로그인"Lulu."Natahimik ako nang marinig ang pangalan ko. Bahagyang tumaas ang boses niya, may babala, ngunit hindi matalim. Parang pagod na pagod na siyang magpigil, ngunit pinipili pa rin niyang magpigil."Alam kong sabi ng doktor bawal," sabi ko. "Pero sinabi rin niyang bawal ang stress. At alam mo kung ano ang nakakastress? 'Yung nakahiga ako sa kama, katabi kita, alam kong nandiyan ka, pero hindi mo ako mahawakan."Tumingin siya sa akin. "Lulu.""Minsan lang," bulong ko. "Mabagal. Hindi naman kailangang yung sobrang bigat. Gusto ko lang maramdaman kang malapit. Gusto ko lang makasama ka."Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya sa akin, at sa titig niyang iyon, hindi ko alam kung natutuwa siya o natatakot."Alam kong gusto mo rin," dagdag ko nang mas mahina. "Huwag mong itanggi. Isang buwan na. Lalaki ka, Alex. Hindi normal na isang buwan kang walang ginagawa."Napasinghap siya, parang natatawa pero pinipigilan."Sinabi mo 'yan sa akin. Isang buwan na nga lang, parang alam mo na ang la
Nang gabing iyon, nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame. Nakapatay na ang ilaw ng kwarto, tanging liwanag ng buwan lamang ang pumapasok sa mga siwang ng kurtina.Ngunit hindi ako makatulog. Lumilipad ang isip ko sa isang lugar na hindi komportable. Isang linggo akong hindi nagbigay sa kanya ng kahit ano, walang hawakan. Walang halik, at walang sex.Kinagat ko ang aking labi. Kilala ko si Alexandro. Alam ko ang kanyang pangangailangan bilang isang normal na lalaki, ngunit mahina pa rin ang katawan ko, hindi pa matatag ang puso ko, sabi ng doktor bawal akong gumawa ng mabibigat na aktibidad.At si Alexandro? Hindi ko alam kung may iba pa siyang babae. Hindi ko alam kung kinokontak pa rin niya sila. Ngunit alam ko, ang lalaking tulad niya ay hindi mananahimik nang isang linggo nang walang sex.Umupo ako. Dahan-dahan, nang maingat. Bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko, ngunit hindi masyado. Huminga ako nang malalim, naramdaman ang paglawak ng aking dibdib, walang sakit. Bumaba ako m
Isang linggo sa ospital ay parang isang taon.Pumupunta si Alexandro araw-araw, nakaupo sa upuan sa tabi ng kama ko, may dalang mga dokumentong pinipirmahan niya nang walang imik. Minsan nagbabasa siya, minsan tinititigan lang ako, minsan nakakatulog nang nakayuko ang ulo sa kanyang braso.Ngayon ay uuwi na ako. Sinundo ako ni Gianna gamit ang puting sasakyan, tumulong si Marco sa pagdadala ng maliit na bag na naglalaman ng mga gamot na kailangan kong inumin araw-araw.Umupo si Alexandro sa tabi ko sa likurang upuan, walang imik, hawak lang ang kamay ko gaya ng dati. Mainit ang kanyang kamay, ngunit siya mismo ay tila malamig.Sa bahay, binago na ang kwarto. Pinalitan ng mas malambot na kama, may dagdag na unan sa lahat ng dako, at sa sulok ng kwarto ay may mga kagamitang medikal na hindi ko maintindihan.Tensimeter, oximeter, ilang bote ng gamot na may mahahabang label. Nakatayo ang isang nars malapit sa pinto, nakangiting magiliw, ipinakilala ang sarili bilang si Clara na darating a
Lucia's PovNagsara ang pinto ng kwarto. Lumabas si Alexandro, marahil kausap ang doktor.Tahimik na umuugong ang monitor sa tabi ko, bawat tibok, bawat pintig, nagpapaalala sa akin na buhay pa ako. Dahan-dahang tumutulo ang IV sa kaliwang kamay ko, patuloy na umaagos ang oxygen sa pamamagitan ng tubo sa aking ilong.Kusang lumabas ang mga luha. Hindi ako umiiyak. Tumutulo lang ang mga luha ko. Isa, dalawa, tatlo. Nahulog sa unan, binasa ang malamig na puting punda ng ospital.Dalawampu't dalawang taong gulang pa lang ako. Dapat ay kaya kong tumakbo, kaya kong tumawa, kaya kong kumain ng kahit anong gusto ko nang hindi natatakot na hihinto ang puso ko. Ngunit narito ako sa ospital, may mga kable sa dibdib, may mga gamot na dumadaloy sa aking dugo, may pusong dahan-dahang nasisira.Hindi ako naging masaya. Inisip ko ulit, talagang hindi ako naging masaya.Noong bata ako sa bahay nina Tiyo, hindi ako naging masaya. Araw-araw akong pinapahiya, araw-araw akong ikinukulong, araw-araw akong
