All Chapters of เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Chapter 91 - Chapter 100

“ของของเนลียังเหลืออยู่หรือไม่” แม่ของทามอกกับบูรันหยุดมือที่กำลังมัดฟืน ก่อนมองนาลินกับเลอต้าซึ่งยืนอยู่หน้าบ้าน“นางใช้ให้เจ้ามาเอาหรือ”“เปล่า ข้ามาถามเอง” นาลินตอบ “นางกลับมาอยู่ในหมู่บ้านแล้ว หากมีของเหลืออยู่ ข้าจะได้นำไปให้นางให้ครบ” หญิงชราโยนเชือกในมือลงบนกองฟืน“ของนางอยู่หลังบ้าน อยากเอาอะไรก็เอาไป ข้าไม่ต้องการเห็นอีก” นางเดินนำไปโดยไม่รอทั้งคู่ เสื้อผ้าเก่า เสื่อผืนเล็กกับตะกร้าสองใบถูกกองไว้ใต้ชายคา ทุกชิ้นเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ใดแตะต้องมานานเลอต้าย่อตัวลงเปิดห่อผ้า ข้างในมีหวีไม้ ถ้วยดินกับเชือกเส้นหนึ่ง“มีเพียงเท่านี้หรือ”“เท่าที่นางทิ้งไว้ก่อนหนี หลังจากนั้นนางไม่เคยกลับมาเอาของ กระทั่งลูกข้าตายก็ไม่มีผู้ใดพบนาง”นาลินหยิบตะกร้าใบหนึ่งขึ้นมาดู เศษดินที่ติดอยู่ตามร่องสานแห้งจนแข็ง ไม่มีสิ่งใดบอกได้ว่ามันถูกใช้ครั้งสุดท้ายเมื่อใด“ตะกร้าใบนี้นางใช้ทำอะไร”“นางเคยใช้เก็บผักเก็บเห็ดก่อนหนี แต่วันที่ลูกข้าตาย ตะกร้าใบนี้อยู่ที่นี่ ไม่มีผู้ใดเห็นนางกลับมา” นาลินวางมันลงตามเดิม คำตอบนั้นตัดเรื่องที่นางสงสัยออกไปอย่างหนึ่ง เนลีไม่ได้เดินเข้าบ้านพร้อมเห็ดให้ใ

นาลินหยิบเห็ดดอกหนึ่งขึ้นมาวางแยกจากกอง ก่อนเรียกหญิงที่กำลังเดินผ่านหน้าบ้านไว้“ท่านช่วยดูให้ข้าหน่อยสิ เห็ดพวกนี้กินได้ทั้งหมดหรือไม่” หญิงคนนั้นเดินเข้ามานั่งยองๆ แล้วเลือกดูเห็ดในตะกร้าทีละชนิด“เห็ดพวกนี้กินได้ ส่วนดอกสีขาวนี่เป็นเห็ดขอนขาว เจ้าพบมากถึงเพียงนี้เลยหรือ”“พบอยู่บนขอนไม้ใกล้น้ำตก ข้าเห็นสีมันขาวจึงไม่ค่อยแน่ใจ”“กินได้ ข้าเคยเก็บอยู่หลายครั้ง” นาลินพยักหน้าแล้วหยิบเห็ดขอนขาวกลับไปรวมกับเห็ดชนิดอื่น หลังหญิงคนนั้นเดินจากไป นางก็เรียกคนที่ผ่านไปมาอีกสองคนให้ช่วยดู ทุกคนตอบเหมือนกันว่าเห็ดขอนขาวกินได้ มูก้าที่นั่งคัดผลไม้อยู่ใกล้ๆ เริ่มมองนางอย่างสงสัย“พี่นาลินถามมาหลายคนแล้ว ยังจำไม่ได้อีกหรือ”“ข้าอยากแน่ใจ”“แต่พี่รองก็บอกแล้วว่ากินได้” นาลินหันไปมองเลอต้าที่กำลังซ่อมตะกร้าอยู่ใต้ชายคา“พี่รองของเจ้าเคยช่วยพี่ชายปิดบังเรื่องใหญ่จากข้า ข้าจะเชื่อเขาทุกเรื่องได้อย่างไร” มือของเลอต้าหยุดชั่วครู่ ก่อนทำงานต่อโดยไม่โต้เถียง มูก้ามองพี่ชายแล้วหุบปากทันทีไม่นานแม่เฒ่าที่เคยพบเนลีในป่าก็เดินผ่านมา นาลินจึงเรียกนางมาถามเรื่องเห็ดเช่นเดียวกับคนก่อนหน้า“เห็ดขอนขาวกินได้” แ

