Alle Kapitel von เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]: Kapitel 41 – Kapitel 50

ลูกพีชส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆพร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินไหล มาเฟียร้ายผู้ที่เอาแต่ใจโดยที่ไม่ฟังเหตุผลของเขาเธอเลยสักนิด ลูกพีชพยามยามเม้มปากแน่นเพื่อต่อต้าน สองมือเล็กดันขาแกร่งไว้สุดชีวิต แต่ทุกอย่างกลับไร้ผลสิ้นดี.. เมื่อมือหนาปล่อยจากท้ายทอยของเธอ ก่อนจะบีบเข้าที่กรอบหน้าบังคับให้เธออ้าปากจนกว้าง ก่อนมืออีกข้างจะจับที่ท่อนเอ็นขนาดใหญ่สอดใส่เข้าที่โพรงปากของเธออย่างรวดเร็วสวบ!! อ๊อก!!ท่อนเอ็นแข็งชนเข้ากับผนังลำคออย่างจัง แรงกระแทกไร้ซึ่งความปรานีทำให้เธอแทบสำลัก ลูกพีชเบิกตากว้าง.. ความคับแน่นที่อยู่ในโพรงปากทำเธอหายใจไม่ทั่วท้อง “ ชี้ดดด อย่าให้โดนฟัน “วินเชนต์ซี้ดปากพลางเชิดหน้ารับสัมผัส หน้าท้องเกร็งแข็งเมื่อความเสียวครอบงำจนแทบคลั่ง ทว่า.. ความไม่เต็มใจของเธอนี่แหละ ที่เป็นแรงกระตุ้นชั้นดีของมาเฟียร้าย สองมือหนารวบกลุ่มผมของสาวน้อยไว้ด้านหลัง ก่อนจะออกคำสั่งโดยไม่สนหยาดน้ำตาบนหน้าเธอ“ ขยับปากสิ หรือต้องให้พี่กระแทกแรงๆ เพราะตอนนี้ฉันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ “คำนั้นทำลูกพีชเนื้อตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความกลัวว่าจะต้องเผชิญหน้ากับความรุนแรงที่หนักหน่วงกว่าเดิมบีบคั้นให้เธอไม่มีทา

“อื้อส์… ดีมากเด็กดี…” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมช้ำ ก่อนจะกระตุ้นเร่งเร้าด้วยการขยับสะโพกสวนขึ้นรับจังหวะที่เธอกดลงมาให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น “ อ่าส์.. ไหน… ลองครางชื่อฉันให้ฟังหน่อยซิ ลูกพีช”ร่างบางสั่นสะท้านจนแทบไร้สติ ความเสียวเล่นงานเธออย่างหนักหน่วงจนลืมไปแล้วว่า สิ่งที่เขากำลังทำอยู่คือบทลงโทษ ทว่า.. บทลงโทษในครั้งนี้กลับเร้าร้อน จนเธอลืมความเจ็บปวดไปหมดสิ้น “ อ๊ะ! อื้ออ! ข.. คุณวินเชนต์ พะ.. พีช อื้ออ! “เสียงหวานครางกระเส่าอย่างลืมอาย สองมือเล็กที่วางอยู่บนไหล่ของมาเฟีย เปลี่ยนเป็นขยุ้มกลุ่มผมของเขาเบาๆ ทว่า.. วินเชนต์กลับไม่ได้ถือตัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน.. เขารู้สึกมากกว่าที่ตอนนี้เธอเต็มใจมีอารมณ์ร่วมอย่างไม่เขินอาย พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงเนื้อกระทบกันดังเป็นจังหวะถี่ยิบ มือหนาทั้งสองข้างบีบเคล้นเอวคอดไว้จนมิดมือ พยุงให้เธออยู่กับที่ก่อนที่สะโพกของตัวเองจะโหมกระแทกอย่างดุเดือดเพื่อส่งท้าย“ อ่าส์.. อ่าส์.. พีช ”ไม่นาน.. ร่างของมาเฟียก็กระตุกเกร็ง น้ำรักสีขุ่นถูกฉีดอัดเข้าไปในกายของเธอจนล้นปรี่ไหลทะลักออกมาจนเปอะเปื้อขาของมาเฟียร้ายลูกพีชหอบหายใจถี่อย่างหมดแ

