LOGINShare
11
publish date:
2026-06-06 21:29:32“จะเอายังไงก็ว่ามาไอ้เบส”
“มาหลบหลังพวกพี่ก่อนมา”
สุดท้ายชายหนุ่มก็เอ่ยปาก สามสาวไม่รอช้าที่จะไปหลบหลังของ หนุ่ม ๆ ที่ลงจากรถมายืนประจันกับพวกนักเลง
“ส่งพวกนั้นมาให้กู”
นักเลงคนแรกที่เอมอรเล่าให้ฟังว่าคนนี้แหละที่ลวนลามเธอ พูดเสียงเคียดแค้น
“ใจเย็นนะพี่ ค่อย ๆ คุยกันดีกว่า”
“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง”
“อ้าว พูดอย่างนี้ก็สวยดิ” พี่เต๋าว่า พร้อมมีเรื่องเต็มที่ หากคนพวกนั้นเข้าใส่
“น้อง ๆ เขาไปทำอะไรให้พวกพี่เหรอ ถึงต้องไล่ตามแบบนี้” พี่เบสเอ่ยถามเสียงเกรี้ยวกราด
“ก็ผู้หญิงคนนั้นต่อยหน้าเพื่อนกู” เพื่อนของคนที่เอมอรต่อยบอก
“พี่ไปทำอะไรน้องเขาหรือเปล่า น้องถึงทำพี่แบบนั้น”
“อย่าเรื่องมาก ปล่อยมันมาให้กูดี ๆ ดีกว่าว่ะ” หากเขาไม่ตอบ กลับบอกให้ส่งเอมอรไปให้
จู่ ๆ เสียงนกหวีดดังมาแต่ไกล ตำรวจที่ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในพื้นที่สองนายขับรถเข้ามาจอดเทียบจุดที่พวกเธอยืนอยู่
“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ” เจ้าหน้าที่ที่นั่งซ้อนท้ายและเป็นคนเป่านกหวีดถาม
“คือ...” พี่เบสกำลังจะตอบ คนที่เอมอรต่อยเอ่ยแทรกเสียก่อน
“เข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ ตอนนี้คุยกันเข้าใจแล้ว”
นักเลงสามคนนั้นมีท่าทางเลิ่กลั่ก ก่อนพากันเดินจากไป พี่ ๆ ตำรวจสอบถามอีกเล็กน้อย ก็บอกให้พวกเธอแยกย้ายกันกลับบ้าน
“ขอบคุณพี่ ๆ นะคะที่ช่วยเราสามคนไว้” มณีมณฑน์บอก ถ้าไม่ได้พวกเขาช่วยไว้คงแย่
“ขอบคุณนะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกน้อง ช่วย ๆ กัน” พี่เต๋าว่า
“ดีนะที่ตำรวจมา ไม่งั้นมีเละแน่” พี่คนนี้เธอไม่รู้จักชื่อ แต่เคยเห็นสองสามครั้งพูด
“น้องจะไปไหนกันต่อมั้ยล่ะ”
“ไม่ค่ะ ว่าจะกลับห้องเลย เข้าไปคงโดนแน่”
จากนั้นเธอก็ขอแยกจากลุ่มนั้น โดยที่ฐาปกรณ์เรียกพี่วินไปส่ง ส่วนเธอกับเอมอรต้องขึ้นสะพานลอยมารอรถอีกฟากเพื่อกลับห้อง
หลายวันต่อมา
เมื่ออาจารย์วิชาสุดท้ายของคาบเช้าเลิกคลาสก่อนเวลา และช่วงบ่ายไม่มีเรียน ฐาปกรณ์เลยชวนสองสาวไปนั่งเล่นหลังมอ เพราะแถวนั้นมีที่นั่งเล่น ร้านค้าเยอะ วัยรุ่นย่านนี้มักมานั่งกัน หากวันนี้ทุกร้านเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งสามเลยซื้อขนม ซื้อน้ำ ที่ขาดไม่ได้คงเป็นยำวุ้นเส้นทะเลของมณีมณฑน์มานั่งกินที่โต๊ะหินอ่อนติดกำแพงวิทยาลัยเทคนิค T ซึ่งมีต้นไม้ใหญ่จากด้านในแผ่กิ่งก้านสาขาออกมา ทางหน่วยงานเจ้าหน้าที่รัฐเลยจัดให้เป็นที่นั่งเล่น ที่มีโต๊ะหินอ่อนวางไว้ตลอดแนว
