LOGINShare
ตอนที่ 2 สิ้นชีพ
publish date:
2026-06-01 15:28:55แม่ทัพที่ปรากฏตัวเบื้องหน้าของหลู่หานเฟิงในยามนี้คือแม่ทัพหวังซื่อเหยา เขายืนสูงเด่นในชุดเกราะดำสนิท พรายแสงวาววับภายใต้แสงตะวัน ดวงตาเรียวยาวเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา ร่างกายของเขาสะท้อนพลังปราณอันล้ำลึกที่แม้แต่ต้นไม้รอบข้างยังสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
เบื้องหลังของเขา คือเหล่าทหารติดตามห้าคน ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ พวกเขามาซุ่มเพื่อจับตาการรบเบื้องล่าง แต่การพบชายแปลกหน้าแต่งกายพิสดารเช่นนี้ เปรียบดั่งลาภลอยที่ล่วงมาเอง
"ชะตาชีวิตของเจ้าคงจบลงแต่เพียงเท่านี้... เมื่อต้องมาเจอกับข้า" แม่ทัพหวังซื่อเหยาพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันมหาศาลเสียงของเขาราวกับสายลมเย็นปะทะลงในใจกลางอกเขาคือผู้ฝึกฝนวิชาลมปราณขั้นสูง ศัตรูในสนามรบล้วนไม่ต่างจากมดปลวกใต้ฝ่าเท้า
"ฆ่ามันซะ" คำสั่งที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยชาและเด็ดขาด จบประโยคด้วยรอยยิ้มเหยียดจากเหล่าทหารรอบกายพวกมันขยับดาบอย่างย่ามใจ ราวกับสุนัขป่าที่ได้กลิ่นเลือดใหม่ทว่า... สิ่งที่พวกมันคาดไม่ถึงคือสายตาของชายแปลกหน้าเบื้องหน้าดวงตาของหลู่หานเฟิงเปลี่ยนไปจากสับสนสู่เฉียบคม จากตื่นตระหนกสู่ความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์
มือของเขากระชับเข้ากับปืนพกสั้นที่เหน็บอยู่ข้างลำตัว กระสุนเหลือไม่มาก… แต่มากพอสำหรับศัตรูหกคนตรงหน้า
"พวกคุณ... เล่นอะไรของคุณ?"เสียงของเขาเย็นลง ไม่เหมือนชายผู้หลงทางอีกต่อไป"ผมไม่สนุกด้วยนะ"
เหล่าทหารหัวเราะเยาะอีกครั้งแต่เสียงหัวเราะของพวกมันจะดังได้อีกนานแค่ไหน...เมื่อพวกมันไม่รู้เลยว่า เบื้องหน้าคือผู้นำชัยในสงครามยุคใหม่ชายผู้เด็ดชีวิตด้วยกระสุนนัดเดียวโดยไม่ต้องใช้ลมปราณแม้แต่นิดเดียว
ปืนพกสั้น ถูกชักขึ้นด้วยความเร็วอันเป็นสัญชาตญาณของทหารแนวหน้าหลู่หานเฟิงขึ้นลำอย่างมั่นคง ปลายนิ้วแตะไกปืนเบา ๆ พร้อมจะเหนี่ยวได้ทุกเมื่อทว่า... นิ้วของเขากลับหยุดนิ่งเขาไม่กล้ายิง
ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวแต่เพราะในส่วนลึกของจิตใจ เขายังคงมีความเชื่อเลือนลางอยู่ว่าเรื่องทั้งหมดนี้อาจเป็นแค่การถ่ายทำพวกเขาอาจเป็นแค่นักแสดงหรือพลเรือนที่หลงยุคการเล่นบทร้ายจนเกินจริงหากเขายิงไป แล้วทุกอย่างเป็นแค่การเข้าใจผิด… เขาจะกลายเป็นฆาตกรทันที
"ถอยไป… ผมเตือนแล้วนะ" น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นและมั่นคง มือยังเล็งไปยังกลุ่มทหารในชุดเกราะโบราณทั้งห้าแต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา... คือเสียงหัวเราะเย้ยหยัน