Mabilis na bumiyahe ang sasakyan sa mga lansangan. Sa likurang upuan, nakahiga si Lucia nang mahina sa kandungan ni Alexandro, namumutla ang kanyang mukha, namumutla ang kanyang mga labi, maikli at paulit-ulit ang kanyang paghinga, paminsan-minsang napuputol na parang taong sumusubok lumunok ng hangin ngunit hindi sapat.Nakahawak ang kamay ni Alexandro sa malamig niyang kamay, habang ang kabilang kamay ay nakapatong sa kanyang sariling dibdib, sinisikap na pakalmahin ang kanyang mabilis na pagtibok ng puso."Malapit na tayo."Hindi sumagot si Lucia. Nakapikit ang kanyang mga mata, ang kanyang mahahabang pilikmata ay bahagyang kumikilos na parang taong lumalaban sa antok.Sa harapang upuan, si Marco ay nagmamaneho nang todo-bilis, paminsan-minsang bumubusina, sumisingit sa pulang ilaw, walang pakialam sa ibang mga sasakyan na lumilipat sa gilid. Sa tabi niya, nakaupo si Gianna nang naninigas, ang isang kamay ay may hawak na selpon, nakontak na ang ospital, ipinaalam sa kanila na magha
Author's PovUmakyat si Lucia sa itaas na palapag. Sa gitna ng hagdan, tumigil siya. Huminto ang kanyang paghinga na parang may pumipiga sa kanyang dibdib. Huminga siya nang malalim, ngunit hindi gumaan ang pakiramdam. Mabilis na tumibok ang kanyang puso, kakaiba, hindi tulad ng karaniwan. Hinawakan niya nang mahigpit ang rehas ng hagdan, naghintay sandali at sinikap na huminahon. Baka pagod lang, at baka masyado lang siyang nag-iisip.Dumaan ang punong katulong sa ibabang koridor, nakita siyang tumigil sa gitna ng hagdan."Ginang, maayos po ba kayo?"Ngumiti si Lucia. "Maayos. Medyo pagod lang."Ipinagpatuloy niya ang pag-akyat. Huminto pa rin ang kanyang paghinga, ngunit tiniis niya. Ayaw niyang makaabala.Sa koridor sa itaas na palapag, nakabukas ang mahinang ilaw. Nakasara ang pinto ng study room, ngunit sa likod ng pintong iyon, naroon si Alexandro. Tumayo si Lucia sa harap ng pinto, itinaas ang kamay upang kumatok, ngunit nag-alinlangan. Dahan-dahan siyang kumatok."Pasok."Binu
Kinagabihang iyon ay umuwi kami sa bahay. Pakiramdam ko'y halos bumigay na ang aking katawan. Masakit ang aking mga paa dahil sa maghapon na pagtayo, masakit ang aking mga balikat dahil sa walang tigil na pagdadala ng mga bag at kahon. Mabigat ang aking ulo, pero ako pa rin ang huling bumaba mula s
Lucia.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hin
Tinitigan ko ang huling pangungusap na iyon nang napakatagal.Ang itim na tinta nito ay mukhang ordinaryo lamang, pero parang posas na nakakabit na sa magkabilang pulso ko.Hindi maaaring bawiin.Dahan-dahan kong isinara ang folder na iyon. Naninikip ang dibdib ko. Muntik nang abutin ng kamay ko an
Pumasok ako sa mamahaling sasakyang iyon na nanginginig ang mga kamay. Hindi ako nagdala ng maraming gamit — isang maliit na bag lamang na may mga pamalit na damit, cellphone, at ang manipis kong pitaka. Nakapulupot pa rin sa aking leeg ang kwintas ng aking ina — tumanggi akong tanggalin iyon. Iyon



![Escaping from the OBSESSED MAFIA SON [MADRIGAL SERIES 2]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



