All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“จะเอายังไงก็ว่ามาไอ้เบส”“มาหลบหลังพวกพี่ก่อนมา”สุดท้ายชายหนุ่มก็เอ่ยปาก สามสาวไม่รอช้าที่จะไปหลบหลังของ หนุ่ม ๆ ที่ลงจากรถมายืนประจันกับพวกนักเลง“ส่งพวกนั้นมาให้กู”นักเลงคนแรกที่เอมอรเล่าให้ฟังว่าคนนี้แหละที่ลวนลามเธอ พูดเสียงเคียดแค้น“ใจเย็นนะพี่ ค่อย ๆ คุยกันดีกว่า”“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง”“อ้าว พูดอย่างนี้ก็สวยดิ” พี่เต๋าว่า พร้อมมีเรื่องเต็มที่ หากคนพวกนั้นเข้าใส่“น้อง ๆ เขาไปทำอะไรให้พวกพี่เหรอ ถึงต้องไล่ตามแบบนี้” พี่เบสเอ่ยถามเสียงเกรี้ยวกราด“ก็ผู้หญิงคนนั้นต่อยหน้าเพื่อนกู” เพื่อนของคนที่เอมอรต่อยบอก“พี่ไปทำอะไรน้องเขาหรือเปล่า น้องถึงทำพี่แบบนั้น” “อย่าเรื่องมาก ปล่อยมันมาให้กูดี ๆ ดีกว่าว่ะ” หากเขาไม่ตอบ กลับบอกให้ส่งเอมอรไปให้จู่ ๆ เสียงนกหวีดดังมาแต่ไกล ตำรวจที่ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในพื้นที่สองนายขับรถเข้ามาจอดเทียบจุดที่พวกเธอยืนอยู่“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ” เจ้าหน้าที่ที่นั่งซ้อนท้ายและเป็นคนเป่านกหวีดถาม“คือ...” พี่เบสกำลังจะตอบ คนที่เอมอรต่อยเอ่ยแทรกเสียก่อน“เข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ ตอนนี้คุยกันเข้าใจแล้ว”นักเลงสามคนนั้นมีท่าทางเลิ่กลั่ก ก่อนพากันเดินจา

อยู่คุยกันครู่เดียว ฐาปกรณ์ก็ขอตัวกลับ ส่วนเอมอรออกไปพร้อมชายใจหญิง เห็นว่าพี่ทิวมารับไปกินข้าว ดูหนัง จึงเหลือแค่เธอที่อยู่ห้องคนเดียว เลยจะหยิบงานขึ้นมาทำจนค่ำ ๆ เสียงท้องร้องประท้วงเลยว่าจะลงไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารตามสั่งที่อยู่หน้าปากซอย เลยได้เจอกับคนที่ทำให้เธอร้องไห้จนตัวสั่น เพราะกลัวหนอน กำลังยืนอยู่หน้าร้านข้าวที่เธอว่าจะสั่งไว้ก่อนแล้วจะกลับมาเอาทีหลัง เห็นแบบนั้นเธอก็ทำเป็นไม่สนใจ เดินผ่านไปเข้าร้านสะดวกซื้อซื้อของกินเล่นมาเต็มสองถุงใหญ่ ก่อนมาสั่งน้ำ“กินไร เดี๋ยวเลี้ยง” อยู่ ๆ เขาเดินมายืนข้าง ๆ แล้วถาม“ไม่เป็นไร ไม่ได้เห็นแก่ของฟรีขนาดนั้น” ว่าแล้ว เธอก็หันไปสั่งน้ำ “ป้าคะ เอาชาเขียวปั่นแก้วหนึ่งค่ะ”“ได้แล้วจ้า” พลางยื่นแก้วน้ำมาให้ เธอกำลังเปิดกระเป๋าสตางค์เพื่อจะจ่ายเงิน ก็ถูกชายหนุ่มยื่นตัดหน้าเสียก่อนเมื่อได้น้ำแล้ว หญิงสาวก็กลับมาสั่งข้าว ไม่ได้เอ่ยขอบคุณเขาแต่อย่างใด อยากจ่ายก็จ่าย ดีเสียอีกจะได้ไม่เปลืองเงิน ได้ข้าวที่สั่งแล้วก็ว่าจะกลับ อยู่ ๆ บุรินทร์ที่เดินตามมาก็ถาม“กลับยังไง”“เดินค่ะ อยู่ใกล้แค่นี้เอง” พลางชี้ให้เขาดูหอพักเธอ ซึ่งเดินไม่กี่นาทีก็ถึง“เ

“เห็นด้วยเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ“โอ๊ะ พวกมนนี่แหละ เห็นชัดระดับเอชดีเลย”“พอดีเพื่อนมันหาเรื่องมาให้น่ะ”“อ้าว แบบนี้ไม่โดนฝ่ายปกครองเรียกเหรอ”“อาจารย์เขาไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้หรอก ถ้าไม่ทำให้เขาเห็นน่ะ”มณีมณฑน์พยักหน้าเข้าใจ ไม่ถามเซ้าซี้ พลางสังเกตสิ่งรอบข้างที่ดูแปลกตาไป ถึงรู้ว่าเขาขับรถออกมาไกลแล้ว“เออ พี่...” เงียบไปได้ครู่เดียว ร่างบางก็ชะโงกหน้าให้ใกล้ชายหนุ่มกว่าเดิม เพราะลมตีหน้า กลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่อง “อะไรอีก ขี้สงสัยจริง” เขาบ่น“รู้จักรุ่นพี่พวกนั้นด้วยเหรอ”“ใคร?” เขาหันมา จนทำให้จมูกเธอชนแก้มสากอย่างจัง เลยผละออกอย่างตกใจ“เอ่อ ขอโทษ ก็นักศึกษาที่พี่ยืนคุยเมื่อกี้ไง” มณีมณฑน์ขยับหน้าออกเล็กน้อย“อ๋อ ก็รู้จัก เป็นเพื่อนกันน่ะ”มณีมณฑน์พยักหน้า “นึกว่าแฟนพี่”“ไม่ใช่” เขารีบปฏิเสธ “ไม่มีหรอกแฟน ปกติไม่เคยจีบใคร มีแต่เขาเข้ามาจีบเอง”“หืม จะชมว่าตัวเองหล่อก็ว่ามาเถอะ” หญิงสาวได้แต่กลอกตามองบนในความหลงตัวเองของพ่อคนหล่อ ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน“ใคร ๆ ก็พูดแบบนั้น”เอาจริง ๆ เขาก็หน้าตาดีใช้ได้เลย ตัวสูงโปร่ง กะด้วยสายตาน่าจะหนึ่งร้อยเจ็ดสิบขึ้น แถมยังหุ่นนักก

“เจออะไรของแกวะเอม”“เนื่อคู่ไง ฉันว่าแกน่ะเจอเขาแล้ว”“จะบ้าหรือไง เขาไม่มีทางมาชอบเราหรอก” “แหม ฉันเห็นหลายคู่แล้ว แรก ๆ กัดกันแทบตาย สุดท้ายก็ได้กัน ไม่เชื่อก็คอยดู” หมอดูเอมอรว่า“แล้วแต่เถอะ ไม่อยากคาดหวังเรื่องแบบนี้หรอก” พลางลุกไปล้างมือ ทว่าเธอต้องรีบกลับเข้าห้องเมื่อได้ยินเสียงตกใจของเอมอร“ไอ้มน!!”“เสียงดังอะไรของแกเนี่ยเอม”“มีอะไรจะบอกฉันมั้ย” ถามพร้อมกับชูมือถือให้เจ้าตัวดู ซึ่งหน้าจอโชว์ไอจีของบุรินทร์อยู่“ก็ไม่มีอะไร เขาแอดมา ฉันก็รับ แค่นั้น”“จริงอ๊ะ” เอมอรยังคงกระแซะถาม “แต่จะแค่นั้นได้ยังไง ในเมื่อเขาถ่ายรูปแกลงสตอรีขนาดนี้”“ไม่รู้สิ สงสัยเขาจะถ่ายวิว แต่ถ่ายติดฉันก็ได้”“ใช่เหรอ แกไม่ได้รู้สึกดีกับเขาจริง ๆ น่ะเหรอ”“ก็จริงสิ” มณีมณฑน์ตอบเสียงหนักแน่น หากคนที่เป็นเพื่อนมานาน รู้ดีว่าน้ำเสียงแบบนี้ของเพื่อนด

“อ้าว ทำไมล่ะคะ” สาวสองกะพริบตาถามเสียงอ่อนเสียงหวาน“พี่เขาต้องจุดธูปขอไงแก พูดแค่นี้ยังไม่เข้าใจหรือไง” เอมอรที่เป็นคนพูดตรงอยู่แล้วบอกด้วยเสียงกวน ๆพี่ ๆ เลยหัวเราะถูกใจ ส่วนเจ้าตัวไม่ได้มีท่าทีโกรธหรือหัวเสียกับคำพูดเพื่อนแต่อย่างใด เพราะรู้ว่าพูดเล่นกันเฉย ๆมณีมณฑน์ปล่อยให้ทุกคนคุยเล่นกันไป เธอเลยเลี่ยงไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาในชุดเสื้อยืดลายขวางกางเกงยีนเอวสูง เห็นพี่ ๆ กำลังยกของกินที่ซื้อมาไปไว้ที่รถ ส่วนสองสาวไปนั่งรออยู่ข้างล่างแล้ว เธอเลยปิดห้อง ซึ่งมีบุรินทร์ออกไปยืนรออยู่หน้าห้อง“ให้ช่วยไหม” ตั้งแต่เจอหน้ากัน ทั้งเธอทั้งเขาก็ไม่ได้ทักทายอะไรกันเลย นี่เลยเป็นประโยคแรกที่เธอพูดกับเขา“ไม่เป็นไร ถือได้ไม่หนักอะไร” ชายหนุ่มบอก“จะไปกันยังไงอะพี่” ฐาปกรณ์ถามเตชินท์ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ คงเห็นว่ามีรถแค่สี่คันเลยถาม“เอ็มมี่ขับรถเป็นไหม”“เป็นค่ะ”“งั้นเอ็มมี่ขับคันของพี่ไปกับเอมนะ เดี๋ยวพี่ไปกับไอ้เทน ไอ้เบสไปกับมน ส่วนไอ้เบนซ์ให้ไปคนเดียว”“มนขอไปกับพี่เบนซ์ได้ไหมคะ” หญิงสาวร้องขอ เมื่อเธอไม่อยากไปกับอีกคน“เอ่อ…” ชัชพลอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบยังไง มองซ้ายทีขวาที ด้วยตนรู้