Alle Kapitel von เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]: Kapitel 51 – Kapitel 60

ทว่าสิ่งที่ทำให้ลูกพีชรู้สึกแปลกใจ…คือหลังจากช่วยประคองเธอลงจากรถเรียบร้อยแล้ว วินเชนต์กลับยังคงกุมมือเล็กเอาไว้หลวมๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยลูกพีชก้มมองมือของตัวเองที่ถูกฝ่ามือใหญ่กุมไว้ หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้‘ ความรู้สึกแบบนี้มัน… เหมือนแฟนกันเลย ’เพียงแค่คิด ใบหน้าหวานก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างเขินๆทำไมเขาดูเป็นห่วงโดยที่เธอไม่ได้ร้องขอแต่ความเขินนั้นอยู่ได้ไม่นาน.. เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เธอกลับเห็นวินเชนต์หยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวมปกปิดใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้รอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าของลูกพีชค่อยๆ ก่อนจะคิดได้ทันทีว่า‘ เขาคงไม่อยากให้ใครจำได้สินะ… ‘ก็ไม่แปลกหรอก.. คนอย่างวินเชนต์มีทั้งชื่อเสียง ฐานะ และผู้คนมากมายที่รู้จักส่วนเธอ… เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีอะไรเหมาะสมกับการยืนอยู่ข้างเขาเลยสักอย่าง ที่สำคัญ ลูกพีชรู้ตัวดี ว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไรความเขินเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงที่ทำให้เธอต้องเลิกเพ้อฝัน“ขอบคุณค่ะ…”เสียงหวานเอ่ยเบาๆ ก่อนมือเล็กจะค่อยๆ ขยับออกจากฝ่ามือใหญ่ของวินเชนต์ลูกพีชถอยห่างออกมาอีกนิดโดยไม่รู้ตัว

ลูกพีชชี้ไปยังร้านตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น สีหน้าที่เมื่อครู่ที่ยังเกร็งๆ กับบรรยากาศหรูหรารอบตัวหายไปหมดสิ้น.. เหลือเพียงความตื่นเต้นสนใจกับไอศครีมที่ดูแสนจะธรรมดาสำหรับวินเขนต์ สาวน้อยขยับเข้าใกล้มาเฟียใหญ่โดยไม่รู้ตัว มือเล็กคว้าท่อนแขนแกร่งเอาไว้ ก่อนชะเง้อมองร้านไอศกรีมด้วยความสนใจ“ เขาบอกว่าอร่อยมาก แต่พีชยังไม่เคยกินเลยค่ะ “วินเชนต์ก้มมองมือเล็กที่เกาะแขนตัวเอง ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าที่กำลังตื่นเต้นซะจนแทบเก็บอาการไม่อยู่เมื่อกี้เขาถามว่าอยากได้อะไร… ตอบว่าไม่มีเดินผ่านกระเป๋าราคาเป็นแสนก็ไม่สนใจ เครื่องประดับก็ไม่ชายตามองแต่พอเห็นไอศกรีม… ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันทีราวกับเด็ก“คุณวินเชนต์อยากกินไหมคะ”ลูกพีชหันกลับมา พลางเอียงคอถามอย่างกระตือรือร้น ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆอย่างออดอ้อน“ฉัน?”“ค่ะ”“ไม่”คำตอบสั้น ๆ ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าหวานเจื่อนลงทันที“อ๋อ…”มือที่เกาะแขนเขาอยู่ค่อยๆ คลายออกอย่างไม่รู้ตัว“งั้นไม่เป็นไรค่ะ”วินเชนต์มองยัยเด็กที่เมื่อครู่ยังตาเป็นประกาย แต่พอเขาบอกไม่กินก็ทำท่าทางราวกับผิดหวัง ลูกพีชเดินก้มหน้าก้มตานำหน้าเขาไปทันที.. ทว่ายิ่งเดินเข้าใก

