Semua Bab ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Bab 121 - Bab 124

พระองค์ไม่รอช้า พลิกร่างบางให้นอนคว่ำลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะจัดแจงให้นางอยู่ในท่าคลานเข่า พระองค์ถลกกระโปรงผ้าไหมของนางขึ้นไปกองไว้บนบั้นท้ายงอนงาม เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องที่ดูนวลเนียนน่าทะนุถนอมไปทุกสัดส่วน"ก้นเจ้า... ช่างสวยงามและน่าอร่อยเสียจริง" เฉินหลงเทียนเอ่ยชมด้วยเสียงแหบพร่า พระองค์ใช้นิ้วถ่างแยกกลีบสาวฉ่ำแฉะออกจนกว้าง เห็นร่องรักสีระเรื่อที่กำลังขมิบตอดรับอากาศอย่างเย้ายวน"อะ... อื้อ! อย่าเพคะ! มิ้นต์อาย... มะ... ไม่เอาแบบนี้!" มินตราสะดุ้งสุดตัว พยายามจะขยับกายหนีด้วยความเขินอายจนหน้าแดงจัดไปถึงแผ่นหลัง"ชู่ว... อย่าดื้อสิ" เฉินหลงเทียนก้มลงต่ำ ใช้ปลายลิ้นร้อนจัดลากไล้ไปตามร่องรักและรอยแยกของกลีบสาวอย่างเชื่องช้าและชำนาญ ก่อนจะกดลิ้นดูดเลียความหวานฉ่ำที่ไหลซึมออกมาจ๊วบบ... ซู้ดด... จ๊วบบ... แผล่บ..."อ๊ะ! อ๊าาา... ท่านอ๋อง! อื้มมม... มะ... มิ้นต์..." เสียงครางกระเส่าของมินตราดังระงมไปทั่วห้องบรรทม มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนจนยับย่นเฉินหลงเทียนหยุดดูดเลียเพียงครู่เพื่อเงยพระพักตร์ขึ้นมองนางด้วยสายตาวาวโรจน์ "บอกข้าสิมิ้นต์... สัมผัสนี

ลมเย็นๆ ในยามสายพัดผ่านเข้ามาในศาลากลางอุทยานหลวง ไอความเขียวขจีของหมู่แมกไม้และดอกไม้หลากสีสันช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในสมองของมินตราได้เป็นอย่างดี หลังจากที่เธอแอบอู้งาน ละทิ้งหน้าที่พยาบาลจำเป็นในการดูแลเฉินอ๋องผู้แกล้งป่วย หลบมุมหนีออกมานั่งพักผ่อนหย่อนใจเงียบๆ คนเดียวในอุทยานแห่งนี้มินตราร่างบางนั่งชันเข่าอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในศาลา มือเรียวเด็ดกลีบดอกไม้เล่นแก้เขิน พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดแล้วใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกว่าหนีออกมาได้แล้วจะรอดพ้น แต่ใครจะไปรู้ว่าความลับไม่มีในโลก...“แอบหนีงานมานั่งรับลมตรงนี้นี่เอง”สุรเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงสง่าของจวิ้นเหยาอ๋องและอิงฟ้าที่ก้าวเข้ามาในศาลาอย่างเงียบเชียบ มินตราสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองด้วยความตกใจก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนทำตัวไม่ถูก“ทะ... ท่านจวิ้นเหยาอ๋อง... ยัยอิง” มินตราอุทานเสียงหลง รีบแก้ตัวพัลวัน “หม่อมฉันไม่ได้หนีนะเพคะ! แค่... แค่ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์เผื่อเฉินอ๋อง... อ่า! เฉินอ๋องจะได้หายใจสะดวกๆ ต่างห