บททั้งหมดของ ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: บทที่ 51 - บทที่ 60

บทที่ 23 อ๋องผู้มาเยือนจากแคว้นเฉิน    สายลมโบกพัดให้ธงสัญลักษณ์ราชวงศ์แคว้นเฉินนับร้อยสะบัดริ้วงดงาม เสียงเกือกม้านับไม่ถ้วนกระทบพื้น ดังสนั่นกึกก้องจนลั่นไปทั้งเมือง เหล่าทหารและข้าราชบริพารตามเสด็จนับพัน ต่างแต่งตัวประดับกายด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์อันวิจิตรเพื่อประกาศความยิ่งใหญ่ ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ของอ๋องแคว้นเฉินเดินทางมาถึงวังหลวงแล้ว เจ้าเหนือหัวของทั้งสองแผ่นดินต่างโค้งคำนับกันและกันอย่างให้เกียรติ แล้วเข้าสวมกอดเพื่อแสดงความเป็นมิตร แต่ก็ยังไว้ท่าทีกันอยู่กลาย ๆ“ขอต้อนรับอ๋องเฉินหลงเทียนสู่แคว้นเซี่ย ยินดียิ่งนักที่ท่านมาเยือนเราพ่ะย่ะค่ะ ทางเราจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับท่านและเหล่าผู้ติดตามในค่ำคืนนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญพระองค์พักผ่อนคลายเหนื่อยก่อนเถิด”จวิ้นเหยาอ๋องเอ่ยกล่าวต้อนรับด้วยหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี พระสุรเสียงกังวานทรงอำนาจจนได้ยินไปทั่วตั้งแต่หัวจรดท้ายขบวน เป็นการแสดงพระราชอำนาจได้ดีอีกทางหนึ่ง“ขอบพระทัยอ๋องจวิ้นเหยาเป็นอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ เราซ

เฉินหลงเทียนผู้มีใบหน้าคมคายดั่งภาพวาดและดวงตาสีน้ำตาลคู่สวย กำลังสนทนากับอิงฟ้าด้วยท่าทีที่ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง เฉินหลงเทียนส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พลางเอ่ยชมเชยอิงฟ้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง ทำให้อิงฟ้าเผลอคลี่ยิ้มหวานและหัวเราะคิกออกมาโดยไม่ทันตั้งตัวแต่จวิ้นเหยาอ๋องที่จ้องมองเหตุการณ์อยู่ตลอดกลับมีประกายไฟลุกโชนในดวงตา พระพักตร์ที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ตึงเครียดขึ้น มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เมื่อเห็นอิงฟ้าหัวเราะให้กับลูกพี่ลูกน้องที่พระองค์ไม่เคยคิดจะนับญาติด้วยอย่างสนิทสนมดังนั้นหลังจากกลับออกจากตำหนักไทเฮา จวิ้นเหยาเดินย่องเข้าไปใกล้จากด้านหลัง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของอิงฟ้าแล้วลากนางเข้าไปในมุมมืดหลังเสาต้นใหญ่ที่ลับตาคนอย่างรวดเร็ว"อ๊ะ! เสด็จพี่..." อิงฟ้าอุทานเบาๆ แต่ยังไม่ทันได้ทักท้วง จวิ้นเหยาก็ผลักเธอชิดกับเสาหินเย็นเฉียบ ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากอย่างดุดันเพื่อเป็นการทำโทษ"เจ้ากล้าดียังไงถึงไปยิ้มให้ชายอื่น?" จวิ้นเหยาเค้นเสียงต่ำข้างใบหู ลมหายใจพระองค์ร้อนผ่าวด้วยความหึงหวง"เสด็จพี่... หม่อมฉันเปล่า... อ๊ะ!" อิง

“ว้าว! พวกนางเต้นสวยจัง แต่แต่งตัววับ ๆ แวม ๆ ไปหน่อยนะเนี่ย โอ้โห ท่าสะพานโค้ง ว้าว กระโดดสูงจัง วิ้ว ๆๆ” อิงฟ้าตาโต รีบวางกาสุราแล้วปรบมือชื่นชม พลางขยับตัวยึกยือไปตามเสียงจังหวะดนตรีแสนเมามัน ท่าทางเหลือจะบรรยายจนชายหนุ่มต้องสะกิดเรียก“สำรวมหน่อยสิ มีแขกบ้านแขกเมืองอยู่ เจ้าควรจะเรียบร้อยกว่านี้” รับสั่งดุเตือน ทำให้สาวยึกยือเป็นไส้เดือนโดนขี้เถ้าเริ่มรู้สึกตัว ยอมกลับมานั่งตัวตรง แล้วเก็กหน้านิ่งในมาดนางพญา แต่อิงฟ้าก็ยังแอบบ่นอุบอิบ“แหม! ท่านพี่ แล้วจะมีการแสดงครึกครื้นไปทำไมกันถ้าต้องมานั่งตัวตรงห้ามขยับแบบนี้ งานเลี้ยงควรจะสนุกสนานร่าเริงกัน มันถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ บูบูบูบู” บ่นแล้วยังไม่วายแอบตบมือตามจังหวะ“ก็ใช่ แต่อย่าลืมว่าเจ้าคือองค์หญิงแห่งแคว้นเซี่ย หาใช่หญิงสาวชาวบ้านข้างถนนไม่ อย่างน้อยต่อหน้าแขกบ้านแขกเมืองเจ้าควรรักษากิริยา เพื่อเสด็จแม่ เพื่อตัวเจ้าเอง เพื่อเรา”จวิ้นเหยาอ๋องโน้มเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยรับสั่งเน้นที่คำสุดท้าย ตาคมหวานล้ำสบมองนิ่งที่ดวงหน้างามโดยมิตรัสอะไรอีก อิงฟ้าจึงหน้าแดงแล