“ อร่อยใช่ไหมคะ ” เสียงหวานใสเอ่ยถามพลางเอียงคอรอฟังคำตอบ ภาพนั้นทำเอาวินเชนต์ขำในใจ ‘ เด็กนี่ทำไมมันน่ารักขนาดนี้วะ ‘ วินเชนต์ข่มรอยยิ้มไว้ ก่อนจะตอบเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับยกแขนกอดอก “ ก็งั้นๆ หวานไป ” “ แต่อร่อยใช่ไหมคะ ” คราวนี้เขาไม่ตอบ และลูกพีชก็ไม่อยากเซ้าซี้ เธอก้มมองถ้วยอีกครั้งแล้วตั้งใจกินต่ออย่างมีความสุข สำหรับวินเชนต์เขาไม่เคยชอบของหวาน ไม่เคยชอบเลยสักนิดเดียว.. และไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รี่เมื่อครู่ก็ไม่ได้ทำให้ความไม่ชอบของเขาเปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเพิ่งรู้ตัวชัดเจนขึ้นมา… คือเขาไม่ชอบเห็นลูกพีชทำหน้าเศร้า โดยเฉพาะถ้าคนที่ทำให้รอยยิ้มของเธอหายไป… เป็นตัวเขาเอง “ ขอบคุณนะคะ.. ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำวินเชนต์ชะงักไปเล็กน้อย ลูกพีชละสายตาจากถ้วยไอศกรีม ก่อนจะวางช้อนคันเล็กลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นสองมือเล็กก็ยกขึ้นพนมไหว้อย่างนอบน้อม “ พีชขอบคุณที่วันนี้คุณวินเชนต์พาพีชมาหาแม่ และขอบคุณสำหรับไอศครีมถ้วยนี้ด้วยค่ะ ” วินเชนต์นิ่งไปชั่วครู่.. ก่อนจะพยักหน้ารับ “ อืม ” ลูกพีชยิ้มกว้างขึ้นทันที ก่อนหยิบช้อนกลับขึ้น

หลังจากได้กระเป๋าเรียบร้อย วินเชนต์ก็กุมมือสาวน้อยเดินออกจากช็อปหรูผ่านสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา ลูกพีชก้มหน้าเดินเคียงข้างกายเขา พลางฉีกยิ้มเล็กน้อย ‘ ทำไมเขาถึงไม่แคร์สายตาใครที่มองมา.. ’ เพียงการกระทำเล็กๆนั้น ก็ทำให้หัวใจของเธอพองโตอย่างไม่รู้ตัว ใครจะคิดว่ามาเฟียผู้โหดร้ายและนิ่งขรึม จะมีมุมแบบนี้ด้วย โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่มีสถานะเมียลับอย่างเธอ.. แค่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานก็หุบลงทันที ลูกพีชก้มมองมือของวินเชนต์ที่กำลังกุมมือเธอไว้… พลางคิดในใจ ‘ อย่าคิดไปไกลนะพีช.. คุณวินเชนต์แค่ใจดีกับเธอเท่านั้น.. ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย ‘ วันงานเลี้ยงธุรกิจของ วินเชนต์ กรุ๊ป.. ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองความสำเร็จที่ก้าวกระโดดและขยายอาณาจักรธุรกิจครั้งใหญ่ งานเลี้ยงสุดหรูจึงถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ โรงแรม วินเชนต์ โฮเทล โรงแรมหรูใจกลางเมืองซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจภายใต้เครือของวินเชนต์ บริเวณด้านหน้าเต็มไปด้วยรถยนต์หรูทยอยเข้ามาจอดอย่างต่อเนื่อง นักธุรกิจระดับแนวหน้า ผู้บริหารบริษัทชื่อดัง ทายาทตระกูลใหญ่ รวมไปถึงบุคคลที่ทรงอิทธิพลจากหลากหลายวงการ ต่างได้

วินเชนต์ยืนพิจารณาชุดของลูกพีชอยู่อีกครู่ใหญ่ สายตาคมยังคงมองบริเวณช่วงอกของชุดอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก แต่สุดท้ายก็จำใจต้องยอม จะให้เปลี่ยนชุดตอนนี้… ก็คงไม่ทันแล้ว แขกด้านล่างกำลังรอเขาอยู่เป็นจำนวนมาก “เอาเถอะ” วินเชนต์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะมองคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างจริงจัง “เดินตามฉัน.. ห้ามแยกตัวไปไหน “ค่ะ” ลูกพีชพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “แล้วก็อยู่ใกล้ ๆ ฉันไว้” “พีชเข้าใจแล้วค่ะ…” เสียงหวานตอบเบาๆ วินเชนต์จึงยอมละสายตาจากเธอ ก่อนหมุนตัวเดินนำออกไป ส่วนลูกพีชก็รีบก้าวตามหลังไปติดๆ ตามคำสั่งทันที จนถึงห้องโถงใหญ่ของงานเฉลิมฉลองภายในโรงแรม ห้องโถงขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราจนทุกมุมสะท้อนประกายจากแชนเดอเลียร์คริสตัลอย่างสวยงาม แขกจำนวนมากทยอยเดินทางเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ผู้ชายในชุดสูทราคาแพง ผู้หญิงในชุดราตรีหรูสง่า พร้อมกับเครื่องประดับที่แต่ละคนสวมใส่ดูมีมูลค่ามหาศาล บทสนทนารอบตัวเต็มไปด้วยเรื่องธุรกิจ การลงทุน และชื่อบริษัทที่ลูกพีชแทบไม่รู้จัก เธอมองกลุ่มคนพวกนั้นแล้วถึงขั้นประหม่าขึ้นมาทันที พวกเขาดูต่างจากเธอมากจริงๆ วินเชนต์หันมองใบหน้าซีดเซียวนั้นด้วยความเป็นห่ว