Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

วินเชนต์ลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบมองร่างหญิงสาวที่ดูเปราะบางตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แค่ความกระหาย แต่มันคือความรู้สึกพึงพอใจและอยากจะครอบครอง เขาเอื้อมมือมาเช็ดคราบเปรอะเปื้อนที่มุมปากของเธออย่างแผ่วเบาด้วยนิ้วหัวแม่มือ ก่อนจะคลี่ยิ้มร้ายที่ดูอันตรายกว่าครั้งไหนๆ“ ฉันชักจะชอบเธอขึ้นมาจริงๆแล้วสิสาวน้อย.. ”คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ลูกพีชรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย มันกลับทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านด้วยความกลัวมากกว่าเดิมลูกพีชเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไว้สุดความสามารถ แม้ดวงตาของเธอจะสั่นระริก หยาดน้ำตาเริ่มคลอจนภาพเริ่มเลือนลาง“ สนใจมาเป็นผู้หญิงของฉันไหม “ประโยคนั้นทำลูกพีชชะงักค้าง!เขาพูด.. พร้อมกับมือร้ายที่เริ่มเลื่อนลูบไล้ไปบนไหล่เนียนอย่างแผ่วเบา สายตาโลมเลียไปที่เต้าอวบที่โผล่พ้นเนื้อผ้าไม่วางตา” เธอจะอยู่สุขสบาย.. ไม่ต้องทำงานหนัก มีเงินเรียนจนจบ และที่สำคัญ แม่ของเธอ.. จะได้รับการรักษาที่ดี “ใช่… ข้อเสนอนี้มันคือทุกสิ่งที่เธอโหยหามาตลอด... การที่ไม่ต้องนอนร้องไห้เพราะกลัวไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาแม่ การที่ไม่ต้องก้มหัวให้ใครในการทำงานรับจ้างในแต่ละวัน มันเป็นชีวิ

ลูกพีชยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ เมื่อประโยคนั้นแว๊บเข้ามาในหัว‘ อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้ง่ายๆ ’ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า.. ไม่ใช่แค่พูด แต่เขากำลังจะทำมันจริงๆ“เป็นอะไรไปยัยพีช หน้าซีดเชียว ไม่สบายหรือเปล่า?” พี่ฟ้าถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานซีดลงกระทันหันลูกพีชกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ เธอพยายามบังคับริมฝีปากที่สั่นน้อยๆให้คลี่ยิ้มออกมา แม้มันจะดูฝืนเหลือเกิน“มะ...ไม่เป็นไรค่ะพี่ฟ้า พีชแค่... นอนน้อยไปหน่อยน่ะค่ะ” “งั้นเหรอ... เอาเถอะ ถ้าไม่ไหวก็บอกพี่นะ นี่จ้ะ... ดอกไม้ ช่อนี้เลขาคุณวินเชนต์เขาสั่งไว้ ลูกค้าคนนี้กระเป๋าหนักจ่ายไม่อั้น แต่ดูท่าเขาคงจะเนี้ยบมาก เลขาเขากำชับมา ห้ามให้กลีบดอกช้ำเด็ดขาดนะ เข้าใจไหม “ พี่ฟ้ากำชับพลางยื่นช่อดอกไม้ที่งดงามและประณีตที่สุดในร้านให้ ลูกพีชลังเลเล็กน้อย ในใจที่กลัวและกังวลมากๆ เมื่อนึกถึงภาพที่เธอเพิ่งผ่านมาเมื่อคืน“ พี่ฟ้าคะ.. ทำไมเราไม่ให้แมสเซนเจอร์ไปส่งล่ะคะ “” ไม่ได้.. พี่ก็บอกอยู่ไงว่าดอกไม้จะช้ำไม่ได้ พีชถือเดินไปปลอดภัยกว่า ใกล้แค่นี้เอง “ลูกพีชรับช่อดอกไม้นั้นมาถือไว้อย่างจำนน ด้วยหน้าท

