Semua Bab ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 6ใครตีพวกเขากันแน่ณ หน้าบ้านสกุลหานบัดนี้คลาคล่ำไปด้วยคนมากกว่าปกติ บ้างทำทีรดน้ำผักที่หน้าบ้านของตนแต่สายตาเหลือบมองมา บ้างยืนคุยกับเพื่อนบ้านใต้ชายคาเหมือนผ่านมาโดยบังเอิญ แต่สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังลานกว้างที่ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านยืนอยู่หานซื่อชุน ชายพุงพลุ้ยผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านกำลังนั่งซดโจ๊กธัญพืช พลางเหลือบมองครอบครัวตนด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเล็กน้อย ไกลออกไปหน่อยเป็นภรรยาอย่างซูเหมยหลานกำลังโอ๋ลูกชายราวกับไข่ในหินหานจื่อเผิงนั่งหน้าบวมตาช้ำแทบเป็นเส้นเดียว ผิวหนังตามแขนขาม่วงเขียวเป็นรอยเหมือนถูกฟาดด้วยท่อนไม้หลายครั้ง สหายสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสภาพพอกัน ต่างแต่นั่งครวญครางกับพื้นอย่างคนเจ็บปวดใกล้ตายหานซินเหยาบุตรสาววัยสิบห้าของบ้านหานนั่งป้อนน้ำป้อนข้าวให้พี่ชาย แววตาเต็มไปด้วยความหมั่นไส้แต่ต้องทำเพราะแม่สั่ง และแล้วการรอคอยแสนนานของทุกคนก็สิ้นสุดลงเมื่อเงาร่างหนึ่งเดินกระเผลกเข้ามา เสียงซุบซิบก็ยิ่งดังขึ้นทันใด ผู้คนล้วนมองไปยังผู้มาใหม่...ชิงหมี่หลัวค่อย ๆ เดินเข้ามาพร้อมไม้พยุง ตามตัวเต็มไปด้วยรอยถลอกแดงเรื่อเหมือนคนพลาดตกเขา ที่กรอบหน้าข้างหนึ่งมีริ้วแดง

บทที่ 7ไม่ต้องยุ่งเรื่องของข้า!ชิงหมี่หลัวลากขาเข้าบ้านด้วยท่าทางคนปวดช้ำเช่นแผลที่ทุกคนเห็น ไม้พยุงที่อยู่ในมือราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างมาตลอดบัดนี้ถูกโยนทิ้งทันทีเมื่อก้าวผ่านพ้นประตูบ้านมา นางจึงพรูลมหายใจเฮือกใหญ่จากนั้นก็ใช้ผ้าชุบน้ำลูบผ่านรอยช้ำที่วาดไว้ทั่วกาย“เดินช้าจนปวดขาจริง ๆ เสียแล้วสิ…” หมี่หลัวพึมพำทั้งขำทั้งโล่งใจที่ละครตบตาชาวบ้านประสบความสำเร็จนางโน้มลงลูบหัวไป๋หูที่วิ่งมาต้อนรับส่ายหางแรงจนแทบหลุด “วันนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่ากับการนอนแทนเมื่อคืนแล้ว... เดี๋ยวข้าทำมื้อกลางวันให้ถือว่าฉลองที่รอดมาได้”ไป๋หูเห่าเบา ๆ ส่วนเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ที่ประจำมาตลอดเพียงเหลือบสิ่งที่หมี่หลัวทำมาตลอดไม่เอ่ยคำใด แต่สุดท้ายก่อนที่หมี่หลัวจะเข้าครัว“พวกนั้นต้องมาหาเรื่องอีกแน่ เจ้ายังไม่พ้นเรื่องนี้ง่าย ๆ หรอก” เสียงเรียบเย็นผิดกับอายุหกขวบทำเอาบ้านเงียบลงชั่วพริบตาทว่าสิ่งที่หมี่หลัวทำนั้นกลับเป็นการก้าวเดินต่อไปและในหัวก็กำลังนึกถึงฟักทองว่ามีเหลือกี่ชิ้น นางทำราวกับว่าคำเตือนของเขาเลยกลายเป็นเพียงลมผ่านหูเมื่อเหลือเพียงเขากับเจ้าไป๋หูก็กลายเป็นศึกแห่งการจ้องตาไปเสียแล้

เด็กน้อยนิ่งงันไปชั่วครู่ ในสายตาเขานางทั้ง บ้าทั้ง ดื้อดึง ทั้ง ไร้เหตุผล แต่…หลายวันมานี้เขากลับมองการเคลื่อนไหวของนางไม่หยุดเช่นกัน...หรืออาจเพราะยิ่งนางไม่สนใจเขาทำให้เสียงเล็กเศษเสี้ยวในใจยิ่งงอแงรับไม่ได้ไป๋หูหันไปมองเขา
เขาหันไปมองไป๋หู ทั้งคู่ต่างมีชะตาเดียวกัน พวกเขาถูกนางลืมอย่างสมบูรณ์...เช้าวันนั้น หลังเก็บล้างมื้ออาหารเสร็จ หมี่หลัวก็ยกกระปุกไม้ใบเล็กออกมาวางบนโต๊ะเหมือนกำลังถือสมบัติล้ำค่า นางตั้งถ้วยดินเผาที่มีในครัวอยู่แล้ว วางตะแกรงไม้ไผ่ที่เหลาเองจนซี่ละเอียดลงบนปากถ้วย ตักผงมัทฉะแล้วร่อนผงสีเขียวนั่นเหนือตะแกรงอย่างตั้งใจ ผงสีเขียวตกลงเป็นกองเล็ก ๆ ฟุ้งกลิ่นอ่อนเหมือนหมอกยามเช้าบนเขาหมี่หลัวต้มน้ำจนได้อุณหภูมิเหมาะสม ไม่เดือดแต่พอมีฟองปุด ๆ ก่อนเทลงไปในถ้วยดินเผานั่นและนำซี่ไม้ไผ่มัดรวมไว้มาตีลงในถ้วย จังหวะถี่จนเกิดโฟมสีเขียวก่อตัว ผิวน้ำขุ่นดูนุ่ม จากสีใสกลายเป็นเขียวสด …กลิ่นสดชื่นคุ้นเคยกระจายขึ้นจมูกจนแม้เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ไกลออกไปยังเผลอพยายามสูดหายใจลึกเพื่อรับกลิ่นเดียวกับหมี่หลัวที่มีสีหน้าเปล่งปลั่งด้วยความสุขใจหลังจากนั้นนางก็ยกถ้วยขึ้นจิบหนึ่งอึกแ