 บทที่ 25 กระแทกย้ำ   บรรยากาศภายในห้องสรงน้ำอบอวลไปด้วยไออุ่นจากน้ำร้อนและกลิ่นหอมของกำยานที่จางลงแล้ว จวิ้นเหยาเอนกายพิงขอบอ่างหินอ่อนด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าแววเนตรที่จ้องมองร่างบางตรงหน้ายังคงมีความหึงหวงคุกรุ่นซ่อนอยู่ลึกๆ อิงฟ้าในชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาจนแทบโปร่งแสงเปียกชุ่มแนบไปกับผิวเนื้อขาวผ่อง ร่างของนางแช่อยู่ในน้ำอุ่นครึ่งตัวเผยให้เห็นสัดส่วนอวบอัดที่สั่นไหวตามจังหวะที่นางปรนเปรอท่านอ๋อง มือเล็กข้างหนึ่งชักรูดแก่นกายแกร่งที่ใหญ่โตและร้อนระอุขึ้นลงเป็นจังหวะ ส่วนปากอิ่มก็ครอบครองส่วนปลายหยักชูชันอยู่อย่างนุ่มนวล จ๊วบ... จ๊วบ... จ๊วบ... เสียงดูดกลืนดังสะท้อนก้องห้องสรง ผสานกับเสียงน้ำที่กระเพื่อมไหวเป็นจังหวะ อิงฟ้าตั้งใจดูดดึงจนเกิดเสียงดังใช้ลิ้นเล็กตวัดเลียไปรอบบานหยักเบาๆ "อื้มมม... ดี... ดูดแรงๆ แบบนั้นแหละ อิงเอ๋อร์" จวิ้นเหยาครางกระหึ่มในลำคอ มือหนาขยำไปที่กลุ่มผมเปียกชื้นของเธอพลางรั้งศีรษ

บทที่ 26 ลิง นก หอยทาก     ชายผู้เป็นเจ้าของแผ่นดินแคว้นเซี่ยนั่งบนบัลลังก์ทอง อยู่เหนือมวลหมู่เหล่าข้าแผ่นดินและอาคันตุกะแห่งแคว้นเฉิน จวิ้นเหยาสวมมงกุฏ และทรงพระภูษาทองคำยาวกรอมพระบาท เสี้ยวพักตร์คมเข้มเรียบนิ่งมิปรากฎอารมณ์ ทว่าดวงเนตรดุดันกว่าที่เป็นมา เหล่าข้าราชบริพารน้อยใหญ่ต้องหลบสายตาด้วยความยำเกรง   “ว่าอย่างไรนะ โปรดรับสั่งใหม่อีกครั้งเถิดพี่ท่าน พระองค์กล่าวว่าจะอภิเษกกับองค์หญิงเหม่ยอิงอย่างนั้นหรือ”   “ถูกต้อง ทรงได้ยินไม่ผิดหรอก เมื่อวันก่อนเราเพิ่งทูลขอนางจากเสด็จแม่และทรงตอบรับแล้ว ส่วนงานอภิเษกจะจัดราวต้นเดือนหน้า ขอเชิญท่านอยู่ร่วมงานของเราด้วย ถือเป็นพระกรุณายิ่งแล้ว”คำยืนยันที่บาดใจจากอีกฝ่าย พุ่งตรงเข้าเต็มสองหูของเฉินหลงเทียน ทรงกัดฟันกล่าวยินดีกับข่าวมงคลของแคว้นเซี่ย แต่ไม่รับปากว่าจะอยู่ร่วมงานหรือไม่ แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปพูดคุยเรื่องราชกิจต่อ ในหัวอกก็ได้แต่ทอดถอนใจ ‘รู้แต่เนิ่นๆก็ดี ข้าจะได้