ในขณะที่ลูกพีชรีบก้าวออกมาจนถึงด้านหน้าของตึกใหญ่ เธอจึงค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งมือเล็กล้วงหยิบเช็คใบนั้นออกมาจากกระเป๋าผ้า พลางมองตัวเลขบนกระดาษแผ่นบางด้วยความลังเล เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา..แล้วคิดในใจ‘ ถ้าจะทิ้งไปก็เสียดาย วันข้างหน้าเราอาจจะจำเป็นที่ต้องใช้มันก็ได้ เพราะยังไง.. อาการป่วยของแม่ก็ไม่ได้ดีขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ ‘ความลังเลเมื่อครู่หายสิ้น.. เพียงแค่คิดถึงผู้เป็นแม่ที่ยังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรพยาบาลเงินก้อนนี้… แม้เธอจะไม่อยากรับ แต่ก็อาจกลายเป็นความหวังเดียว หากวันหนึ่งเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ“ เก็บไว้ก่อนแล้วกัน! เผื่อฉุกเฉิน ”เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ พับเช็คอย่างทะนุถนอม แล้วเก็บกลับลงในกระเป๋าผ้าตามเดิมแม้จะเก็บมันไว้…แต่เธอก็ภาวนาอยู่ในใจว่า หวังว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันจำเป็น ที่ต้องนำมันออกมาใช้ทว่า…ในระหว่างที่ลูกพีชกำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอยู่นั้น เธอไม่รู้เลยว่า ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาของเสือร้ายอย่างวินเชนต์ตลอดบนชั้นบนสุดของตึกใหญ่วินเชนต์ยืนอยู่หลังผนังกระจกใสบานก

ลูกพีชสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง ก่อนเงยหน้ามองคุณหมอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังแม้จะเป็นความหวังเพียงเสี้ยวเดียว… ลูกพีชก็ไม่อยากปล่อยมันหลุดมือ เพราะหากไม่มีแม่ ชีวิตนี้ของเธอก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว“คุณหมอคะ…ถ้าพีชจะย้ายแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลอื่น…”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากสั่นไหว ก่อนฝืนถามต่อ“มันจะมีโอกาสที่แม่พีชจะดีขึ้นมากกว่านี้ไหมคะ”ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองแพทย์ไม่กะพริบ ราวกับกำลังรอฟังคำตอบที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของผู้เป็นแม่“ถ้ามี…ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไร พีชก็จะหาให้ได้“เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อย ปล่อยให้หยาดน้ำตารินไหลอย่างไม่อายใคร ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน“หมอช่วยแนะนำโรงพยาบาลเฉพาะทาง… ที่สามารถรักษาแม่ได้ดีกว่านี้ให้พีชหน่อยได้ไหมคะ พีชไม่ได้คิดว่าโรงพยาบาลนี้รักษาไม่ดีนะคะ…”ลูกพีชรีบอธิบายทั้งน้ำตา“แต่พีช… แค่ไม่อยากปล่อยโอกาสไปแม้แต่นิดเดียว ถ้ามันยังมีทางที่แม่จะหาย… พีชก็อยากลองทุกทางค่ะ”ทุกคำที่หลุดออกจากปาก ลูกพีชไม่ได้มีเจตนากล่าวโทษใคร แต่มันเป็นเสียงของหัวใจของลูกสาวคนหนึ่ง.. ที่ยังไม่ยอมแพ้ และไม่คิดจะยอมแพ้ ตราบใดที่ยังมีความหวั

คุณหมอใช้เวลาตรวจอาการของผู้เป็นแม่อยู่ครู่หนึ่งเขาค่อยๆ ส่องไฟตรวจรูม่านตา ตรวจการตอบสนองของร่างกายอย่างละเอียดส่วนลูกพีช…ได้แต่ยืนกำมือแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอมองใบหน้าของแม่ด้วยความหวังหลังจากตรวจเสร็จ คุณหมอจึงค่อยๆ เก็บไฟฉายใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ ก่อนจะหันกลับมามองลูกพีชที่กำลังยืนรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ“ เป็นข่าวดีนะครับ…”เพียงได้ยินคำนั้น หัวใจของลูกสาวก็พองโตขึ้นมาทันที ลูกพีชถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แล้วตั้งใจฟังคำวินิจฉัยของหมอต่อ“คุณแม่เริ่มมีการตอบสนองต่อการรักษาแล้วครับ การที่ท่านลืมตาและรับรู้คนรอบตัว ถือเป็นสัญญาณที่ดีมาก “คุณหมอเว้นวรรค แล้วหันไปมองคนไข้ก่อนเอ่ยต่อ“ แต่หมอขอดูอาการให้แน่ใจก่อนสักสองสามวันนะครับ หากอาการคงที่มากกว่านี้.. หมอจะดำเนินการเรื่องการส่งย้ายโรงพยาบาลให้ครับ“สิ้นเสียงของหมอ ลุกพีชก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความหวังไหลนรินลงมาอีกครั้ง “ ขอบคุณนะคะคุณหมอ ”แพทย์เจ้าของไข้พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินออกไปทันที ลูกพีชหันกลับมามองผู้เป็นแม่ที่นอนหลับอย่างสงบแม้ร่างกายของแม่จะยังอ่อนแรง…แต่สำหรับ