ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

น้ำเสียงรีบร้อนดังขึ้นทำให้ผู้คนหันไปมองที่มาพร้อมกัน เป็นชายชราผมขาวข้างกายของเขามาพร้อมบุรุษหนุ่มผู้ ทันใดนั้นสีหน้าเคร่งขรึมของเหล่ากรรมการสมาคมเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกทันที“ปะ…ปรมาจารย์ชาหลิว! ท่านมาได้อย่างไร”“ปรมาจารย์หลิวมาเช่นนี้ เหตุใดไม่ส่งคนบอกก่อนขอรับ พวกข้าจะได้เตรียมการรับรองอย่างเหมาะสม”แต่ปรมาจารย์หลิวเทียนป๋อไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเขา สายตาเรียบสงบของเขามองมุ่งตรงไปที่หมี่หลัวคนเดียว ชายชราเดินใกล้ขึ้นแล้วมองถ้วยมัทฉะบนโต๊ะฝั่งนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนเอ่ยช้า ๆ ทีละคำแต่ละคำสั่นสะเทือนลึกลงในใจผู้ฟังทุกคนเพราะคือสิ่งที่หลายคนคาดหวังอยากให้เป็นเช่นนั้นแต่ไม่มีใครกล้าเปิดเผยว่าตนรับเงินจากเถ้าแก่หลิวมา“ชาแปลกใหม่เช่นนี้…มีเพียงผู้ที่เข้าใจหัวใจของใบชาเท่านั้น จึงสร้างขึ้นได้”ทุกสายตามองไปที่หมี่หลัว สตรีบ้านนอกผู้ไม่มีใครเคยสนใจแต่กลับคือคนที่ปรมาจารย์หลิวเทียนป๋อ…ต้องออกปากเอ่ยชมด้วยตนเอง เขาคือผู้ควบคุมการค้าชาในแคว้นอวิ๋นแห่งนี้ ผู้ที่ขึ้นตรงต่อราชสำนักจากเมืองหลวงหลิวเทียนป๋อหัวเราะเบา ๆ อย่างถูกใจที่สตรีผู้นี้พอได้รู้ตำแหน่งของเขาแล้วนางก็ไม่ได้ตาลุกวา

“อืม” เขาพยักหน้า “ท่านปู่ของข้าน่าจะพักที่เมืองนี้อีกสักหน่อยน่ะ แล้วก็ฝากแม่นางชิงพิจารณาข้อเสนอของข้าด้วยแล้วกัน ...เสี่ยวไป๋อยู่นี่อย่าดื้อเล่า!”จิ้งหยวนบอกลาหมี่หลัวแล้วก็เดินขึ้นรถม้าไป เสียงล้อไถลบนพื้นดินค่อย ๆ เบาลงไปพร้อมแสงอาทิตย์ของวันที่ลับขอบฟ้าลงตามกาลเวลาที่ควรเจ้าไป๋หู หรือ เสี่ยวไป๋อันเป็นชื่อที่แท้จริงของมันวิ่งออกไปหน้าบ้านเพื่อมองรถม้าของจิ้งหยวนจนลับสายตาไปค่อยเดินกลับมาหานาง มันเอาหัวชนขาของหมี่หลัวเบา ๆ แล้วปีนขึ้นตักอย่างเคยแม้สายตาจะมองไปยังทิศที่รถม้าจากไปอยู่ก็ตามนางคิดว่ามันดีใจที่นางตั้งชื่อมันว่าไป๋หู แต่แท้จริงแล้วเป็นเพราะชื่อเดิมของเจ้าสุนัขขนสีขาวก็มีคำว่าไป๋เหมือนกันนี่เอง ไม่ว่าจะชื่อไหนนางก็ไม่อาจเลี่ยงความจริงที่ว่า เจ้าของที่แท้จริงของมันคือพวกเขาอยู่วันยังค่ำความจริงเรื่องนี้ทำให้หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งเจ็บแปล๊บจนต้องยกมือขึ้นลูบอก ไม่มีใครปลอบประโลมได้ดีเท่าตัวของนางเองอีกแล้วหมี่หลัวอุ้มเสี่ยวไป๋ขึ้นแนบอกสวมกอดมันแน่น ปลายคางวางลงบนขนนุ่มค้างท่านี้อยู่นาน หวังเพียงว่าให้ความอบอุ่นจากร่างเล็กไหลผ่านมาที่นางบ้าง อย่างน้อยก็ขอให้มันเติมเต็มช

บทที่ 20ผู้ว่าจ้างชั่วคราว“ข้าถามว่า…พวกเจ้าเป็นใคร!?”น้ำเสียงไม่ได้ก้าวร้าวแต่เป็นการตั้งท่าเป็นศัตรูชัดเจน คนที่คุ้นกับการได้เห็นนิสัยด้านอ่อนโยนมาก่อนกลับคิ้วขมวดทันใดหมี่หลัวนั้นจะทำดีกับพวกเดียวกับนาง แต่หากไม่ใช่นางก็ไม่ดีด้วยง่าย ๆคำพูดไร้การเคารพของหมี่หลัวทำให้อู่ไห่ที่หลับตาอยู่แต่ยังฟังทุกอย่างอดไม่ได้ เขาเอ่ยตะคอกทั้งที่ยังหลับตา“บังอาจนัก! นี่ท่านอ๋อ-!”เสียงเขาถูกตัดหายไปในพริบตา ร่างสูงของอ๋องไป๋เยี่ยพุ่งออกจากจุดเดิมอย่างรวดเร็ว เท้าของเขาเตะตัดข้อพับของอู่ไห่อย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายทรุดฮวบไปกับพื้นไป๋หูนั้นเมื่อเห็นท่าทีของคนแปลกหน้าที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วก็ยิ่งเห่ากระโชก มันดิ้นหลุดจากอ้อมอกของหมี่หลัวร่วงลงสู่พื้นพอตั้งท่าได้ก็เห่าขู่ไปที่อ๋องไป๋เยี่ยโดยเฉพาะ ทำราวกับว่าทั้งสองเป็นคู่อริกันมาแต่ชาติปางก่อน คนถูกเห่าใส่ซึ่งไร้ความกลัวกับเจ้าเตี้ยขนสกปรก เขายื่นมือไปตีจมูกมันทีเดียวด้วยแรงไม่มากแต่ก็พอทำให้เจ้าตัวขาวหยุดเห่าและรีบวิ่งไปหลบหลังหมี่หลัวทันทีมันไม่ได้กลัวก็แค่ถอยไปตั้งหลักเท่านั้น!หมี่หลัวถอยหลังเช่นกัน สายตาของคนแปลกหน้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้นางเ

