังคาบขนมเปี๊

บทที่ 9 น้องสาวบุญธรรมเมื่อจัดแจงให้แบบฝึกหัดโดยบอกความหมายของอักษรและวิธีเขียนเรียบร้อย ชายหนุ่มจึงกลับไปทำงานของพระองค์ต่ออย่างอารมณ์ดี โดยแอบลอบมองอิงฟ้าเป็นระยะ อิงฟ้าเป็นเด็กฉลาด ใช้เวลาครู่เดียวก็เขียนเกือบเสร็จ แต่ลายมือนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง“คนสวย(?)อย่างเราทำอะไรก็เก่ง ลายมือก็ดี เขียนแป๊บเดียวก็ใกล้เสร็จแล้ว พี่ใจร้ายหน้าดุ ใครจะไปอยากอยู่ด้วย ยี้ ๆเจ้าหมียักษ์ใจโหด จะกี่สิบก็ไม่กลัวหรอก จะบอกให้นะว่าคุณหนูอิงฟ้าใจเกินร้อยนะ”เสียงนินทาท่านอ๋องลอยมาเข้าหูเต็ม ๆ ดวงเนตรคมกริบแอบหันกลับมาจ้องเขม็งใส่ยัยปากเสีย แต่อิงฟ้าก็ยังไม่รู้ตัว พู่กันในมือขยับยุกยิกไปมาอย่างรวดเร็วจนเอ็นข้อมือชักจะประท้วง สุดท้ายก็หยุดนิ่งพร้อมกับเผ้าผมที่เริ่มฟูกระจาย“เฮ้ย! ยิ่งเขียนยิ่งเยอะจัง ...ฮึ่ม! ใครจะไปยอมแพ้เจ้าหมียักษ์อลาสก้ากันเล่า! อิงฟ้าสู้ตายค่า” ‘คำสุดท้ายเขียนยังไงหว่า ลืมวิธีเขียนไปแล้ว มีตัวอย่างให้ดูก็จริงแต่ต้องขีดเส้นไหนก่อนล่ะ...ซ้าย บน วกล่างนะจำไม่ได้แล้ว’ อิงฟ้าเงยหน้าขึ้นหาตัวช่วย แต่ก็พบว่ามีเหล่าขุนนางมาเข้าเฝ้าถวายรายงานจนพระองค์แทบไม่ได้หยุดพัก “พะ...พี่จวิ้นเหยาจ๋

บทที่ 10 สอนใช้ลิ้นหลายวันต่อ ๆ มา อิงฟ้าเรียนเพิ่มอีกวันละ 10 อักษรและวันนี้ก็เริ่มเขียนชื่อของตัวเอง รวมทั้งพระนามของจวิ้นเหยาและพระนางเซี่ย ลายมือก็ยังโย้เย้ราวกับเด็ก 5 ขวบ“ฮ่าฮ่า... นี่ไง สวยไหมพี่”สาวบ้าหัวเราะดังลั่นห้อง จวิ้นเหยาอ๋องจึงต้องเสียสมาธิเงยหน้าจากกองฎีกาขึ้นมาอีกรอบ กลิ่นกำยานชนิดพิเศษที่ทรงจุดไว้เริ่มแผ่ซ่านไปทั่ว กลิ่นหอมหวานนวลจมูกนั้นทำให้อิงฟ้าตกอยู่ในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น สติสัมปชัญญะเลือนรางราวกับล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ ดวงตากลมโตหรี่ปรือและฉ่ำวาวไปด้วยฤทธิ์ยา“อืออ...”"อิงเอ๋อร์... มานี่ มาปรนนิบัติข้า"เด็กสาวก้าวเดินไปหาพระองค์อย่างว่าง่าย ราวกับถูกมนต์สะกด จวิ้นเหยาปลดอาภรณ์ส่วนล่างออก เผยให้เห็นแท่งหยกผงาดง้ำพร้อมรบ อิงฟ้าไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย เธอคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระองค์ด้วยท่าทางเลื่อนลอยเกินกว่าจะรู้ว่าตนเองกำลังทำสิ่งใด“ใช้ปากดูดเลียมันซะสิ”“พ...เพคะ” ทันทีที่มือเรียวบางสัมผัสกับความร้อนระอุ เธอก็เริ่มใช้ลิ้นเล็กตวัดเลียยอดบานหยักอย่างแผ่วเบา เสียงครางกระหึ่มด้วยความพึงพระทัยดังออกมาจากลำคอของจวิ้นเหยา พระองค์เชยคางเธอขึ้นแล้วสั่งสอนจังหวะ อิงฟ้า