12

“พี่เบนซ์ ๆ คนที่มากับพี่คนนั้นชื่ออะไร” ฐาปกรณ์ถามพร้อมชี้นิ้วไปทางพี่เบส

“ไอ้เบสเหรอ” ชัชพลถามอย่างสงสัย เพราะเห็นจากนิ้วที่ฐาปกรณ์ชี้ ซึ่งตรงกับเจ้าของชื่อ

“ไม่ใช่ อีกคนข้าง ๆ กันสิ”

“ไอ้เทนอะนะ”

“ใช่ ๆ…”

“อะไรกันวะ” เจ้าของชื่อที่เพิ่งเดินมาถาม

“น้องมันถามว่ามึงสองคนชื่ออะไรน่ะ”

พี่แกพยักหน้าเข้าใจ

“แล้วพวกพี่เรียนอะไรกันเหรอ ทำไมหนูไม่เห็นคุ้นเลย” ยังคงเป็น     ฐาปกรณ์ที่ชวนคุย

“แผนกวิชาช่างก่อสร้างโยธาน่ะ” พร้อมกับชี้ที่แถบเสื้อบนอกข้างซ้ายที่เป็นสีน้ำเงิน ปักชื่อแผนกไว้

“แล้วอยู่ระดับปวช.หรือปวส.เหรอ”

“ปวส.ปี 2 แล้ว”

ฐาปกรณ์พยักหน้า

“ว่าแต่น้อง ๆ ชื่ออะไรกันบ้างล่ะ” เป็นเตชินท์ที่ละสายตาจากหน้าจอเงยหน้ามาถาม

“หนูชื่อเอ็มมี่ คนนี้ชื่อเอม คนนู้นชื่อมน” ชายใจสาวแนะนำตัวให้หนุ่ม ๆ ได้รู้จักพวกเธอบ้าง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้อง ๆ” พี่ ๆ ทั้งสามบอก หากมีอีกคนไม่สนใจ เอาแต่เล่นมือถือ ซึ่งคุณก็รู้ว่าใคร

พี่เบสไงจะใครล่ะ

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”

 “ไง ยำอร่อยมั้ย”

“อร่อยนะ”

หืม เดี๋ยวนะ ทำไมเสียงคุ้นหูแบบนี้ล่ะ พอเธอเงยหน้าขึ้นเท่านั้นแหละ ก็สบเข้ากับแววตาคมเข้าอย่างจัง เมื่อกี้เขาอยู่อีกที่นิ แล้วเขามาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“ถ้าอร่อยทำไมถึงกินทิ้งกินขว้างแบบนั้น”

พอมองตามสายตาของเขาแล้วก็เห็นว่ามีวุ้นเส้น มีผักบางส่วนอยู่นอกถ้วยกระดาษ

“เอ่อ...” เอาไงดีมน แกจะตอบเขายังไงดี มณีมณฑน์ได้แต่ถามตัวเองในใจ

“ที่ไม่ตั้งใจกิน เพราะเก็บรายละเอียดอยู่ล่ะสิ”

ฉลาดเกินไปแล้ว แต่เรื่องอะไรเธอจะบอกล่ะ

“เออ มึงมาอยู่ตรงนี้กัน ไม่เห็นหนอนน้อยบ้างเหรอวะ” อยู่ ๆ พี่เทน หรือวิทวัสที่เดินไปหาอะไรกินก็เข้ามาถามเพื่อนตัวเองเรื่องหนอน ทำให้เธอถอนหายใจโล่งอก หากเป็นความโล่งแบบไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์เท่าไหร่

“ไม่เห็นเห็นนะ” เตชินท์ตอบ “กูได้ยินแต่มึงพูด จนป่านนี้กูก็ยังไม่เห็นสักตัว”

“มึงก็บ้าไปฟังมัน” บุรินทร์ว่า คนที่เหลือเลยหัวเราะ หากคนที่ได้ยินอย่างมณีมณฑน์ได้แต่นั่งนิ่งตัวเกร็ง เพราะเริ่มจะระแวงแล้วว่าพวกเขาจะแกล้งหรือทำอะไรแผลง ๆ อีกหรือเปล่า

“น้องมน ถ้าเจอหนอนบอกพี่ด้วยนะ ตัวเขียว ๆ เล็ก ๆ น่ะ” เพราะตรงที่เธอนั่งหลังชิดติดพุ่มต้นไทรเกาหลี

“เอ่อ คือ…” เอายังไงดีมน จะหนียังไงดี ในเมื่อบุรินทร์ยืนขวางเธออยู่แบบนี้

“เฮ้ย ๆ เจอแล้ว ๆ ดูสิ ตัวอย่างใหญ่ เอาไปทอดคงเป็นกับแกล้มชั้นเลิศเลยนะเว้ย” ไม่พูดเปล่า วิทวัสยังจับตัวที่เกาะอยู่ใต้ใบไทรเกาหลีให้เธอดู ทำให้หญิงสาวมองด้วยแววตาสั่นระริก เกร็งตัวสุดขีด

ตอนนั้นเอง ทั้งฐาปกรณ์ทั้งเอมอรต่างสะกิดอย่างรู้กันว่าเธอรู้สึกยังไง ด้วยสองคนนี้รู้ดีว่าเธอกลัวหนอนใบไม้แค่ไหน แม้ใครหลายคนจะบอกว่ามันน่ารักอย่างคนพวกนี้ แต่เธอเห็นแล้วรู้สึกขยะแขยงขนลุกขนพอง

“ลองจับดูไหม” บุรินทร์จับหนอนจากมือเพื่อนมาวางใส่มือเธอ

“กรี๊ด!!!!” 

มณีมณฑน์ที่ไม่ทันตั้งตัวกรีดร้องอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างนี้ เลยได้แต่สะบัดมือและลุกออกจากตรงนั้น ซึ่งห่างจากทุกคนพอควร 

“เฮ้ย! พี่ ทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ” ฐาปกรณ์เอ่ยเสียงเข้ม 

“พวกพี่จะแกล้งอะไรพวกหนูก็ได้ หนูไม่เคยว่า แต่พี่แกล้งเพื่อนหนูแบบนี้ หนูไม่โอเคจริง ๆ” เอมอรว่าอย่างไม่พอใจ

“เอ่อ...คือพี่”

ก่อนชายหนุ่มจะพูดอะไร หญิงสาวคว้ากระเป๋าเดินออกมาจากตรงนั้น ราวกับว่าที่ตรงนี้เป็นสถานที่ที่น่ารังเกียจ ไม่กล้าอยู่นาน เธอไม่รู้ว่าตัวเองเดินเร็วแค่ไหน เพราะแม้แต่เพื่อนก็ยังตามไม่ทัน

กลับถึงห้องได้ไม่นาน เพื่อนก็ตามมาติด ๆ พร้อมกับบอกว่าทางนั้นรู้สึกผิดเช่นกันที่เล่นกันแบบนั้นและไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอจะกลัวหนอนขนาดนี้