Semua Bab ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด: Bab 21 - Bab 30

หลายวันมานี้หมี่หลัวไม่ได้ไปตลาดในเมืองเพื่อเตรียมวัตถุดิบไว้ทำมัทฉะขาย ทั้งขึ้นเขาเก็บใบชาใต้เพิงไม้ไผ่ที่นางขยายวงกว้างขึ้นทุกวันสลับกับนำมาทำผงมัทฉะ และทุกครั้งที่ขึ้นเขามาเจ้าไป๋หูก็มักจะดมเจอโสมดีดีทุกครานางเริ่มสงสัยจริงจังแล้วว่าเจ้าสุนัขตัวนี้ถูกฝึกมาโดยใครกันแน่ดมทีไรก็เจอของล้ำค่า ซึ่งเจ้าของมันต้องไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่…วันนี้เด็กน้อยขอตามขึ้นเขามาด้วย ขาสั้นป้อมเดินตามนางได้เร็วกว่าที่คาดไว้นัก ด้วยเพราะนอกจากเดินเล่นเด็กน้อยก็ไม่ได้มีประโยชน์เท่าเจ้าไป๋หูทว่าในตอนกลางวันหมี่หลัวกลับย่างเนื้อที่ล่าได้และให้เขากินในปริมาณไม่ต่างกัน เนื้อป่าบนตะแกรงเล็กสุกกำลังดีพากลิ่นหอมกระจายไป๋หูนั่งหางกระดิกหางเร็วแรง ส่วนเด็กน้อยทำทีนั่งนิ่งก็จริงทว่าตากลับไล่ตามมือหมี่หลัวทุกครั้งที่นางกลับเนื้อตรงหน้า พอหมี่หลัวยื่นเนื้อย่างชิ้นหนึ่งไปให้เขาก็รับด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ปลายหูกลับแดงเรื่อ ยิ่งเมื่อกัดคำแรกก็ซ่อนอารมณ์ไว้ไม่พ้นสายตานางว่าเขากำลังเพลิดเพลินกับความอร่อยหลังกินอิ่มทั้งสามเตรียมลงเขา แต่เสียงใบไม้แหวกเบา ๆ ทำให้หมี่หลัวชะงัก นางกวาดตามองรอบ ๆ เห็นเพียงกิ่งไม้กำลังสั่นไหวจ

“อ้อ ข้ากำลังโม่หินสำหรับโม่แป้งน่ะ มีลูกค้าสั่งทำไว้”ลุงจางเคาะหินอย่างคุ้นมือเศษหินละเอียดปลิวลงพื้นไปพร้อมกับหมี่หลัวที่คิดบางอย่างออก แววตาเปล่งประกายชัดจนคนที่ตอกหินอยู่รับรู้ได้และเงยหน้าขึ้นมองโม่หินที่บ้านนางมียังไม่เหมาะกับใช้โม่ใบชาเพื่อทำเป็นผงมัทฉะมากนัก ผงมัทฉะออกจะหยาบไปหน่อยทำให้ไม่ถูกปากลูกค้าที่ไม่ชอบรสชาติเข้มข้น หากนางทำให้ผงมัทฉะละเอียดกว่าเดิมได้ก็อาจทำให้เครื่องดื่มชามัทฉะของนางคล้ายกับมัทฉะในยุคที่นางจากมากได้อีก“ลุงจาง…ถ้าข้าวาดแบบให้ ลุงช่วยทำโม่หินตามแบบที่วาดได้ใช่ไหมเจ้าคะ?”ลุงจางเงียบไปอึดใจ เขาไม่ค่อยรับงานแปลก ๆ จากใครเท่าไหร่นักแต่เมื่อสบตากับหมี่หลัวเจ้าของไก่ตุ๋นโสมเขาก็พยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว“วาดมาเถอะ ถ้าทำได้หมดนั่นแหละ”ชิงหมี่หลัวโล่งอกและยิ้มกว้างอย่างคนมีความหวังใหม่นางลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉงทันที เพราะนางอยากได้โม่อันใหม่ก็ต้องรีบวาดแบบมาให้ลุงจาง“ขอบคุณมาก ข้าจะเอาแบบมาให้พรุ่งนี้เช้า แล้วฝากบอกป้าจูด้วยว่าข้าแวะมาหามีเรื่องจะคุยด้วยเจ้าค่ะ”ชิงหมี่หลัวเดินออกจากบ้านป้าจูด้วยจังหวะก้าวที่ร่าเริงกว่าทุกวัน ภาพโม่หินแบบใหม่ที่เหมาะกับทำผง

