บทที่ 23เจ้ามันสตรีแพศยา“เหตุใดถึงดื่มสุรา?”หมี่หลัวนั้นแม้จะรู้สึกว่าตอนนี้ตนไม่ได้มีสติเต็มสิบส่วนแต่ยามนางได้ยินคำถามนี้กลับรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาวาบหนึ่ง เป็นความรู้สึกคล้ายกับตอนที่เด็กชายตัวน้อยอยู่ เขาเองก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเอ่ยถามคำถามที่เจ็บแสบแต่มักเจือด้วยความห่วงใยเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นความจริงตรงหน้าก็ชัดเจนว่าบุรุษลึกลับที่เอ่ยถามไม่ใช่เด็กน้อย แต่นางก็รู้สึกอยากจะตอบอยู่ดี...“วันนี้ครอบครัวหนึ่งเดียวของข้า… เจ้าของที่แท้จริงมารับไปแล้ว”คำตอบนั้นฟังเหมือนไม่มีอะไร แต่กับเหรินชวนเองที่มองเจ้าสุนัขเตี้ยเป็นคู่อริยังรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก แล้วสตรีหน้าไม่อายที่รักมันมากก็คงรู้สึกวูบโหวงมากกว่าเขาเป็นสิบ ๆ เท่าแน่“หากไม่มีเจ้ามันย่อมตายไปแล้ว เจ้าก็เป็นเจ้าของมันเช่นกัน เหตุใดต้องปล่อยมันไปด้วย”หมี่หลัวหัวเราะออกมาแทบจะทันที นางเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ นางปล่อยเจ้าไป๋หูไปก็มีเหตุผลเช่นเดียวกัน“มันอยู่กับข้า มันได้กินแต่แป้ง เนื้อก็แทบไม่ได้กิน ไหนจะต้องเหนื่อยขึ้นเขากับข้าทุกวันอีก ข้าคิดว่าหากมันกลับไป…คงมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่กับข้าเป็นแน่ ปล่อยมันไปน่ะดีแล้ว”
더 보기