ระหว่างนั้นเองเพื่อนของพี่เบสสองคนเดินออกมาจากประตูผี เจอกับพวกเธอพอดีเลยเอ่ยแซว
“อ้าว ๆ เจอพวกน้องบ่อยจังเลยช่วงนี้ คงเป็นพรหมลิขิตแน่เลย”
“แหม พี่ก็...พูดไป แต่พูดเล่นแบบนี้ พวกหนูคิดจริงขึ้นมาจะยุ่งนะคะ” ฐาปกรณ์เอ่ยทีเล่นทีจริง
“พี่ไม่ถนัดประตูหลังเสียด้วยสิ ทำไงดี”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปแปลงเพศแล้ว” ชายหัวใจหญิงเอ่ย ขำ ๆ ไม่จริงจังเท่าไหร่นัก
“ไม่ดีกว่าครับ ถ้าเป็นเพื่อนน้องพี่จะรับพิจารณาเลยล่ะ”
“ใจร้าย” ชายใจสาวสะบัดค้อนเบา ๆ “แล้วพี่ ๆ ออกมาทำอะไรแถวนี้คะ ไม่มีเรียนเหรอ”
“อาจารย์ปล่อยเร็ว เลยออกมารวมกลุ่มกันดูสาวน่ะ”
แถวนี้นักศึกษาจะมานั่งเล่น มาเดตกับแฟนหรือมารวมแก๊งกันเป็นประจำ หากก็ไม่ได้นัดทำอะไรที่ผิดกฎหมาย เพราะบริเวณนี้เป็นพื้นที่โล่งแจ้ง ผู้คนจอแจจะทำอะไรประเจิดประเจิดก็ไม่ใช่เรื่อง
“เจอกันหลายครั้งแล้ว ยังไม่รู้จักชื่อพี่ ๆ เลย” ฐาปกรณ์เปรย
“จะหลอกถามชื่อพี่เหรอน้อง”
“เปล่า หนูถามตรง ๆ เลยนี่แหละ”
พี่เขาหัวเราะถูกใจ ก่อนตอบ
“พี่ชื่อเบนซ์ ส่วนไอ้คนนั้นน้อง ๆ คงได้ยินชื่อมาบ้างแล้วชื่อเต๋า” พี่เบนซ์ชี้ไปทางเพื่อนเขาที่ยืนเล่นมือถืออยู่
สองสาวได้แต่นั่งฟังฐาปกรณ์และชัชพลคุยกันเงียบ ๆ พร้อมกับทำงานไปด้วย สักพักพี่เบสเดินออกมากับพี่อีกคนที่เธอไม่รู้จักชื่อ แต่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี และเพื่อนชายหัวใจหญิงก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ราวกับรู้ใจเธออย่างไรอย่างนั้น
Latest chapter
เด็กช่างลุ้นรัก 12
“พี่เบนซ์ ๆ คนที่มากับพี่คนนั้นชื่ออะไร” ฐาปกรณ์ถามพร้อมชี้นิ้วไปทางพี่เบส“ไอ้เบสเหรอ” ชัชพลถามอย่างสงสัย เพราะเห็นจากนิ้วที่ฐาปกรณ์ชี้ ซึ่งตรงกับเจ้าของชื่อ“ไม่ใช่ อีกคนข้าง ๆ กันสิ”“ไอ้เทนอะนะ”“ใช่ ๆ…”“อะไรกันวะ” เจ้าของชื่อที่เพิ่งเดินมาถาม“น้องมันถามว่ามึงสองคนชื่ออะไรน่ะ”พี่แกพยักหน้าเข้าใจ“แล้วพวกพี่เรียนอะไรกันเหรอ ทำไมหนูไม่เห็นคุ้นเลย” ยังคงเป็น ฐาปกรณ์ที่ชวนคุย“แผนกวิชาช่างก่อสร้างโยธาน่ะ” พร้อมกับชี้ที่แถบเสื้อบนอกข้างซ้ายที่เป็นสีน้ำเงิน ปักชื่อแผนกไว้“แล้วอยู่ระดับปวช.