“ฮ่าฮ่า! ชายผู้นี้ช่างเพ้อเจ้อเสียจริง! ใกล้ตายอยู่รอมร่อ ยังนึกว่าตนอยู่ในฝันอีกหรือ?”หนึ่งในทหารชั้นเลวเอ่ยพลางเลียริมฝีปากเหมือนหมาป่าที่ได้กลิ่นเหยื่อ
พวกมันทั้งห้าคนไม่คิดจะสู้กันแบบลูกผู้ชายคนต่อคนตรงกันข้ามพวกมันพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกันอย่างไร้ยางอาย หวังจะจัดการผู้แปลกหน้าให้เร็วที่สุดเพื่อสร้างผลงานต่อหน้าแม่ทัพ
ฉั่ว!เสียงคมดาบกรีดผ่านอากาศดังฉับเฉียดใบหน้าหลู่หานเฟิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน แต่ปลายแขนเสื้อกลับขาดเป็นทางยาว
ดวงตาเขาเบิกโพลง
"นี่พวกคุณคิดจะฆ่าผมจริง ๆ เหรอ?" เขาคำรามออกมาอย่างเหลือเชื่อ ไม่ใช่ด้วยความกลัว... แต่เป็นเพราะความไม่เข้าใจความเป็นจริงค่อย ๆ โถมทับเข้ามาในสมองของเขากลิ่นเลือด... ลมหายใจ... แรงเหวี่ยงของดาบ... สีหน้าเหี้ยมเกรียมของคนที่หวังเอาชีวิตนี่ไม่ใช่กองถ่ายนี่... คือสนามรบของจริง
หนึ่งในคนที่พุ่งเข้ามาแสยะยิ้ม เผยฟันเหลืองซีดอย่างน่าสะอิดสะเอียน“ชีวิตเจ้ากำลังจะหาไม่... แล้วยังไม่รู้ตัวอีก! ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เหล่าทหารชั้นเลวทั้งห้า ไม่รีรอที่จะโถมเข้าใส่หลู่หานเฟิงอีกครั้งคมดาบ คมหอก พุ่งมาจากทุกทิศทางราวกับพายุเหล็ก ไม่มีทางใดให้หลบ ไม่มีที่ใดให้หนีชายแปลกหน้าที่พวกมันเย้ยหยัน... กำลังจะกลายเป็นศพภายใต้ฝีมือพวกมัน
แต่ในวินาทีนั้นเอง
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงระเบิดดังสนั่นสะท้านยอดเขาเสียงที่แหวกกฎของโลกใบนี้ ราวกับฟ้าผ่าในฤดูแล้งและในพริบตา...ร่างของทหารทั้งห้าก็ทรุดลงทีละคน ราวกับหุ่นไร้ชีวิตกระสุนแต่ละนัดเจาะเข้าที่ศีรษะของเป้าหมายอย่างแม่นยำ ไม่เหลือแม้แต่โอกาสให้พวกมันกรีดร้อง
เลือดสาดกระจายบนพื้นหญ้าลมหายใจสุดท้ายหลุดจากริมฝีปากพวกมันอย่างไร้เสียงหลู่หานเฟิง ยืนอยู่ที่เดิมปลายปืนของเขายังอุ่นแต่แววตาของเขาในยามนี้กลับเยือกเย็น... ไร้แววลังเล ไร้ความเวทนา
“นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย...” น้ำเสียงของเขาเบากว่ากระสุน แต่เฉียบคมยิ่งกว่า
อีกด้านหนึ่งแม่ทัพหวังซื่อเหยา ถึงกับเบิกตากว้างร่างของเขายืนนิ่งอย่างอึ้งงันเขากำหมัดแน่น เสียงฟันขบกันจนดังกรอด“เจ้าทำ... อะไรลงไป!” เขาคำรามก้อง เสียงสั่นด้วยโทสะ
เสียงกระสุนสุดท้ายยังไม่ทันจางหายดีจากอากาศแม่ทัพหวังซื่อเหยา ก็ขยับตัว
ฟุ่บ!เพียงกะพริบตาเดียว... ร่างของเขาก็พุ่งขึ้นจากพื้นราวกับเหินฟ้าอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว พลังลมปราณแผ่ออกเป็นระลอก คลื่นลมรุนแรงกระแทกพื้นหญ้าราบลงเป็นทาง
“เหาะได้...?!” หลู่หานเฟิงเบิกตากว้าง สองเท้าขยับถอยหลัง ดวงใจสะท้านไปชั่ววูบภาพที่เขาเห็นตรงหน้าช่างเหมือนฉากในภาพยนตร์กำลังภายใน มนุษย์เหาะได้จริงๆ...