รุ่งเช้าแสงแดดอ่อนๆยามเช้า ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง… ห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศจนห้องเย็นฉ่ำ แต่ร่างเล็กกลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิดเพราะตลอดทั้งคืน… เธอนอนขดตัวอยู่ภายในอ้อมกอดของวินเชนต์แขนแกร่งโอบรอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ ราวกับเป็นเรื่องเคยชิน แม้ในยามหลับเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เธอขยับห่างไปไหนลูกพีชขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาสวยกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับรับกับแสง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียสิ่งแรกที่ปรากฏตรงหน้า… คือใบหน้าหล่อเหลาของมาเฟียร้ายที่ยังคงหลับสนิทดวงตาคมที่ทำให้เธอเกร็งทุกครั้งที่จ้องมอง ตอนนี้ปิดสนิทลงจนใบหน้าคมคายดูอ่อนโยนกว่าปกติไม่มีแววตาดุๆ ไม่มีสีหน้านิ่งขรึม ไม่มีน้ำเสียงออกคำสั่งที่ชอบทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะตอนนี้เขาดูเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่อบอุ่น กำลังหลับอย่างผ่อนคลายอยู่ตรงหน้าเธอเท่านั้นลูกพีชมองเขาเงียบๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนมุมปากจะค่อยๆ ยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว นิ้วชี้เรียวค่อยๆ ยกขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วแตะลงตรงปลายจมูกโด่งของเขาเบาๆด้วยความเอ็นดูอย่างไร้เหตุผลจึก…“ทำไมหล่อได้ถึงขนาดนี้นะ…”เสียงหวานพึมพำออกมาเบาๆอย่างเขินอายจนหน้าแดง คำ

มือเล็กที่กำลังจับช้อนชะงักลงเล็กน้อย เธอที่กำลังรู้สึกดี แต่ความจริงเป็นแบบนี้เอง… เธอเกือบจะหลงคิดไปแล้วว่า… เขาเป็นห่วงที่เธอต้องอยู่เพนต์เฮาส์กว้างใหญ่เพียงลำพัง เกือบจะคิดเข้าข้างตัวเองว่า การที่เขาต้องการจ้างใครสักคนมาอยู่ด้วย เป็นเพราะไม่อยากให้เธอเหงาหรือเกิดอะไรขึ้นในเวลาที่เขาไม่อยู่ แต่ความจริง… เขาแค่ไม่ไว้ใจเธอ ถึงต้องหาคนมาคอยอยู่ด้วยตลอดเวลา ‘ เราจะคิดว่าเขาเป็นห่วงไปทำไมกัน…จริงๆแล้ว เขาก็แค่ไม่ไว้ใจเรานั่นแหละ , เธอทำได้เพียงคิดในใจ ดวงตากลมโตแอบเหลือบมองมาเฟียร้ายที่นั่งทานอาหารอยู่ข้างหน้าเพียงครู่ ก่อนจะก้มหน้ามองจานอาหารของตัวเองแล้วตักเข้าปากเงียบๆ ระหว่างทานเธอพยายามย้ำกับตัวเอง บางทีเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว.. เพราะยิ่งวินเชนต์ทำให้เธอจำได้ชัดเจนเท่าไรว่า ตัวเองอยู่ตรงนี้ในฐานะอะไร… เธอก็คงยิ่งห้ามหัวใจตัวเองได้ง่ายขึ้นเท่านั้น “ ค่ะ.. ถ้าคุณวินเชนต์ต้องการแบบนั้นก็ได้ค่ะ “ วินเชนต์เบือนสายตามองสาวน้อยตรงหน้า มือหนาวางช้อนซ้อมลงข้างจาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงละมุน “ วันนี้อยากไปไหนไหม ” คำนั้นทำลูกพีชชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย “ คะ.. ” วินเช

มือหนาที่กำลังเอื้อมเปิดประตูรถฝั่งของตัวเอง แต่ก็หันไปมองสาวน้อยที่ยังคงยืนนิ่งราวกับคิดอะไร “ ยืนทำไม.. ขึ้นรถสิ หรือต้องให้ฉันเปิดประตูรถให้ ” ” อะ.. ไม่ค่ะ พีชเปิดเองได้ค่ะ “ ร่างบางรีบก้าวฉับๆ ไปยังฝั่งข้างคนขับ ก่อนเปิดประตูแล้วมุดตัวเข้าไปนั่งอย่างรวดเร็ว ปึก! ประตูรถปิดลง วินเชนต์ยืนมองผ่านกระจกรถอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นคนด้านในรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดเรียบร้อย แถมยังนั่งตัวตรงราวกับเด็กนักเรียนกลัวถูกครูดุ เขาก็ยิ้มมุมปากก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอ็นดู “ยัยเด็กเอ๊ย…” เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองก่อนจะขึ้นรถทันที โรงพยาบาล ทันทีที่รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดบริเวณด้านหน้าโรงพยาบาล ลูกพีชก็ยิ้มกว้างทันที ดวงตากลมโตมองผ่านกระจกออกไปด้านนอกด้วยความตื่นเต้น ถึงแม้ว่าเธอจะมาหาแม่แทบทุกวัน แต่เธอก็ยังคงตื่นเต้นทุกครั้งที่จะได้เจอแม่ และมีความสุขทุกครั้ง.. ที่แพทย์บอกอาการว่าแม่เธอดีขึ้นในทุกวัน “ถึงแล้ว…” เสียงทุ้มดังขึ้นจากคนข้างกาย “ค่ะ!” ลูกพีชตอบรับอย่างกระตือรือร้น ก่อนปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว ท่าทางดีอกดีใจของเธอทำให้วินเชนต์ที่กำลังดับเครื่องยนต์ต้องเหลือบมอง เมื่