All Chapters of เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]: Chapter 31 - Chapter 40

วินเชนต์ประคองท่อนเอ็นแข็งของตัวเอง ก่อนจะใช้มือขยับรูดรั้งเข้าออกช้าๆเพื่อกระตุ้นความพร้อม ขณะที่สายตา ยังคงจับจ้องไปที่กลีบดอกสีหวาน ที่มีน้ำรักไหลเยิ้มจนเปียกชุ่มไม่รอช้า..พรวดดด.. กึก!!ท่อนเอ็นแข็งขนาดหกสิบ สอดแทรกเข้าช่องทางรักทันที โดยที่ลูกพีชไม่ทันตั้งตัว..“ กรี้ดด.. เจ็บ.. พีชเจ็บ ”ร่างบางสะดุ้งเฮือก! หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลพลากลงหางตาทันทีอย่างคุมไม่อยู่ กลิ่นคาวเลือดบริสุทธิ์คละคลุ้ง โชยเข้าจมูกของวินเชนต์อย่างจัง“ ซี้ดด.. แสบชิบหาย ”ทว่า.. มาเฟียร้ายก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ เมื่อท่อนเอ็นขนาดใหญ่ รุกล่ำช่องทางรักที่คับแน่น.. วินเชนต์เชิ่ดหน้าขึ้นทันที สันกรามขบกันแน่นด้วยความเจ็บ มันทั้งเจ็บ ทั้งแสบ แม้จะเข้าไปได้เพียงส่วนปลายหยักเท่านั้น“ ฮื้ออ.. คุณวินเชนต์เอาออกไปค่ะ พีชไม่ไหว พีชเจ็บ ”“ ซี้ดดด.. อยู่นิ่งๆลูกพีช ฉันก็เจ็บเหมือนกัน ”ลูกพีชส่ายหน้าหนีระรัว หยาดน้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย ความหวาดกลัวและความเจ็บ ทำให้เธอพยายามขยับสะโพกหนีสัญชาตญาณแต่วินเชนต์ไม่มีทางปล่อยให้เธอถอยหลังกลับ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมมาตรึงสะโพกมนไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะก้มลงกระซิบเสีย

รุ่งเช้า..ลูกพีชที่นอนนิ่งสนิทอยู่ในท่าเดิมตลอดทั้งคืน เพราะทุกการขยับกาย ความเจ็บเบื่องล่างก็จะจู่โจมจนเธอแทบกลั่นหายใจตาสวยกระพริบปริบๆเพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมองสำรวจรอบๆห้องกว้างภายในห้องที่แสงสว่างสอดส่องผ้าม่านน้อยๆ ข้างกาย.. คือมาเฟียร่างใหญ่ที่กำลังนอนสวมกอดเธอไว้ในท่าเดิมไม่ยอมปล่อยยิ่งเห็นใบหน้านั้น.. ภาพความจำเมื่อคืนก็จู่โจมเธออย่างหนัก ภาพความดุดัน ดิบเถื่อน และสายตาที่หิวกระหายจนเกินควบคุม ลูกพีชเม้มปากแน่น.. สองมือรีบจับชายผ้าห่มคลุมหน้าอกของตัวเองจนมิดชิดเธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ ก่อนค่อยๆ ยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นไปแล้ว… ทุกสิ่ง เธอเป็นคนเลือกเองลูกพีชมองไปที่ผ้าม่านที่มีแสงสว่างด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด.. แต่สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิด ไม่ใช่ตัวเธอเองแต่เป็นใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่ยังรอการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล ลูกพีชหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ขอแค่แม่ปลอดภัย…ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จะต้องไม่สูญเปล่า”ลูกพีชถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนอนนิ่งสนิทอีกครั้ง มือเรียวเล็กค่อยๆจับไปที่ท่อ

คำนั้นทำลมหายใจของสาวน้อยขาดห้วงลงไปทันที เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดทำได้เพียงส่ายหน้าพร้อมหยาดน้ำตา “ พีชขอร้อง.. ฮึก! พีชไม่ไหวแล้ว พะ.. พีชเจ็บ ” ลูกพีชยกมือพนมไหว้อ้อนวอนอย่างสุดชีวิต ริมฝีปากสั่นระริกแทบไม่มีแม้แรงจะอ้าปากพูด วินเชนต์มองภาพเบื้องหน้าแล้วถอนหายใจอย่างจำยอม ตาคมมองไปที่ร่างบางที่นั่งตัวสั่นบนเคาว์เตอร์อ่าง ทั้งตัวของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำม่วงที่เขาได้ทำเอาไว้.. “ ก็ได้.. งั้นก็รีบอาบน้ำซะ ” พูดจบ! เขาก็โน้มหน้าลงจูบเบาๆเข้าที่พวงแก้ม ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทันที เมื่อประตูปิดลง.. ความเข้มแข็งที่เธอสร้างมาทั้งชีวิตก็พังลง มันแหลกสลายแทบไม่มีชิ้นดี ลูกพีชฝืนความเจ็บ.. พยายามปีนลงจากเคาว์เตอร์อ่างอย่างยากลำบาก “ อะ.. โอ้ย! ” พรึบ!! ทันทีที่เท้าถึงพื้น.. ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบกอดเข่าทันที พร้อมกับหยาดน้ำตาของความเจ็บปวด.. มันเจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ และเจ็บมากที่สุด.. ที่ชีวิตของเธอไร้ทางเลือกสิ้นดี! “ ฮือออ!! แม่ขา.. พีชเจ็บ! พีชไม่ไหวแล้วค่ะแม่ ” ลูกพีชร่ำไห้แทบขาดใจ พลางพึมพำถึงแม่ที่ยังคงนอนรักษา สาวน้อยที่ต่อสู้เพียงลำพังมาเกือบทั้งชีวิต พอมีทางออก.. แต่มันก็เป็

