บททั้งหมดของ ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“อึ่กก... อืออ...”เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังขึ้นมาเป็นระยะเมื่อจวิ้นเหยาเริ่มเพิ่มจังหวะการถูไถให้รุนแรงและร้อนแรงขึ้น ความหวามไหวที่ได้รับทำให้อิงฟ้าแทบจะลืมทุกอย่าง “อื้อ... อ๊า... อื้อออ...” เธอขยุ้มผ้าห่มแน่นจนนิ้วซีดขาว สะโพกกลมกลึงยกขึ้นรับสัมผัสร้อนผ่าวที่บดเบียดลงมาอย่างร้อนแรง ความรู้สึกที่แท่งหยกของจวิ้นเหยาถูไถไปมาบนจุดอ่อนไหวนั้นสั่นสะท้านไปถึงทรวงอกพั่บ... พั่บ...“อา... โอวว...”จวิ้นเหยาขยับสะโพกสอบถูไถรุนแรงขึ้น หัวหยกบานเขี่ยกลีบแคมสาวให้แบะอ้าและหุบเข้า น้ำหวานแฉะเยิ้มอาบท่อนลึงค์ พระองค์ก้มลงกระซิบชิดใบหูที่แดงซ่านด้วยน้ำเสียงกระเส่า “เจ้าบอกว่าห้ามใส่... แต่ดูสิอิงเอ๋อร์... ร่างกายของเจ้ากลับกำลังอ้าต้อนรับเราไม่หยุดเลย”“อะ... อื้อ... อ๊า... มะ... ไม่... อย่า... อ๊ะ!”อิงฟ้าพยายามปฏิเสธ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเต็มไปด้วยความรัญจวนใจ เธอมุดหน้าลึกลงไปในผ้าห่มอีกครั้งเพื่อกลั้นเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “เสด็จพี่... อื้อ... อ๊ะ.

บทที่ 15 ฟ้องแม่  หลังจากหลุดออกจากสมรภูมิอันดุเดือด อิงฟ้าก็รีบกลับไปตั้งหลักที่ตำหนักไทเฮา เธอผลุบเข้าห้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นที่เรียบร้อย แล้วพุ่งดิ่งไปหาแม่จ๋า ตั้งหน้าตั้งตาเล่าวีรกรรมให้พระนางเซี่ยฟังอย่างสนุกสนานจนเสียงหัวเราะดังลั่นตำหนัก"เจ้าเด็กคนนี้... ไปแกล้งเสด็จพี่เขาแบบนั้นได้อย่างไรกัน" พระนางเซี่ยหัวเราะร่าด้วยความเอ็นดูอิงฟ้ายังคงสนุกปาก เล่าเรื่องวีรกรรมการเป็นนางกำนัลแสนซน "แล้วพอหนูผูกผมให้พี่เขานะเพคะแม่จ๋า... เมื่อเช้านี้... อะ..." จู่ๆ อิงฟ้าก็นิ่งชะงักไป คำพูดที่ว่าจะเล่าเรื่องที่ตื่นมาบนเตียงของจวิ้นเหยาหลุดออกมาเกือบครึ่งประโยค ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก"คะ... คือ... หนูหมายถึง... ช่วยจัดที่นอนให้เสด็จพี่มาน่ะเพคะ!"อิงฟ้าอึกอัก พยายามเสมองไปทางอื่นแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง "เอ่อ... เสด็จแม่จ๋า วันนี้ตำหนักอากาศดีจังเลยนะเพคะ ลูกอยากชวนเสด็จแม่จ๋าไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้เสียหน่อย..."พระนางเซี่ยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมา

อิงฟ้ารีบจนเป็นเหตุ เท้าเล็ก ๆ ก็มีอันสะดุดกับหินก้อนหนึ่งจนตัวถลาคะมำไปข้างหน้า แต่ยิมนาสติกลีลาไว้ลายเสียอย่าง อิงฟ้าทิ้งตะกร้าแล้วใช้สองแขนยันพื้นแล้วดีดร่างขึ้น ม้วนกลับตัวกลางอากาศ ลงสู่พื้นได้อย่างสง่างามราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น สาวเก่งชูสองแขนด้วยความภาคภูมิใจที่ไร้บาดแผล“เกือบไป...เกือบไปแล้ว อ้าว! เวรกรรม ขนมของฉัน โธ่ ๆ อุตส่าห์เดินไปเอามานะเนี่ย กะจะเอาไปง้อพี่สักหน่อย แต่เก็บขึ้นมาเร็ว ๆ เชื้อโรคยังไม่ติด พี่ไม่รู้หรอก”อิงฟ้ารีบก้ม ๆ เงย ๆ เก็บขนมอย่างขมีขมัน มีขนมชิ้นสุดท้ายเหลืออยู่ตรงนั้น อิงฟ้าจึงเอื้อมไปเก็บด้วยความยินดี พลันรองเท้าหนังปักดิ้นสีสวย ที่ข้อเท้าสวมห่วงกระพรวนกรุ๊งกริ๊ง ก้าวเข้ามาเหยียบทับลงบนขนมจนเละไปเสียก่อน“อ้ายยย! แย่จริง เจ้านางกำนัลต่ำศักดิ์ เห็นมั้ยว่าเจ้าทำให้รองเท้าคู่ใหม่ของข้าเปื้อนแล้ว”เสียงสูงดัดจริตแหลมเปรี๊ยะพ่นออกจากปากเจ้าของเท้า นางทำกิริยาแสร้งวี้ดว้ายโมโห เจ้าหล่อนรู้เห็นตั้งแต่แรกว่าอิงฟ้าเป็นใครและกำลังทำอะไรอยู่จึงตรงเข้ามาจงใจเหยียบขนมตัดหน้าอิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมอ

บทที่ 17 ความรักต้องห้าม  “พี่ หนูหิวแล้ว” เมื่อนางกำนัลบอกว่าหิว นางกำนัลก็ได้กิน“พี่ หนูเบื่อแล้ว ปล่อยหนูกลับไปนอนได้แล้วยังเพคะ”นางกำนัลที่เพิ่งจะเสวยเย็นร่วมกับพระองค์เสร็จไปหมาด ๆ นอนเล่นอยู่บนตั่งทองคำตัวใหญ่ข้างโต๊ะทรงงานอย่างเบื่อ ๆ รบกวนสมาธิอ๋องหนุ่มเป็นที่สุด อิงฟ้าเป็นนางกำนัลที่มีหน้าที่เพียงสองอย่างคือ กินแล้วก็นอน ชายหนุ่มเหลือบตามองยัยหมูขึ้นอืดพลางถอนใจเฮือกใหญ่“คัดลายมือสิ ตัวหนังสือที่เจ้าเขียนมาส่งเรายังใช้ไม่ได้นะ เด็ก 3 ขวบยังเขียนเก่งกว่าเลย ไม่อายเด็กบ้างรึ”หมูหน้าหงิกทันทีแต่ก็ยังมิวายเถียง“ไม่อายหรอก น้องรู้ว่าคนสวยทำอะไรก็น่ารัก” มีเสียงแหวะดังลอดออกมาจากลำคอ แต่นางมารก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน แก้มขาวผ่องจึงป่องลมด้วยอารมณ์งอน“น้องเพิ่งจะหัดเขียนเองนะ จะให้สวยสู้เด็กได้ยังไง พี่จวิ้นเหยาต่างหากที่ให้การบ้านเยอะเกินไปจนหนูทำไม่ค่อยทัน งานมันก็เลยเละ”&ldq

หลังจากที่เกิดเรื่องพระสนม เมื่อถึงยามดึกสงัด เมื่อจวิ้นเหยาอ๋องมีรับสั่งให้ “หานเฟิง” ทหารองครักษ์คนสนิทที่เติบโตร่วมกันมาคนหนึ่งกับพระสนม “เยว่หลิน” มาเข้าเฝ้าเงียบ ๆ ที่ห้องทรงงาน“พวกเจ้ารักกันใช่หรือไม่?”ทั้งคู่ตกใจมากที่พระองค์ทรงทราบเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แม้จะไม่มีอะไรเกินเลยแต่ก็ถือเป็นความผิดใหญ่หลวง การลักลอบเล่นชู้ของนางสนมมีโทษทัณฑ์ทรมานสาหัส ถึงขั้นจับตัดมือตัดเท้า ก่อนจะประหารให้ตายตกกันไปทั้งคู่ ทั้งสองต่างทำใจก้มหน้ารอรับพระอาญาแล้ว แต่ต้องยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีก เมื่อได้ยินรับสั่งที่ไม่คาดคิดว่าชาตินี้จะเกิดขึ้นเด็ดขาด...“เราอนุญาตให้เจ้าแต่งงานกับเยว่หลินอย่างเป็นทางการ เจ้าจะต้องดูแลนางให้ดี เข้าใจหรือไม่? เราต้องขอโทษด้วยที่ละเลยพวกเจ้ามานาน”จวิ้นเหยาอ๋องรับสั่งอ่อนโยนถึงผู้ใกล้ชิด ทำให้ทั้งสองตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เมื่อได้สติทั้งคู่ต่างเข้าสวมกอดกันและกัน แล้วร่ำไห้ด้วยความซาบซึ้ง ก้มลงหมอบกราบคำนับซ้ำแล้วซ้ำอีกจนพระองค์ต้องสั่งให้หยุด“จะ