บทที่ 14เขาไม่อาจอยู่รอนางได้“แม่นาง เจ้าได้ทำผิดกฎการขายชาในเมืองนี้เสียแล้ว”หมี่หลัววางซี่ไม้ไผ่ลงอย่างไม่เข้าใจก่อนเงยหน้าขึ้นถามเสียงเรียบไร้ท่าทีต่อต้านแต่ก็ไม่อ่อนแอเกินไป“ผิดอย่างไรหรือ?”ชายผู้นั้นยืดอกราวถืออำนาจเหนือใครทั้งตลาด “ผู้ขายชาทุกคนต้องอยู่ในสมาคมชา เปิดแผงสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้ ย่อมผิดกฎ”นางพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่โต้เถียงเพราะเรื่องนี้นางผิดจริงเพราะความไม่รู้“เช่นนั้น หากข้าต้องการเข้าเป็นสมาชิก ต้องทำสิ่งใดบ้าง?”คำตอบของอีกฝ่ายมาพร้อมสายตาที่ไล่มองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไม่เกรงใจ“ไปขึ้นทะเบียนที่สมาคม แต่ข้าบอกไว้ก่อน สตรีอย่างเจ้าคงไม่ผ่านง่าย ๆ เงื่อนไขเข้มงวดยิ่งนัก ทั้งรสชา ที่มาของใบชา คุณภาพชา หากไม่มีพื้นเพหรือสกุลค้ำ เจ้าก็เพียงเสียเวลาเท่านั้น”วาจาดูถูกฟาดลงกลางใจหมี่หลัวพาให้ชะงักไปทันใด ดูท่าเจตนาของอีกฝ่ายที่มาแจ้งนางในวันนี้คงไม่ใช่มาดีแต่คิดจะมาตักตวงประโยชน์จากสตรีไร้ทางสู้เสียมากกว่าหมี่หลัวสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเพิ่มเสียงให้ดังพอที่คนทั้งถนนแถวนี้ได้ยิน “เช่นนั้นสิ่งที่ต้องการจะบอกก็คือ...อยากให้ข้าหยุดหาเงินเพียงเพราะข้าไม่มีใครคอยสนับส

บทที่ 15เป็นเขาที่ขโมยสูตรทำมัทฉะของข้าไปเช้าวันถัดมา หมี่หลัวไปสมาคมค้าชาด้วยฝีเท้ามุ่งมั่นกว่าทุกวัน นางวางอุปกรณ์ทำมัทฉะลงบนโต๊ะทดสอบ ดวงตาสุกแจ่มใสเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง กรรมการทั้งสามยกถ้วยขึ้นดม แล้วลิ้มรสด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความตื่นเต้นใดหลังจากนั้น…ก็เต็มไปด้วยเสียงพึมพำแผ่วเบาที่เหมือนเอามีดมากรีดลงกลางอกยามเมื่อหมี่หลัวได้ยิน“กลิ่นคล้ายกับชาที่เถ้าแก่หวังนำมาลงทะเบียนเมื่อเช้านี้ไม่ผิด”“รสชาติต่างแต่กรรมวิธีชงชาคล้ายคลึงจนแทบแยกไม่ออก”ปลายนิ้วของหมี่หลัวแข็งค้างกลางอากาศ ความร้อนในอกกลับกลายเป็นเย็นวาบจนนางต้องกำชายเสื้อแน่นเพื่อไม่ให้มือสั่นนางเอ่ยออกไปช้า ๆ “ขอข้าชิมชาของเถ้าแก่หวังหน่อยได้หรือไม่”เมื่อถ้วยชาใบหนึ่งถูกส่งมา นางเพียงยกชาแตะปลายลิ้นก็เข้าใจแล้ว ชาของเถ้าแก่หวังไร้ซึ่งความกลมกล่อมอย่างที่มัทฉะควรจะเป็น รสชาติหยาบกว่า กลิ่นไม่ลึกล้ำเท่า แต่มีกลิ่นอายแบบเดียวกัน…แบบที่ไม่มีผู้ใดควรรู้นอกจากนางเท่านั้น!แสงสว่างตรงหน้าดับวูบทันใด เหมือนถูกใครบางคนเอามือบังดวงอาทิตย์ไว้ ความหม่นหมองซ้อนทับสิ่งที่นางทุ่มเททุกคืนวัน อดหลับอดนอนเพื่อคิดค้นการทำมัทฉะที

บทที่ 16การประลองทำมัทฉะ“ไม่ต้องหรอก เขาตั้งใจจากไป เป็นเขาที่ขโมยสูตรทำมัทฉะของข้าไป...”ถ้อยคำนั้นทำให้บ้านทั้งหลังเข้าสู่ความเงียบโดยพลัน“เจ้าแน่ใจหรือ? เขาเป็นเพียงเด็กน้อยเท่านั้นจะทำได้อย่างไร”หมี่หลัวแย้มยิ้มเหยียดตรงอย่างพยายามฝืนยิ้มปลอบใจคน โดยที่นางเองต่างหากคือคนที่ควรได้รับการปลอบประโลมมากที่สุด“เขาทิ้งสิ่งที่ระบุได้ว่าเขาคือคนขโมยสูตรไว้น่ะ ป้าจูเรื่องเด็กน้อยขอให้ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนมาก่อน ห้ามพูดถึงเขาอีก แล้วก็ฝากไปบอกครอบครัวของป้าเองด้วย อ้อ รวมถึงแม่นางฝูหนิงแล้วก็นายอู๋ด้วยนะว่าข้าไม่อยากได้ยินอะไรก็ตามเกี่ยวกับเด็กน้อยอีกต่อไป”ป้าจูนั้นมองเห็นสีหน้าหม่นแสงของหมี่หลัวแล้วก็เข้าใจความรู้สึกของนาง รีบรับปากทันที“ข้าจะทำตามเจ้าบอก ...เฮ้อ อาหลัวเจ้าอย่าได้โทษตัวเองนักนะ เรื่องที่เกิดขึ้นนี้อย่างน้อยเจ้าก็ได้พิสูจน์คน ดีเสียอีกจะได้ไม่หลงเก็บคนไม่ดีไว้ใกล้ตัว”หมี่หลัวยิ้มตอบก่อนลุกยืนขึ้นด้วยท่าทีอ่อนแรงขัดกับคำพูดที่เอ่ยบอกกับหญิงวัยกลางคนนัก“ข้ามีเรื่องต้องจัดการอีกมาก อีกไม่กี่วันก็ต้องประลองชา ข้าต้องใช้แรงคนเยอะวานป้าจูช่วยบอกฝูหนิงกับสามีของนางให้มาช่ว