ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

บทที่ 29นางกล้าดื่มสุรากับชายอื่นหรือ!ในห้องใต้ดินอับชื้นที่มีความสว่างเพียงแสงตะเกียงสะท้อนทั่ว เงาของหลี่เหรินชวนทอดยาวบนพื้นเย็นเฉียบสั่นไหวตามจังหวะเปลวไฟดูน่าหวาดหวั่น เบื้องหน้าของเขามีชายผู้หนึ่งถูกมัดกับเสาถูกสององครักษ์ทรมานไม่หยุด“จะพูดเอง หรือให้ลูกหลานเจ้าต้องรับโทษแทน?”ชายชรากัดฟันแน่นอดทนความเจ็บปวดมานานในที่สุดก็ทนไม่ไหว หากเขาตายไปอย่างไรท่านผู้นี้ก็ไม่ละเว้นคนใกล้ตัวเขาแน่ ไม่ว่าเลือกทางไหนก็ไม่รอดอยู่ดีเช่นนั้นก็ควรเลือกทางจบที่เขาเพียงผู้เดียว“ข้า…รู้แค่ว่าวัตถุดิบ...ในการทำ…หายาก อั่ก…เพราะมันปลูกและเติบโตได้เพียงที่ราชวังแคว้นหนิงหลัวเท่านั้น…แค่ก ข้ารู้เพียงเท่านี้”กล่าวจบชายชราก็กัดลิ้นจบชีวิตลงทันที เหรินชวนนั้นหมุนตัวจากมาไม่แม้แต่เหลือบมองเพราะข้อมูลสุดท้ายนั้นเพียงพอให้เขาสรุปต้นตอของพิษได้แล้วแคว้นอวิ๋นกับแคว้นหนิงหลัวนั้นต่อหน้าเหมือนผูกสัมพันธ์แต่หากมีใครหันหลังก็พร้อมแทงได้ทุกเมื่อ การที่แคว้นหนิงหลัวคงคิดจะบั่นทอนกำลังของแคว้นอวิ๋นจนใช้แผนการสกปรกเช่นนี้ เห็นทีงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ใกล้จะถึงนี้คงมีเรื่องสนุกให้เล่นเสียแล้ว...หลี่เหรินชวนเดินออกมาจ

บทที่ 30ท่านอ๋องชอบหม่อมฉันหรือเพคะ“เรื่องคืนนั้นข้าอาศัยโอกาสที่เจ้ากำลังอ่อนแอรังแกเจ้า ข้าจะรับผิดชอบเจ้า”เสียงของเขาแผ่วเบาเจือความอบอุ่น แต่เนื้อความของเขาทำให้หมี่หลัวใจเต้นแรง ไม่รู้คิดไปเองไหมว่าเขากำลังสารภาพรักต่อนาง ทว่าไม่ว่าแท้จริงเขากำลังทำอันใดหมี่หลัวก็ไม่อาจปล่อยให้นางเองถลำลึกไปมากกว่านี้ได้นางรีบผละกายออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างเร็วจนทำให้เหรินชวนชะงัก สีหน้าหนักแน่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความงุนงงทันใด “ข้าทำอันใดผิดไป?”หมี่หลัวส่ายหน้าเร็วทั้งแก้มแดงเพราะสุราครึ่งหนึ่งและเพราะหัวใจที่ดันเต้นแรงเพราะคำพูดไม่คิดของอีกฝ่าย“ข้า…ข้าเพียงเมาไปหน่อย แล้วก็ส่วนเรื่องคืนนั้นท่านเหรินชวนไม่ผิดอันใด ท่านเป็นบุรุษรูปงามร่ำรวยจะหาสตรีดีกว่าข้าย่อมง่ายนัก อีกทั้งเอ่อ...อย่างไรเราก็มีความสุขทั้งคู่ ข้าไม่ต้องการให้ท่านมารับผิดชอบ”หมี่หลัวมาจากยุคที่การอยู่กินก่อนแต่งเป็นเรื่องสมควรทำไหนเลยจะใส่ใจเช่นเขาว่า อีกอย่างนอกจากนามอื่นใดเลยหารู้ไปมากกว่านั้นจะให้ผูกพันลึกซึ้งไปมากกว่านี้ได้อย่างไรเล่าหากในอนาคตต้องตัดก็ตัดใจมันเสียตั้งแต่ตอนนี้…ก่อนที่มันจะสายเกินไปย่อมดีกว่าคำพูดของ

บทที่ 32ว่าที่คู่หมั้นภายในรถม้าของอ๋องไป๋เยี่ย“เย็นนี้เราลงไปกินข้าวข้างล่างกันเถอะเพคะ”นางว่า ขณะพยายามขยับออกห่างจากร่างสูงข้างตัวที่นั่งเบียดชิดตลอดอย่างเจตนาอันนั้นนางรู้ชัดแจ้งมาตลอดหลายวัน ทว่าคำพูดของหมี่หลัวก็ไม่ทำให้เหรินชวนแม้แต่จะขยับออก เขายกแขนวางพาดพนักเบาะหลังกึ่งโอบนางไว้ กลายเป็นว่านางติดอยู่ในมุมหนึ่งของเบาะรถม้าไร้ทางหนีแทน“ในรถม้าก็มีทุกอย่าง จะลงไปทำไม”นางเม้มปาก แน่นอนสิ มีทุกอย่าง…โดยเฉพาะความหิวกระหายของท่านอ๋องผู้จอมโหดตั้งแต่ตกลงมีความสัมพันธ์ทดลองคบ นางก็เหมือนกลายเป็นของหวานที่เขาพร้อมจะลิ้มรสได้ทุกเมื่อยามใจนึก การเดินทางช่วงหลังของนางจึงวนเวียนแค่ ชงชา กินข้าว และ…ถูกเขากินอยู่ในรถม้าแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่วันนี้นางไม่ไหวแล้วรออาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอรีบลุกขึ้นแต่เสี้ยวอึดใจต่อมานั้นเอง มือใหญ่ของเหรินชวนก็คว้าข้อมือนางไว้แล้วออกแรงดึงเบา ๆ จนนางเสียหลักนั่งลงบนตักเขา และทันทีที่สะโพกสัมผัสต้นขาแข็งแรง นางก็รับรู้ได้ชัดถึงสิ่งหนึ่งที่ดันตัวแน่นชัดอยู่เบื้องล่างแก่นกายร้อนผ่าว… และเริ่มตื่นตัวตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้หากนางยังอยู่ในรถม้าอย่างนี้มีหล