เสียงฮือฮาดังขึ้นแทบกลบเสียงตลาดต่างวางแผนว่าจะชวนคนมาดื่มด้วยทั้งนั้น หมี่หลัวหน้าแดงเล็กน้อยอย่างปลื้มปริ่ม สองมือยังจับถ้วยไม้แต่ใจเบาเหมือนยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดของที่นางรักก็มีคนยอมรับบ้างแล้วทางด้านขวาของแผง มีสตรีวัยกลางคนผิวคล้ำ แขนล่ำแบบคนทำงานหนักยืนกอดอกมองนางด้วยสายตาวาวโรจน์ นางคือเจ้าของร้านขนมที่ตั้งอยู่ตรงข้ามของหมี่หลัวร้านที่วันนี้ทั้งวันขายไม่ออกแม้ชิ้นเดียวเพราะถูกหมี่หลัวแย่งลูกค้าไปหมดสตรีนางนั้นกัดฟันกรอดเดินดุ่ม ๆ เข้ามา “นี่! เจ้าทำอะไร เจ้าให้ของกินไม่คิดเงิน เช่นนี้ร้านของคนอื่นขายไม่ออก คิดบ้างไหมว่าชาวบ้านเขาก็ต้องกินต้องใช้น่ะ!”หมี่หลัวช้อนตามองสตรีผู้นั้นขณะเก็บของเสร็จแล้ว ยิ้มจืดจางแต่ก็ยังยิ้มให้อยู่ นางเข้าใจดีว่าตนไม่อาจทำให้ทุกคนพอใจได้และนางก็ไม่ควรสร้างศัตรูด้วยเช่นกัน“ข้าเพียงให้ลูกค้าชิมก่อนค่อยขายเท่านั้น อีกอย่างสินค้าของข้าก็คนละอย่างกับที่เจ้าขายด้วยไม่น่าจะเกี่ยวกับที่ข้าแจกให้ชิมนะ”คำตอบนั้นทำเอาสาวที่มาหาเรื่องสะอึกโดยพลัน หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่ยอมง่าย ๆ เพราะนางมาก่อนถือว่าเป็นรุ่นพี่ทางการค้า“ปากดีนักนะ! ดูเอาเถอะน้ำเข

เวลาผ่านไปจนดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแถวคนที่รอซื้อชามัทฉะค่อยสั้นลงพร้อมผงชาในกล่องที่ร่อยหรอจนไม่เหลือ เจ้าท้องที่ว่างเพราะไม่กินอะไรตลอดทั้งวันก็เตือนว่านางควรเลิกขายได้แล้ว หมี่หลัวก้มเก็บอุปกรณ์ทำมัทฉะลงกล่องไม้แล้วก็เพิ่งนึกได้ว่า…วันนี้นางไม่ได้มาคนเดียว เด็กน้อยเล่า!หมี่หลัวกำลังจะออกตามแต่ก็ถูกรั้งไว้ด้วยเสียงเล็กติดเย็นชาดังขึ้นเบื้องหลัง “เจ้าจะไปไหน ข้ายืนตรงนี้นานแล้วเจ้าไม่เห็นข้าหรือ?”หมี่หลัวสะดุ้งเล็กน้อยมองเด็กน้อยที่ยืนกอดอกราวกับว่าเขาอยู่ตรงนี้มาตลอดจริง ๆ สีหน้าเรียบเฉยของเขาคล้ายตำหนินางว่ามองข้ามเขาเสียเองไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งกลับมาพอดีที่นางกำลังเก็บของแต่อย่างใด“ข้าคงหิวจนตาเบลอน่ะ เช่นนั้นเรากลับบ้านกันเถอะ ป่านนี้เจ้าไป๋หูเห่าเรียกแล้วกระมัง”แต่ยังไม่ทันก้าวออกไปจากบริเวณที่ตั้งขายของก็มีชายสี่คนโผล่มาขวางทางเสียก่อน ปลายเท้าของคนหนึ่งเตะกล่องไม้ใส่ของจนเอียงล้มแต่ดีที่หมี่หลัวเอื้อมจับไว้ทันทำให้ของข้างในไม่กระแทกพื้นมากนัก นางเงยหน้าสบสายตาบุรุษร่างใหญ่อย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว ติดจะโกรธขึ้งด้วยซ้ำ“มีเรื่องอันใดกับข้าก็บอกกันดีดีมิจำเป็นต้องทำลายข้าวของผู