นาลินวางห่ออาหารลงตรงหน้าจาซู ก่อนบอกให้เขานำติดตัวไปด้วย“วันนี้ท่านไปตรวจบ่วงทางด้านเหนือใช่หรือไม่”“ใช่ แต่พี่คิดว่าเจ้าจะให้ไปซ่อมกระท่อมล่าสัตว์เสียอีก”“ผู้ที่จะไปซ่อมกระท่อมไม่ใช่ท่าน” จาซูมองนาง ก่อนเหลือบไปทางปาโก้กับมูก้าที่กำลังเตรียมเชือกกับขวานอยู่ข้างชานเรือน“เจ้าคิดจะทำอะไร”“ทดลองเรื่องที่เราคุยกันเมื่อวาน”“เกี่ยวกับเนลีหรือ”“เกี่ยวกับท่าน” จาซูขมวดคิ้ว แต่นาลินไม่ได้อธิบายต่อ นางหันไปกำชับปาโก้กับมูก้าแทน“พวกเจ้าออกไปก่อน อย่าเดินทางเดียวกับจาซู หากมีคนถามก็บอกว่าจะไปดูรอยสัตว์”“แล้วให้พวกข้ารออยู่ในกระท่อมจนถึงเมื่อใด” มูก้าถาม“จนกว่าจะมีคนไปเรียกหาพี่ใหญ่ของเจ้า”“ถ้าไม่มีผู้ใดไปเล่า”“พวกเจ้าก็ซ่อมหลังคากระท่อมแล้วกลับบ้าน ถือว่าไม่เสียเที่ยว” ปาโก้สะพายขวานขึ้นบ่า“หากเนลีไปจริง พวกข้าต้องทำอย่างไร”“ยังไม่ต้องถามอะไร เพียงออกมาให้นางเห็นว่าจาซูไม่ได้อยู่ที่นั่น” มูก้าพยักหน้ารับ ก่อนเดินตามปาโก้ออกจากบ้านไป ทั้งสองแยกเข้าป่าทางด้านหลังไร่เพื่อไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น จาซูยังคงนั่งอยู่ที่เดิม“เหตุใดพี่จึงไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด”“เพราะหากท่านรู้ ท่านอาจเผลอทำ

จาซูวางหอกลงข้างประตู ก่อนมองตะกร้าของเนลีที่ตั้งอยู่ตรงชานเรือน“นางไปที่กระท่อมจริงหรือ” มูก้าที่กำลังกินอาหารอยู่พยักหน้าทันที“ไปจริง นางเรียกหาพี่ใหญ่ตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูเลย” จาซูหันไปมองนาลิน นางยังคงนั่งตักแกงใส่ถ้วยให้ปาโก้โดยไม่สนใจสีหน้าของเขา“นี่คือสิ่งที่เจ้าบอกว่ากำลังทดลองหรือ”“ใช่”“เหตุใดไม่บอกพี่ให้ชัดเจนว่าเจ้าจะใช้ชื่อพี่ล่อนางไปที่กระท่อม”“ถ้าข้าบอก ท่านจะยอมหรือ”“ไม่ยอม”“เช่นนั้นข้าจะบอกไปทำไม” จาซูขมวดคิ้ว ก่อนเดินเข้ามานั่งตรงข้ามนาง“เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพี่ เจ้าไม่ควรให้คนอื่นเข้าใจว่าพี่นัดเนลีไปพบตามลำพัง”“ข้าไม่ได้บอกว่าท่านนัดนาง ข้าพูดเพียงว่าท่านจะไปซ่อมกระท่อมคนเดียว นางเป็นฝ่ายทำอาหารแล้วตามไปเอง”“แต่เจ้าตั้งใจให้นางได้ยิน”“ใช่”“เจ้ากำลังทำให้นางอับอาย”มือของนาลินที่กำลังตักอาหารหยุดลง นางวางทัพพีแล้วเงยหน้ามองเขา“นางอับอายเพราะข้าพูดว่าท่านจะอยู่คนเดียว หรือเพราะนางรีบทำอาหารตามไปหาท่าน”“หากเจ้าไม่ปล่อยข่าว นางก็คงไม่ไป”“หากนางไม่ได้คิดอะไร ต่อให้ได้ยินก็คงไม่ต้องไปเหมือนกัน” จาซูนิ่งไปครู่หนึ่ง“นางอาจเพียงอยากตอบแทนที่พี่เคยช่วย

นาลินมองหญิงตรงหน้า ก่อนถามกลับ“ที่พึ่งแบบใดหรือ”“ข้าหวังดีจึงมาบอก” หญิงคนนั้นตอบ “ตอนนี้คนในหมู่บ้านพูดกันว่าเจ้าตามจับผิดเนลีทุกเรื่อง นางเพิ่งเสียผัวทั้งสองคน ทั้งยังไม่มีลูกคอยดูแล หากเจ้าเป็นพี่สาวก็ควรช่วยนางบ้าง”“ข้ายังช่วยไม่มากพอหรือ”“เจ้ามีผัวตั้งสี่คน ไม่ต้องออกไปทำงานหนักเหมือนหญิงบ้านอื่น งานล่าสัตว์ งานในไร่ หรือแม้แต่ยกของ พวกเขาก็ทำให้เจ้าทั้งหมด” หญิงคนนั้นมองไปทางจาซูกับน้องชาย“ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าได้ผัวดี แต่กลับดูแลผัวไม่ดีเท่าที่ควร วันๆ เอาแต่หึงหวง หากแบ่งความช่วยเหลือให้น้องสาวบ้างคงไม่ทำให้เจ้าลำบาก” มือของนาลินกำขอบตะกร้าแน่นขึ้น นางอยากถามกลับว่าคนที่ไม่ได้อยู่ในบ้านรู้ได้อย่างไรว่านางดูแลผัวดีหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เนลีกำลังรอ นางจึงคลายมือออก“ได้สิ” หญิงคนนั้นชะงัก“เจ้าว่าอย่างไรนะ”“ข้าบอกว่าได้ ในเมื่อท่านคิดว่าข้าควรช่วย ข้าก็จะช่วยให้นางเห็นพร้อมกันเลย” นาลินลุกไปหยิบตะกร้าใบใหญ่ ก่อนหันไปสั่งมูก้า“เอาข้าวสารมาให้ข้าส่วนหนึ่ง”“พี่จะเอาไปให้เนลีจริงหรือ”“จริงสิ ข้าจะเป็นพี่สาวที่แสนดีให้นางดู” น้ำเสียงของนางทำให้มูก้าหุบปาก เลอต้าลุกขึ้นช