บททั้งหมดของ ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: บทที่ 41 - บทที่ 50

เมื่อจวิ้นเหยาอ๋องถอนจูบแรกอันแสนเร่าร้อนออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ร่างบางในอ้อมแขนแกร่งจึงหายใจหอบถี่กระชั้นจนตัวโยนแทบสำลัก อิงฟ้าต้องหุบเอาอากาศไปหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย จนคนตัวใหญ่ต้องช่วยลูบหลังให้“แฮ่ก ๆ โอย..คนบ้า หะ...หายใจไม่ออกนะ โอยไม่เอาแล้ว..ทำไมต้องแหย่ลิ้นเข้ามาด้วยล่ะ อี๋ ๆ” อิงฟ้าเบะปากแหวะ แต่ชายหนุ่มกลับหัวเราะลั่น“อิงเอ๋อร์ เจ้าต้องเรียนรู้อีกมาก ข้อแรกเลย! เวลาจูบ เจ้าอย่ากลั้นหายใจ ปล่อยลมหายใจไปตามปกติสิ” อิงฟ้าพยักหน้าหงึกหงัก ลืมไปว่าไม่ควรกลั้นลมหายใจจริง ๆ เมื่อทรงเห็นอิงฟ้าคล้อยตามก็พอพระทัย“ข้อที่ 2 เจ้าต้องหัดใช้ลิ้นเวลาจูบ ตอนนี้เจ้ายังไร้เดียงสานัก จูบกับเราบ่อย ๆ แล้วเจ้าจะเก่งเอง ฮึฮึ เรารับรอง” มืออุ่นร้อนที่ประคองร่างบางโอบกระชับแน่นขึ้นอีกนิดให้ชื่นใจ“บ้า!” มือสวย ๆ จึงตีพลัวะไปที่อกหนาหนั่นไม่ยั้ง“เรารักเจ้า อิงฟ้า” หญิงสาวชะงักกึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา“ดูท่าจะทรงบอกรักนางสนมทุกคนแบบนี้กระมัง”อิงฟ้ายิ้มเหยียดแล้วหันหน้าหลบไปอ

‘แต่ถ้าช้าอีกนิดอีตาบ้านี่ก็จะ...ฮึ่ม!’“เสด็จแม่จ๋า! อย่ายอมนะเพคะ เสด็จแม่จ๋าเบื่อหนูแล้วเหรอเพคะ” อิงฟ้าส่งสายตาหวานน่ารักเอาใจคนแก่ พลางอ้าแขนเข้าไปกระแซะกอดพระมารดา“แหม! พูดอะไรอย่างนั้นลูกแม่ เบื่อเบ่ออะไรจ๊ะ” พระนางรีบอ้าแขนโอบกอดพระธิดาอย่างรักใคร่ อิงฟ้าหอมแก้มไทเฮาซ้ายขวา แล้วจึงหันหน้าไปค้อนใส่คนตัวใหญ่ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของแม่จ๋า อิงฟ้าประจบนวดแขนให้เสด็จแม่ แต่แยกเขี้ยวแฮ่ ๆ ใส่ฝ่ายตรงข้าม“แล้วจะกำหนดวันแต่งวันไหนดีล่ะ” พระนางนึกขำจึงแกล้งขัด“อะ...อ้าว” มือที่บีบ ๆ นวด ๆ ก็ชะงักไปทันที  “อู๊ย! ไม่ต้องรีบหรอกเนอะ เสด็จแม่จ๋า หนูยังเด็กอยู่เลย วิ่งซนทั้งวัน ไม่เหมาะ ๆ”อิงฟ้าเก๊กหน้าขรึม พลางโบกมือปฏิเสธ“18 ปีถือว่าเป็นสาวเต็มตัวแล้ว เหม่ยอิงของแม่ เจ้าหาข้ออ้างไม่เข้าท่า” พระนางเซี่ยทรงเสสบตาและไล่มองทั่วตัวอิงฟ้าอย่างชื่นชม แม้มิได้ทรงตั้งพระครรภ์และเลี้ยงดูมาแต่ก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน พระนางทรงรักและทะนุถนอมอิงฟ้าดั่งบุตรในอุทร‘เอิ๊ก... แม่จ๋ารู้ทันอีก’ พลันแม่สาวจอมบิดพริ้วก็หันไปสบตากรุ้มกริ่มที่จ้องมองเ

บทที่ 21 เช้าแรก  แสงอรุณรุ่งสาดส่องไปทั่วขอบฟ้า เปล่งประกายสีทองรำไรงดงามจับตา ลำแสงอรุโณทัยผ่านทะลุม่านสีขาวสะอาดเข้ามาจับต้องเรือนร่างอรชร อิงฟ้าลืมตาตื่นด้วยความรู้สึกเมื่อย แพขนตาหนาจึงขยับปรือ ๆ อย่างขี้เซาสาวขี้เมื่อยขยับตัวยืดออกเต็มที่เพื่อไล่ความเมื่อยขบ ดวงตาคู่สวยหลับลงอีกครั้งด้วยความง่วงงุนแถมด้วยอาการหาวอีกหวอดใหญ่เป็นชุด เผ้าผมก็ยุ่งเหยิงเละทะหมดสภาพสาวงาม ยังดีหน่อยที่น้ำลายไม่ไหลย้อยด้วย“อือ ยุ่งน่าจะนอน” เธอร้องท้วงเมื่อรู้สึกได้ว่ามีอะไรมาสะกิด ‘คงเป็นไอ้แรมโบ้ล่ะมั้ง ชอบแอบขึ้นมานอนบนเตียงอยู่เรื่อย สอนไม่เคยจำ! ขี้เกียจลืมตา เดี๊ยะให้ตื่นก่อนเถอะจะเรียกนางกำนัลมาเก็บศพหมา’“ไอ้โบ้ ฉันบอกว่าจะนอน เดี๊ยะเหอะ!” คำเตือนระลอก 2 ตามมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด‘ให้ตายสิต้องให้มีน้ำโหแต่เช้า แต่ทำไมไอ้โบ้มันโอบเอวได้ด้วยล่ะหว่า?’ อิงฟ้าลืมตาก้มมองเอวตัวเองก็ต้องเอามือปิดปากแทบไม่ทั

“อูยย อ๊ะ อ๊า อ๊าาา... อ๊าาา... อะ อา อ๊าๆๆ”จวิ้นเหยาเร่งจังหวะขย่มกายอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานไปทั่วห้องทรงงาน พั่บ! พั่บ! พั่บ! แรงกระแทกของพระองค์ทำให้ร่างบางของอิงฟ้าสั่นคลอนไปตามจังหวะดุดัน"อ๊ะ! อ๊า! เสด็จพี่... มัน... มันลึกเกินไปแล้ว! อื้อออ!" อิงฟ้าหวีดร้องสุดเสียง ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านจากช่องทางด้านหลังย้อนกลับมาสู่แกนกลางลำตัวจนนางแทบขาดใจ ผนังเนื้อนุ่มที่ถูกตอกอัดขยับบีบรัดลึงค์ใหญ่โตของพระองค์แน่นขึ้นทุกจังหวะที่กระแทกสวนเข้ามา"ซี้ด... อิงเอ๋อร์! เจ้าตอดข้าแน่นเหลือเกิน... อูยยย!" จวิ้นเหยาสบถอย่างลืมตัว พระองค์กระแทกสะโพกสอบเข้าใส่ไม่ยั้งมือ ความต้องการของบุรุษเพศพุ่งถึงขีดสุดเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก"อ๊า! อ๊า! อะ... อื้อออ! จะไม่ไหวแล้ว!!" อิงฟ้ารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง ร่องรักด้านหน้าของนางบีบรัดตัวจนปลดปล่อยน้ำหวานออกมาเป็นสาย พุ่งพรวดกระฉูดใส่ผ้าปูเตียงจนเปียกโชก ขณะที่ร่องสังวาสด้านหลังก็ตอดรัดแท่งมังกรของจวิ้นเหยาจนพระองค์คำรามลั่น"อิงเ

“อืม...ใช้ได้ งามมาก ลูกสาวของแม่สวยจริง ๆ แน่ะ! เอาขาลง” ไทเฮาทรงชมเปาะเมื่อจับตุ๊กตาแต่งตัวจนเกือบเสร็จ อิงฟ้าในชุดงดงามยกขาซ้ายไปเกาขาอีกข้างแก้เขิน แต่พอถูกดุก็รีบเอาลงจนเสียหลักเซถลาให้นางกำนัลประคองแทบไม่ทัน“เสด็จแม่จ๋า เอาตุ้มหูออกนะมันเจ็บ” ทรงพิจารณาแล้วก็เห็นควร“ก็ได้จ๊ะ แม่สงสารเจ้าลิงน้อย ประเดี๋ยวหูจะยานเสียก่อน เอาคู่เล็ก ๆ น่ารักนี่แทนล่ะกัน” ทรงหยิบตุ้มหูมรกต ตัวเรือนห้อยตุ้งติ้งน่ารักขึ้นมาใส่ให้แทนคู่เดิมที่ทั้งใหญ่ทั้งหนักจากเพชรเม็ดเบ้ง“โห ...ไม่ใส่ไม่ได้เหรอเพคะ” ถึงมันจะสวยแค่ไหน อิงฟ้าก็ไม่ชอบเลย ‘เคยบอกแล้วว่าไม่ใช่แนวข้าพเจ้า’“ไม่ได้! ห้ามขัดใจแม่” ราวกับว่าคุณหญิงเพ็ญนภามาเข้าสิงพระนางเซี่ยอย่างนั้น“บูบูบูบูบู” อิงฟ้าทำปากจู๋ แก้มป่องลม ส่งเสียงครางประท้วงจนเหล่านางกำนัลต่างหัวเราะกันคิกคัก องค์หญิงน้อยช่างน่ารักนัก หากเป็นผู้อื่นคงต้องเรียกร้องเอาเครื่องประดับชิ้นใหญ่ ๆ ยิ่งใหญ่ยิ่งดีกันทั้งนั้น จะมีก