แม่ทัพเหาะตรงเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ สายตาเต็มไปด้วยโทสะและเจตนาสังหารเขาจะสังหารหลู่หานเฟิงในคราเดียวไร้คำพูด ไร้การเตือน มีแต่เจตนาฆ่าฟันเต็มร้อย
แต่หลู่หานเฟิง...คือร้อยเอกแห่งสมรภูมิยุคใหม่ในวินาทีแห่งความตื่นตกใจเขาไม่ได้หยุดคิดนาน
ปัง!
กระสุนเดียวปลายกระบอกปืนเล็กสะท้อนแสงกระสุนเจาะเข้ากลางหน้าผากของแม่ทัพหวังซื่อเหยาร่างกลางอากาศชะงักในทันทีราวกับเวลาได้หยุดลงชั่ววินาทีเดียวดวงตาของแม่ทัพเบิกกว้างเลือดสีเข้มไหลจากกลางหน้าผากช้า ๆ ดั่งหยดน้ำ
“นี่... มัน... อะไรกัน...”เสียงแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากพลังลมปราณที่เคยแผ่พุ่ง สะดุดลงอย่างรุนแรง ราวกับถูกตัดขาดกลางสายร่างของเขาหล่นลงกระแทกพื้นในพริบตาแม่ทัพหวังซื่อเหยาผู้เป็นดั่งเทพสงครามของแผ่นดินสิ้นใจในกระสุนนัดเดียว
Latest chapter
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 38 คำสัญญา (จบ)
กระแสลมแห่งกาลเวลาพัดผ่านไปอย่างเงียบงัน เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหนึ่งปีเต็ม ปีแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ทั้งโหดร้ายและหนักหน่วงสำหรับตระกูลเว่ยแม่ทัพเว่ยซ่างเทียนผู้เคยเกรียงไกร บัดนี้เหลือเพียงร่างอ่อนแรงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้ในจวน เสียงหายใจของเขาเบาราวกระซิบ คล้ายคนที่มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อรอคอยวันสุดท้ายอย่างเงียบงัน ไม่ใช่ดาบ ไม่ใช่ศัตรู แต่โรคภัยต่างหากที่ลอบแทงเขาจนทรุดลงช้า ๆ อย่างไม่อาจต้านในขณะที่ร่างหนึ่งกำลังโรยรา...อีกหนึ่งกลับเรืองรองเว่ยเจินหง บุตรชายคนโต ผู้เคยถูกสบประมาทว่าไร้ความสามารถ บัดนี้กลับนั่งอยู่บนบัลลังก์อำนาจแทนที่บิดา ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยานและความกระหายชัยชนะ แม้ในอดีตเขาจะต้องอาศัยมันสมองของน้องสาว ทว่าในวันนี้เขาไม่ต้องการใครอีกต่อไป"ฮ่าฮ่า! วันนี้พวกเจ้าทำได้ยอดเยี่ยม! เพียงครึ่งค่อนวัน ศัตรูก็พ่ายพินาศจนไม่เหลือแม้แต่ธง" เสียงหัวเราะของเว่ยเจินหงดังก้องกังวานทั่วค่าย สีหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ในมือยกจอกสุราฉลองกลางวงเหล่าทหารรอบกองไฟมีทั้งเสียงเฮฮาและเสียงกลองรบที่ถูกตีคล้ายบอกเล่าถึงสงครามที่เพิ่งผ่านพ้น ทว่าเบื้องหลังเสียงเหล่านั้น
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 37 พ่อตาและบุตรเขย
หลังจากที่หลู่หานเฟิงได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดินอย่างเป็นทางการ เขาจึงย้ายเข้าไปพำนักยังจวนแม่ทัพที่ได้รับพระราชทานโดยตรงจากองค์ฮ่องเต้ จวนหลังนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่เงียบสงบ ห่างจากใจกลางเมืองหลวงเพียงเล็กน้อย ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาและแมกไม้ร่มรื่น ดั่งค่ายกลธรรมชาติที่ทั้งปกป้องและแยกขาดจากความวุ่นวายของราชสำนักจวนแห่งนี้มิใช่เพียงที่พักอาศัย หากแต่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจใหม่ที่กำลังเติบโตในใต้หล้า