Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ความหวาดกลัวและความจำยอมผสมปนเปกันจนลูกพีชทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่อ สองมือเล็กดันแผงอกของวินเชนต์ไว้เบาๆ ปล่อยให้รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนดำเนินไปตามความต้องการของเขาต่อไปจ้วบ!! จู๊บ!!วินเชนต์ดูดดึงริมฝีปากของลูกพีชอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเป็นสิ่งที่เขาโหยหามานาน ลิ้นสากพยายามหยอกเย้าลิ้นอันอุ่นนุ่มของเธอ พร้อมกับมือ.. ที่พยายามสอดใต้ชายเสื้อของเธออย่าถือวิสาสะลูกพีชใจสั่นระรัว แม้ในใจลึกๆ อยากจะกรีดร้องและอยากผลักเขาออก แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือ ราคา ที่เธอต้องจ่ายเพื่อแลกกับลมหายใจของแม่เมื่อเห็นว่าร่างบางนิ่งสนิทและไม่มีทีท่าจะขัดขืน วินเชนต์จึงค่อยๆ ผ่อนแรงจูบลงอย่างอ้อยอิง ริมฝีปากหยักถอนออกมาช้าๆ ดวงตาคมกริบมองใบหน้าเด็กสาวในอ้อมแขน ที่ตอนนี้ริมฝีปากเริ่มบวมเจ่อและมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย“ ไม่ขัดขืนแบบนี้.. แสดงว่ายอมมาเป็นเด็กของฉันแล้วใช่ไหม ”ไม่ถามเปล่า.. อ้อมแขนแกร่งก็กอดรัดเอวคอดกิ่ว พร้อมกับแขนอีกข้างที่ช้อนเข้าใต้ขาเรียวเล็กแล้วออกแรงเพียงนิดอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนขาของเขาอย่างง่ายดาย“ ว้ายย!! ”ร้องพีชส่งเสียงร้องเบาๆด้วยความตกใจ แขนทั้งสองข้างกอดคอเขาไว้ตามสัญชาตญา

คำพูดของวินเชนต์ทำลูกพีชชะงัก ดวงตากลมโตมองลึกเช้าไปในนัยน์ตาคมกริบคู่นั้น ราวกับกำลังค้นหาว่า..คำพูดที่เขาเพิ่งพูดออกมา มีความจริงใจอยู่สักกี่เปอร์เซ็นต์ หรือมันเป็นเพียงแค่คำหวานที่ใช้หว่านล้อม เพื่อมัดใจของเธอเท่านั้น..แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร… เธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอีกแล้วในตอนนี้ลูกพีชสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะขยับตัวลงจากตักของวินเชนต์ เข้าใกล้โต๊ะอาหารตรงหน้า..มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบช้อนส้อมดวงตากลมโตไล่มองอาหารหลากหลายเมนูบนโต๊ะอย่างลังเล ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากจานไหนก่อนสุดท้าย… เธอก็ตัดสินใจเลือกสปาเกตตีครีมซอสปลายส้อมค่อยๆ สาวเส้นขึ้นมา ก่อนหมุนเป็นวงอย่างประณีตจนได้คำพอดี แล้วจึงวางลงบนช้อนอย่างเบามือลูกพีชค่อยๆ ยกช้อนขึ้นอย่างระมัดระวัง อีกมือหนึ่งยื่นมารองใต้ช้อนเอาไว้ด้วยความกลัวว่าจะหกจากนั้นจึงส่งช้อนอาหารไปหยุดอยู่ตรงริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างเก้ๆ กังๆ“อ้าปากสิคะ…”เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องป้อนอาหารให้ผู้ชายวินเชนต์มองท่าทางเก้กังแต่น่ารักของเธอ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏข

เขาพูด พรางเดินประชิดร่างเล็กจนแนบติด มือหนาหนึ่งข้างกอดรวบเอวคอดกิ่งอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะออกแรงเพียงนิด บังคับให้เธอเดินตามเข้าไปในห้องนอนของตัวเองลูกพีชใจสั่นแทบบ้า.. ทว่าเธอทำได้เพียงข่มความกลัวเอาไว้ แม้ในใจอยากจะร้องไห้ และวิ่งออกจากเพนต์เฮาส์แห่งนี้ไปให้มันรู้แล้วรู้รอดภายในห้องนอน..ห้องที่เธอเคยเข้ามาแล้วครั้งนึง ห้องของมาเฟียผู้เคร่งขรึม ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทาและสีดำ ในห้องที่ดูเรียบหรูแต่เย็นชา ทุกอย่างเป็นระเบียบจนแทบไร้ตำหนิ สะท้อนบุคลิกของเจ้าของห้องได้อย่างชัดเจน“ นั่งลง ”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะที่กดไหล่เธอนั่งลงที่ปลายเตียงนุ่ม ลูกพีชทำตามอย่างว่าง่าย ทว่า.. เธอเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าเงยสบตากับชายตรงหน้าเลยสักนิดวินเชนต์ถอยห่างเพียงนิด เขายืนกอดอกอยู่ต่อหน้าเธอพลางยิ้มกริ่ม คืนที่เขาเฝ้ารอคอย.. ในที่สุดก็มาถึง สาวน้อยผู้ไร้เดียงสา ผู้ที่ทำให้หัวใจอันแข็งกระด้างของเขาสั่นไหวตอนนี้.. เธอเข้ามาอยู่ในถ้ำของเขาเรียบร้อย โดยที่เขา.. ไม่ต้องออกแรงทำอะไรเลยสักนิด“ เวลาคุยกับฉัน.. เธอต้องสบตาฉัน อย่านั่งก้มหน้าแบบนี้ ”คำนั้นทำลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย สองมือที่วางบนตักจิกเข้ากันแน่น