หลายวันถัดมาหมี่หลัวเริ่มคุ้นชินกับการต้องไปทำมัทฉะให้ผู้ว่าจ้างชั่วคราวแล้ว นางไม่รู้ว่าชายผู้นี้เป็นใครเพราะเขาก็ไม่ได้บอกอะไรกับนางไปมากกว่าแค่นามของเขา หมี่หลัวผู้ชินกับการใช้ชีวิตอยู่คนเดียวและปรับตัวอยู่กับผู้อื่นก็ไม่คิดจะละลาบละล้วงบังคับให้ใครบอกเช่นกันแต่กลับคนในหมู่บ้านที่มีความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าหมี่หลัวนั้นกลับไม่ใช่ เมื่อพวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าของคฤหาสน์ในป่าที่หมี่หลัวไปหาทุกเช้า ไม่รู้แม้กระทั่งหน้าตาหรือรูปร่างก็ทำให้ข่าวลือสุดแปลกแพร่กระจายรวดเร็วไปคนละทิศกับความเป็นจริงเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทันทีที่นางปรากฏตัวในตลาดประจำหมู่บ้านช่วงกลางวัน นางมาหาซื้อผักเอาไปทำกับข้าวเย็นนี้ หูที่ไม่อยากรับรู้ก็ดันได้ยินอย่างไม่ตั้งใจ“อีกไม่นานหมู่บ้านของเราก็จะมีคนได้แต่งเข้าตระกูลร่ำรวยแล้วล่ะมั้ง?”“แต่ข้าว่านางงดงามก็จริงแต่กำพืดต่ำต้อยคงแต่งไปก็เป็นเพียงภรรยาน้อยนั่นแหละเจ้าจะไปยกยอนางทำไม”“นั่นสิ อีกทั้งคนผู้นั้นก็ลึกลับหลบซ่อนตัวเก่งยิ่งกว่าอันใด ข้าว่าเขาคงเป็นชายพุงพลุ้ยอายุมากนั่นแหละ”หมี่หลัวก้าวผ่านเสียงสนทนาไปราวไม่ใช่เรื่องของนาง ข่าวลือพวกนี้ไม่เป็นควา

อาการของท่านอ๋องติดตราตรึงใจสองหนุ่มแม้กระทั่งพวกเขาออกมาจากห้องแล้วก็ตามเมื่อออกมาพ้นโถงมืดแล้ว อู่ไห่ถึงกับปล่อยลมหายใจยาว “เจ้าคิดเหมือนข้าหรือไม่ ท่านอ๋องดูสนใจแม่นางชิงผิดปกติจนข้าขนลุกไปหมด! หรือว่าท่านอ๋องชอบนาง”อวี่เซิงเองก็สังเกตมาสักพักแล้วจนวันนี้ชัดเจนที่สุดแต่ก็ไม่คิดเช่นสหายอยู่ดี เขามองท่าทีสหายที่ตกใจจนออกท่าทางประหลาดก็ชวนให้มือแข็งแรงตบลงกบาลอีกฝ่าย“เจ้าพูดเหมือนไม่รู้จักท่านอ๋องนะ นอกจากงานมีสิ่งใดทำให้ท่านอ๋องสนใจได้นานหรือ...” อวี่เซิงเดินนำออกมาไกลอีกก่อนเอ่ยพูดช้าและนิ่งเฉยลง “เรื่องสตรีก็ใช่ว่าท่านอ๋องไม่เคยสนพระทัยใคร ทรงบรรทมด้วยคืนเดียวก็ทรงเบื่อแล้ว สำหรับแม่นางชิงเองก็คงไม่ต่างกัน ท่านอ๋องอาจเพียงสนใจเพราะแปลกใหม่ เดี๋ยวก็กลับเป็นเช่นเดิม...”อู่ไห่ผงกศีรษะหลายครั้งราวกับเพิ่งถูกลากกลับสู่ความจริง เขาเห็นด้วยกับที่อวี่เซินพูดมาทั้งหมด “เจ้าพูดอีกก็ถูกอีก…ท่านอ๋องเป็นเช่นนั้นเสมอ ไม่นานก็คงไม่สนใจแม่นางชิงแล้วและข้าก็จะไม่ต้องไปตามเฝ้านางอีกต่อไป ข้าล่ะอยากให้ถึงเวลานั้นเร็วจริง ๆ”อวี่เซินเหลือบมองสหายชั่วครู่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ทั้งคู่แยกย้ายไปตามคำ