กองกำลังทหารภายใต้การบังคับบัญชาของหลู่หานเฟิง ส่วนใหญ่มิใช่ทหารที่ผ่านการฝึกฝนตามแบบแผนของราชสำนัก หากแต่เป็นเหล่าอดีตนักโทษ ผู้ซึ่งต้องโทษในคดีไม่ร้ายแรง บางคนเพียงลักเล็กขโมยน้อย บางคนหลงผิดเพียงชั่วครู่ชั่วยาม พวกเขาถูกคัดเลือกและนำมาฝึกฝนใหม่ภายใต้ระบบวินัยอันเข้มงวด“เจ้ามีความเข้มแข็งถึงเพียงนี้ ข้าย่อมวางใจที่จะฝากบุตรสาวให้เจ้าดูแล”เสียงของแม่ทัพเว่ยซ่างเทียนเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ ขณะยืนอยู่หน้าจวนของหลู่หานเฟิง ชายหนุ่มที่ยืนหยัดด้วยตนเอง ฝ่าฟันจากผู้ไร้ยศจนก้าวสู่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดิน ยิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเพียงใด อำนาจของตระกูลเว่ยก็ยิ่งสูงส่งขึ้นเท่านั้นเมื่อเ
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 36 สายลมแห่งอำนาจ
แม้การศึกครั้งนี้จะกินเวลาเพียงไม่นาน แต่กลับตราตรึงอยู่ในใจของทุกผู้คนอย่างลึกซึ้งเพราะมันมิใช่เพียงชัยชนะธรรมดา หากแต่เป็นการล่มสลายของหนึ่งในตำนานแห่งสนามรบแม่ทัพม่อเสียนอู่ บุรุษผู้เคยได้รับการยกย่องว่า ยอดฝีมือทั้งบุ๋นและบู๊ กลับต้องพ่ายแพ้ให้กับชายหนุ่มรุ่นหลังอย่างหมดรูป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศึกจำลองที่เขาเป็นผู้เสนอเอง การวางแผนบัญชาการที่ผิดพลาด การประเมินศัตรูต่ำเกินไป และการปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล ล้วนสะท้อนถึงจุดจบที่เขาเป็นผู้เลือกเองเสียงกรีดร้องของเหล่าทหารภายใต้การบังคับบัญชาของม่อเสียนอู่ดังขึ้นเป็นระยะ ก่อนจะเงียบหายไปทีละคน เหมือนเสียงลมหายใจสุดท้ายของเกียรติภูมิในอดีตหลู่หานเฟิง ควบม้าแหวกแนวหน้าเข้ามาอย่างองอาจ เขาไม่เพียงแต่ควบคุมสถานการณ์ในสนามรบ หากยังควบคุมอารมณ์ของตนได้อย่างมั่นคง “ท่านแม่ทัพ ศึกนี้จบแล้ว ท่านควรยอมรับความพ่ายแพ้”น้ำเสียงของเขานิ่ง ราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยความหนักแน่นและเมตตา ทว่า…ม่อเสียนอู่กลับบิดเบี้ยวด้วยใบหน้าความเคียดแค้นถูกครอบงำด้วยความเย่อหยิ่งที่ไม่ยอมจมให้เด็กรุ่นหลัง“ข้าไม่แพ้! ไปตายซะ!”เสียงตะโกนสุดท้ายเปล่งออกพร้อมธนูที่พุ
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 35 สู้เพื่ออิสรภาพ
การจำลองยุทธการในครั้งนี้ หาใช่เพียงการทดสอบเล่น ๆ เพื่อความบันเทิงของเหล่าขุนนางไม่หากแต่คือพิธีการศักดิ์สิทธิ์ที่มีขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งในรอบหลายสิบปี เพื่อเฟ้นหาผู้นำทัพผู้แท้จริง ไม่ใช่เพียงภาพบนแผนที่หรือเสียงโต้เถียงในห้องโถง แต่คือ สนามรบจำลอง ที่เดิมพันด้วยชีวิตจริง เลือดจริง และความตายจริง ๆผู้ที่ถูกเลือกมาเป็นทหารจำลอง มิใช่ทหารในราชการ หากคือเหล่านักโทษต้องโทษประหาร ทาสที่ถูกขายมา หรือผู้ไร้สถานะผู้ที่แผ่นดินเตรียมทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง แต่บัดนี้ได้รับโอกาสหนึ่งเดียวในชีวิต“หากรอดออกไปได้เจ้าจะได้รับอิสรภาพ”คือคำประกาศสั้น ๆ ที่ทำให้แววตาของคนซึ่งเคยหมดหวังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เสียงโห่ร้องจากเหล่านักโทษดังระงมกลางลานฝึก เหมือนเป็นทั้งเสียงของความสิ้นหวัง และความหวังในคราเดียวกัน หลู่หานเฟิง และม่ออวิ๋นเฉิน จะได้บัญชาทัพในจำนวนเท่ากัน แต่ไม่อาจรู้ว่าใครคือผู้กล้า ใครคือผู้สั่นกลัว ทั้งหมดล้วนถูกแบ่งสุ่มตามชะตา กลยุทธ์และความเป็นผู้นำเท่านั้น ที่จะกำหนดชัยชนะกฎมีเพียงหนึ่งเดียว ทำลายอีกฝ่ายให้สิ้น หรือบีบบังคับให้ยอมจำนนโดยสมบูรณ์ ไม่มีคำว่า กรุณา บนสนามรบนี้ไม่มีผู้ใดช่วยเหล