“ ซี้ดดด.. ฮืม! เธอกำลังทำฉันคลั่งนะลูกพีช ” เสียงครางกระเส่าของมาเฟียทำลูกพีชเสียววาบไปทั่วสันหลัง วินเชนต์สูดปากเข้าลึกอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจดจ้องมองท่อนเอ็นแข็งที่กำลังสั่นระริกและกระตุกเกร็งอยู่ตรงหน้าสาวน้อย เขาเสพสุขจากสัมผัสอุ่นนุ่มของมือเล็กที่ยังคงทำหน้าที่ตามคำสั่งอย่างว่าง่าย.. “ เอาเข้าปากซะสิ ” ประโยคนั้นทำลูกพีชชะงัก.. ทว่าไม่ทันทีเธอจะเอ่ยปากพูดอะไร แรงกดจากฝ่ามือที่วางอยู่บนศีรษะของเธอก็เริ่มลงน้ำหนัก “ อื้ออ” วินเชนต์จงใจกดศีรษะเล็ก ให้ใบหน้าโน้มลง จนริมฝีปากอิ่มแนบชิดกับปลายหยักบานของเขา “ เลียปลายมันสิ.. สาวน้อย ” เขาเอ่ย.. โดยที่มือยังบังคับจังหวะมือเล็กที่รูดรั้งแก่นกายให้เร็วขึ้น ลูกพีชหลับตาแน่น ก่อนจะค่อยๆแลบลิ้นอุ่นนุ่ม เลียวนปลายหยักบานของวินเชนต์อย่างนุ่มนวล.. “ อ่าส์.. อย่างนั้น! ฮืมมม เสียวชิบหาย .. อมมันลงไป “ สิ้นเสียง.. มือหนาก็ลงน้ำหนักกดเพิ่มขึ้น ลูกพีชสูดหายใจลึก จนกลิ่นกายหอมของวินเชนต์พุ่งเข้าจมูกอย่างจัง.. เธออ้าปากกว้างสุดความสามารถ แล้วครอบปากอมท่อนเอ็นนั้นเข้าปากจนสุดความยาว.. บวบ!! อ๊อก!! ความใหญ่ยาวทำลูกพี

วินเชนต์นิ่งค้าง สติหลุดลอย.. เมื่อตาคมก้มลงมองเบื่องล่างของหญิงสาว มือทั้งสองที่วางอยู่บนขาเรียวสั่นไหวน้อยๆส่วนลูกพีชที่อายจนหน้าแดง ในที่สุด.. ของลับที่เธอพยายามรักษามาตลอด กำลังเปิดเผยให้ชายหนุ่มมาเฟยได้เชยชมอย่างน่าอาย“ อืมม!! สวยจังเลยลูกพีช.. สีชมพูเชียวนะ ”เสียงแผ่วหลุดออกมาอย่างลืมอาย วินเชนต์จ้องมองดอกไม้สีหวานตาค้างไม่ยอมกระพริบ ดอกไม้งามที่ปิดสนิท ไม่เคยผ่านมือชายใดเนินอันอวบอูมขาวเนียนสะอาดตาไร้ไรขน.. ทำลมหายใจของมาเฟียขาดห้วงไปชั่วขณะ หัวใจสั่นไหวแทบคุมไม่อยู่“ คุณวินเชนต์.. อย่ามองนานค่ะ พีชอาย ”“ หึ!! ไม่ให้มองนานงั้นหรอ.. ได้!! ”พูดจบ! นิ้วร้ายก็เริ่มสัมผัสลงที่กลีบดอกอย่างนุ่มนวล“ อื้ออ ”ลูกพีชสะดุ้งสุดตัวหลังได้รับสัมผัสนั้น วินเชนต์ค่อยๆเอานิ้นชี้และนิ้วกลาง แหวกกลีบทั้งสองกลีบออกจากกันช้าๆทว่านุ่มนวลจนเผยให้เห็น ติ่งเนื้อนุ่มสีชมพูอมแดงหลบซ่อนอยู่ด้านใน.. ภาพนั้นทำวินเชนต์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออึก!!“ ฮืมม!! สมกับราคาที่ฉันจ่ายจริงๆ ”น้ำเสียงทุ้มสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์กระหายที่พุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ วินเชนต์ค่อยๆขยับร่างถอยเพียงนิด ใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้าลงต