ใบหน้าหล่อเหลาผละออกจากซอกคอระหง ก่อนจะจูบเบาๆที่ริมฝีปากของลูกพีชอย่างนุ่มนวล การกระทำของเขาในตอนนี้ช่างแตกจากการกระทำที่ดิบเถื่อนเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง ลูกพีชหลับตาแน่น สองมือกำปกเสื้อของวินเชนต์ไว้หลวมๆ มาเฟียร้ายค่อยๆละจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง มือหนาประคองใบหน้าไว้เบาๆ ทว่า.. ปลายจมูกยังคงชิดกัน“ ฉันไปก่อนนะ.. ถ้าเหงาก็โทรมาหาฉันได้ ฉันรับสายเธอได้ทุกเมื่อ “พูดจบ.. เขาก็เดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ลูกพีชยืนมองแผ่นหลังของมาเฟียร้ายที่เดินออกไปด้วยความรู้สึกที่โล่งอกอย่างบอกไม่ถูก“ เฮ้อ..”ลูกพีชถอนหายใจยาวก่อนจะเดินมาทรุดตัวนั่งลงที่ปลายเตียงนอน ดวงตากลมโตมองสำรวจไปรอบๆห้องกว้างด้วยความสบสนปนตกตะลึง“ เราต้องย้ายมาอยู่ที่นี่จริงๆหรอเนี่ย ”เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะพยุงร่างที่ยังคงระบมขยับลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเงินบนโต๊ะข้างเตียง สิ่งแรกที่เธอต้องทำตอนนี้คือการโทรไปเช็คอาการของแม่และตรวจสอบเรื่องการย้ายโรงพยาบาลตามที่เขาพูดไว้ ว่ามันคือเรื่องจริง.. ไม่ใช่แค่คำพูดลมๆ แล้งๆเมื่อได้ติดต่อโรงพยาบาลเสร็จสรรพตามเบอร์ที่วินเชนต์วางทิ้งไว้

ร่างบางรีบเดินเร็วเข้ามาในตึกใหญ่ทันทีอย่างไม่รีรอ เธอกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบนสุด คือเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของวินเขนต์ทุกก้าวที่เดินเต็มไปด้วยความกังวล.. กังวลว่าจะเจอเขากลับมา เพราะตั้งแต่วินเชนต์ไปดูงานที่ต่างประเทศ เธอ.. ก็ไม่เคยติดต่อเขาอีกเลยตั้งแต่วันนั้นและเขา.. ก็ไม่เคยโทรมาหาเธอเลยเช่นกันประตูลิฟต์เปิดออก ลูกพีชรีบก้าวเดินเข้ามาด้านในทันที ดวงตากลมโตหันไปรอบๆ ทุกอย่างยังคงเงียบเหมือนเดิม“ ฮู่วว.. ค่อยโล่งใจหน่อย คุณวินเชนต์ยังไม่กลับมา “ทว่า.. ยังไม่ทันที่เธอจะพูดขาดคำ” แต่เอะ.. ทำไมประตูห้องนอนถึงเปิด “ความโล่งใจอยู่ได้ไม่ถึงสองวินาที ความวิตกครั้งใหญ่ก็ปรากฏ เมื่อเธอหันไปมองประตูห้องนอนที่ถูกเปิดไว้ แถมในห้องนอนยังปิดไฟสนิท.. และเธอจำได้แม่นว่า ก่อนออกไปเธอไม่ได้ปิดไฟเลยสักดวง ลูกพีชกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบทะลุอก เรียวขาสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออกเมื่อต้องเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้แกรกก…!มือเล็กที่สั่นระริกยื่นไปผลักบานประตูห้องนอนให้เปิดกว้างออกอย่างช้าๆ พลางกวาดสายตามองฝ่าความมืดสลัว แต่พอแสงไฟจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาภายใน เผยให้เห็นเงาร่