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 34 ตัดไฟแต่ต้นลม
รุ่งเช้าวันใหม่ แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนแต่งกายด้วยชุดพิธีการสีเข้มงดงาม พาหลู่หานเฟิงเดินทางไปยังวังหลวงด้วยตนเอง ไม่ต่างจากการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขายอมรับชายหนุ่มผู้นี้ในฐานะบุคคลสำคัญของตระกูล และต้องการให้ราชสำนักทุกฝ่ายรับรู้ในความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นนี้เมื่อเข้าสู่ท้องพระโรง บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยแรงกดดันจากเหล่าขุนนางและแม่ทัพผู้ทรงอำนาจที่มารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง ภายในห้องโถงสูงตระหง่านซึ่งเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจของแผ่นดิน เวทีแห่งเกียรติยศและการชิงไหวชิงพริบกำลังจะเริ่มต้นขึ้นองค์ไท่เหยียนอู้ ฮ่องเต้ ประทับบนพระที่นั่งเบื้องสูง ทรงทอดพระเนตรชายหนุ่มผู้ซึ่งข่าวเล่าลือเรื่องวีรกรรมได้แพร่สะพัดไปทั่วราชสำนัก พระสุรเสียงแฝงความเมตตาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด“ข้าได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามานานแล้วหลู่หานเฟิง… ในที่สุด พวกเราก็ได้พบกันเสียที”หลู่หานเฟิงก้าวออกมาอย่างมั่นคง คุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์ สีหน้าเยือกเย็น สุภาพและเปี่ยมด้วยความเคารพ“กระหม่อมสำนึกในพระกรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ พะย่ะค่ะ”เสียงของเขาเรียบแน่น แต่แฝงไว้ด้วยพลัง ภาพของชายหนุ่มผู้นี้สร้างความสะเทือนใจให้เ
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 33 บิดาผู้หลงใหลในอำนาจ
ยามนี้สายลมยามเย็นพัดผ่านแนวป่าอย่างแผ่วเบา ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลทำให้เว่ยเจินหงตัดสินใจให้คณะของตนพักแรมที่หมู่บ้านซื่ออันก่อนหนึ่งคืน ถือเป็นโอกาสดีที่จะให้หลู่หานเฟิงได้ใช้เวลาร่ำลาผู้คนในหมู่บ้าน ที่ล้วนผูกพันกันมาดั่งครอบครัวยามค่ำคืน หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้อบอวลด้วยบรรยากาศของความอบอุ่นและความห่วงหา ชาวบ้านบางคนแอบหลั่งน้ำตาด้วยความอาลัย ส่วนหลู่หานเฟิง แม้ใบหน้าจะสงบนิ่ง แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งรุ่งอรุณของวันใหม่เผยตัวขึ้นพร้อมแสงแรกของดวงอาทิตย์ที่ลอดผ่านยอดไม้ พวกเขาออกเดินทางจากหมู่บ้านซื่ออันมุ่งหน้าสู่ค่ายพักของเว่ยเจินหง ก่อนที่จะเคลื่อนพลกลับเมืองหลวงเวลาผ่านไปอีกสามวันเต็ม คาราวานของเว่ยเจินหงและหลู่หานเฟิงก็เดินทางมาถึงเขตเมืองหลวงในที่สุด ทันทีที่ล้อรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมือง ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้หลู่หานเฟิงต้องเหลือบตามองไปรอบด้านด้วยความตื่นตาตื่นใจสองข้างทางอัดแน่นไปด้วยร้านค้าเรียงราย ผู้คนพลุกพล่าน บ้างเร่งรีบ บ้างหยุดยืนซื้อของริมทาง เสียงเจรจาซื้อขายตัดสลับกับเสียงหัวเราะของเด็กน้อย ทำให้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างแท้จริงเหนืออาคารหล