บทที่ 33นางจะตายวันนี้แล้วหรือ หลายวันที่หมี่หลัวเข้ามาในเมืองหลวง นางแทบไม่ได้หยุดพักหายใจแม้สักเค่อเดียว ตั้งแต่นางไปพบปรมาจารย์หลิวก็ได้รู้ว่าเขากำลังเตรียมตัวเตรียมชาสำหรับงานเชื่อมสัมพันธไมตรีระดับแคว้นที่ใกล้จะมาถึงนี้ หลิวเทียนป๋อดั้นด้นเดินทางก็เพื่อตามหาสูตรชาแปลกใหม่มาใช้เขาเลยดีใจที่ได้เจอนางนั่นเองนางมีเป้าหมายในชีวิตใหม่ว่าอยากจะทำให้ชามัทฉะที่นางชอบมาแต่ชาติก่อนเป็นที่รู้จักจึงตอบรอบทันทีหมี่หลัวแจ้งสิ่งที่ต้องใช้ในการทำผงมัทฉะรวมถึงอยากจะคัดสรรใบชาที่เหมาะสมด้วย ในแต่ละวันนางวนเวียนระหว่างจวนตระกูลหลิวแล้วก็บ้านพักไม่มีเวลาว่างเลย แต่นางก็มีความสุขนักมีแต่ใครบางคนนั่นแหละที่หน้าบึ้งตึงเอาแต่พูดแง่งอนนางหาว่าไม่มีเวลามาทดลองใช้ชีวิตคู่กับเขา เพราะยามกลางคืนที่เขามาหานางก็เหนื่อยล้าทุกที เหรินชวนไม่คิดรังแกคนเหนื่อย นอกจากนอนกอดและลอบกินเต้าหู้บ้างก็เท่านั้นวันนี้หมี่หลัวก็เตรียมตัวออกไปที่ตระกูลหลิงเช่นเคยทว่าหน้าบ้านพักของนางกลับมีขันทีชราผู้หนึ่งยืนขวางไว้“แม่นางชิง ได้โปรดตามข้าน้อยไปเฝ้าเจ้านายด้วย”นางไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาคือใครเพราะอีกฝ่ายไม่บอกแต่แรกถามไป

สายตาเพียงแวบเดียวของเหรินชวนที่หันไปมองนั้นทำให้ซีผิวหุบปากทันใด เขาหันกลับมองผู้มารดาอีกครั้งด้วยสายตาราบเรียบแต่แฝงความไม่พอใจ“ชีวิตก่อนหน้านี้ ข้ามอบให้แก่เสด็จแม่ไปหมดแล้ว นับจากนี้ ขอเพียงอย่าก้าวก่ายล่วงล้ำขอบเขตของข้าอีก... มิเช่นนั้นข้าจะไม่ไว้หน้าท่านแน่”สิ้นคำ ทั้งตำหนักก็เข้าสู่ความเงียบจนได้ยินเสียงแม้เสียงหัวใจของใครบางคน เหรินชวนจูงหมี่หลัวออกไปโดยไม่รอฟังคำพูดใด ๆ หมี่หลัวนั้นสัมผัสได้ว่าเขาที่พูดออกไปอย่างคนเข้มแข็งแต่ก็คือคนที่เจ็บปวดมากไม่แพ้ใครสิ่งที่นางทำได้ไม่ใช่การตัดสินใครแต่คืออยู่เคียงข้างคนของตน ตลอดทางเดินนั้นหมี่หลัวไม่เอ่ยถาม เพียงเดินตามแผ่นหลังกว้างที่เหมือนจะแข็งแกร่งแต่ลึก ๆ ก็มีรอยร้าวไม่ต่างกันรถม้าของอ๋องไป๋เยี่ยเริ่มขยับตัวออกจากเขตวังหลวงแล้ว เสียงล้อบดไปตามทางหินกรวดคล้ายเร่งให้สิ่งที่อัดแน่นอยู่ในอกของเหรินชวนทะลักออกมา“ข้ากับหยางไทเฮาไม่สนิทกันมานานแล้ว…” เขาเริ่มพูดราวเก่าที่ไม่เคยพูดกับใครมาก่อนให้หมี่หลัวฟัง “ตั้งแต่เด็กไม่ว่าจะยืน เดิน หายใจ ก็ต้องทำเพื่อความมั่นคงของพี่ข้า พี่ที่ข้าเคารพและรักที่สุด ข้าล้วนไม่เคยปฏิเสธแต่บัดนี้ข้าไม่