Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 34

วินเชนต์ประคองท่อนเอ็นแข็งของตัวเอง ก่อนจะใช้มือขยับรูดรั้งเข้าออกช้าๆเพื่อกระตุ้นความพร้อม ขณะที่สายตา ยังคงจับจ้องไปที่กลีบดอกสีหวาน ที่มีน้ำรักไหลเยิ้มจนเปียกชุ่มไม่รอช้า..พรวดดด.. กึก!!ท่อนเอ็นแข็งขนาดหกสิบ สอดแทรกเข้าช่องทางรักทันที โดยที่ลูกพีชไม่ทันตั้งตัว..“ กรี้ดด.. เจ็บ.. พีชเจ็บ ”ร่างบางสะดุ้งเฮือก! หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลพลากลงหางตาทันทีอย่างคุมไม่อยู่ กลิ่นคาวเลือดบริสุทธิ์คละคลุ้ง โชยเข้าจมูกของวินเชนต์อย่างจัง“ ซี้ดด.. แสบชิบหาย ”ทว่า.. มาเฟียร้ายก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ เมื่อท่อนเอ็นขนาดใหญ่ รุกล่ำช่องทางรักที่คับแน่น.. วินเชนต์เชิ่ดหน้าขึ้นทันที สันกรามขบกันแน่นด้วยความเจ็บ มันทั้งเจ็บ ทั้งแสบ แม้จะเข้าไปได้เพียงส่วนปลายหยักเท่านั้น“ ฮื้ออ.. คุณวินเชนต์เอาออกไปค่ะ พีชไม่ไหว พีชเจ็บ ”“ ซี้ดดด.. อยู่นิ่งๆลูกพีช ฉันก็เจ็บเหมือนกัน ”ลูกพีชส่ายหน้าหนีระรัว หยาดน้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย ความหวาดกลัวและความเจ็บ ทำให้เธอพยายามขยับสะโพกหนีสัญชาตญาณแต่วินเชนต์ไม่มีทางปล่อยให้เธอถอยหลังกลับ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมมาตรึงสะโพกมนไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะก้มลงกระซิบเสีย

รุ่งเช้า..ลูกพีชที่นอนนิ่งสนิทอยู่ในท่าเดิมตลอดทั้งคืน เพราะทุกการขยับกาย ความเจ็บเบื่องล่างก็จะจู่โจมจนเธอแทบกลั่นหายใจตาสวยกระพริบปริบๆเพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมองสำรวจรอบๆห้องกว้างภายในห้องที่แสงสว่างสอดส่องผ้าม่านน้อยๆ ข้างกาย.. คือมาเฟียร่างใหญ่ที่กำลังนอนสวมกอดเธอไว้ในท่าเดิมไม่ยอมปล่อยยิ่งเห็นใบหน้านั้น.. ภาพความจำเมื่อคืนก็จู่โจมเธออย่างหนัก ภาพความดุดัน ดิบเถื่อน และสายตาที่หิวกระหายจนเกินควบคุม ลูกพีชเม้มปากแน่น.. สองมือรีบจับชายผ้าห่มคลุมหน้าอกของตัวเองจนมิดชิดเธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ ก่อนค่อยๆ ยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นไปแล้ว… ทุกสิ่ง เธอเป็นคนเลือกเองลูกพีชมองไปที่ผ้าม่านที่มีแสงสว่างด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด.. แต่สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิด ไม่ใช่ตัวเธอเองแต่เป็นใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่ยังรอการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล ลูกพีชหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ขอแค่แม่ปลอดภัย…ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จะต้องไม่สูญเปล่า”ลูกพีชถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนอนนิ่งสนิทอีกครั้ง มือเรียวเล็กค่อยๆจับไปที่ท่อ