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 6 ยอมรับชะตากรรมเพื่อบิดา
เว่ยจิ้งซินในยามนี้ อายุล่วงเข้าสู่ยี่สิบปีเต็มวัยแห่งความงามที่เปล่งประกายดั่งดอกเหมยเบ่งบานท่ามกลางหิมะปลายฤดูผู้คนทั้งเมืองหลวงต่างขนานนามนางว่า ดอกไม้งามแห่งเมืองหลวงแต่หากใครคิดว่านางมีดีเพียงรูปโฉมย่อมเป็นการดูแคลนเพราะสิ่งที่ทำให้นางโดดเด่นท่ามกลางวงศ์ตระกูลที่ชิงดีชิงเด่นหาใช่เพียงหน้าตาแต
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 5 หัวใจของบ้าน
ห่างออกไปจากหมู่บ้านซื่ออัน... ไกลพอจะลืมเลือนกลิ่นหอมของดิน กลิ่นฟืนยามเช้า และเสียงหัวเราะของผู้คนมีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งราวกับอยู่ คนละโลก หากหมู่บ้านซื่ออันคือภาพของความเงียบสงบและเรียบง่ายเมืองหลวง ก็เป็นภาพสะท้อนของ ความวุ่นวาย ความทะเยอทะยาน และการหักหลังผู้คนที่นี่ไม่ยิ้มด้วยใจแต่ยิ้มด้วยเล่
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 4 จิตวิญญาณของทหาร
นับแต่วันที่ หลู่หานเฟิง เข้ามาตั้งรกรากในหมู่บ้านซื่ออัน ชายหนุ่มก็สามารถปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตและผู้คนในหมู่บ้านได้เป็นอย่างดีแม้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่ความสงบเสงี่ยม ขยันขันแข็ง และมารยาทอ่อนน้อมของเขา กลับทำให้ชาวบ้านวางใจ และยอมรับเขาเสมือนหนึ่งในพวกเดียวกันเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายปลูกผัก เลี้
จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน ตอนที่ 3 หมู่บ้านซื่ออัน
เสียงกระสุนทั้งหกนัดที่เจาะกลางหน้าผากอย่างแม่นยำ ดังสะท้านไปทั่วผืนป่าและสนามรบด้านล่าง ราวกับเสียงฟ้าผ่าทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลงทั้งสมรภูมิกลับเงียบงันราวหยุดหายใจเสียงดาบที่เคยฟาดฟัน เสียงโห่ร้องของทหารนับพัน เสียงฝีเท้าม้าศึก... ทั้งหมดถูกกลืนหายไปในพริบตาไม่มีใครรู้ว่าเสียงเมื่อครู่คืออะไรใน
You May Also Like
อนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.5K viewsเกิดใหม่ครานี้ หย่าท่านอ๋องมาเป็นหญิงร่ำรวยที่สุดในใต้หล้า
มู่มู่146.3K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.4K viewsหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง640.4K viewsเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่104 viewsหวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
ดอกไม้หนาม1.1K viewsทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma110 viewsหวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง
ดอกไม้หนาม41 views