หรือปวส.เหรอ”“ปวส.ปี 2 แล้ว”ฐาปกรณ์พยักหน้า“ว่าแต่น้อง ๆ ชื่ออะไรกันบ้างล่ะ” เป็นเตชินท์ที่ละสายตาจากหน้าจอเงยหน้ามาถาม“หนูชื่อเอ็มมี่ คนนี้ชื่อเอม คนนู้นชื่อมน” ชายใจสาวแนะนำตัวให้หนุ่ม ๆ ได้รู้จักพวกเธอบ้าง“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้อง ๆ” พี่ ๆ ทั้งสามบอก หากมีอีกคนไม่สนใจ เอาแต่เล่นมือถือ ซึ่งคุณก็รู้ว่าใครพี่เบสไงจะใครล่ะ“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” “ไง ยำอร่อยมั้ย”“อร่อยนะ”หืม เดี๋ยวนะ ทำไมเสียงคุ้นหูแบบนี้ล่ะ พอเธอเงยหน้าขึ้นเท่านั้นแหละ ก็สบเข้ากับแววตาคมเข้าอย่างจัง เมื่อกี้เข
เด็กช่างลุ้นรัก 11
“จะเอายังไงก็ว่ามาไอ้เบส”“มาหลบหลังพวกพี่ก่อนมา”สุดท้ายชายหนุ่มก็เอ่ยปาก สามสาวไม่รอช้าที่จะไปหลบหลังของ หนุ่ม ๆ ที่ลงจากรถมายืนประจันกับพวกนักเลง“ส่งพวกนั้นมาให้กู”นักเลงคนแรกที่เอมอรเล่าให้ฟังว่าคนนี้แหละที่ลวนลามเธอ พูดเสียงเคียดแค้น“ใจเย็นนะพี่ ค่อย ๆ คุยกันดีกว่า”“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง”“อ้าว พูดอย่างนี้ก็สวยดิ” พี่เต๋าว่า พร้อมมีเรื่องเต็มที่ หากคนพวกนั้นเข้าใส่“น้อง ๆ เขาไปทำอะไรให้พวกพี่เหรอ ถึงต้องไล่ตามแบบนี้” พี่เบสเอ่ยถามเสียงเกรี้ยวกราด“ก็ผู้หญิงคนนั้นต่อยหน้าเพื่อนกู” เพื่อนของคนที่เอมอรต่อยบอก“พี่ไปทำอะไรน้องเขาหรือเปล่า น้องถึงทำพี่แบบนั้น” “อย่าเรื่องมาก ปล่อยมันมาให้กูดี ๆ ดีกว่าว่ะ” หากเขาไม่ตอบ กลับบอกให้ส่งเอมอรไปให้จู่ ๆ เสียงนกหวีดดังมาแต่ไกล ตำรวจที่ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในพื้นที่สองนายขับรถเข้ามาจอดเทียบจุดที่พวกเธอยืนอยู่“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ” เจ้าหน้าที่ที่นั่งซ้อนท้ายและเป็นคนเป่านกหวีดถาม“คือ...” พี่เบสกำลังจะตอบ คนที่เอมอรต่อยเอ่ยแทรกเสียก่อน“เข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ ตอนนี้คุยกันเข้าใจแล้ว”นักเลงสามคนนั้นมีท่าทางเลิ่กลั่ก ก่อนพากันเดินจา
เด็กช่างลุ้นรัก 10
“แกบอกว่าจะพาฉันสองคนไปไหนนะเอ็มมี่” เอมอรถามย้ำ ด้วยคิดว่าตัวเองหูฝาด“สนามกีฬา กูได้ยินพี่ ๆ เขาพูดกันว่าวันนี้มีบอลนัดพิเศษของเด็กช่างวิทยาลัยเทคนิค T ที่แข่งกันนอกรอบ”“ไปชุดนี้ได้ไหม ขี้เกียจกลับไปเปลี่ยน” มณีมณฑน์ว่า“ได้ ๆ” เช่นนั้นแล้ว ทั้งสามก็พากันนั่งสองแถวไปสนามกีฬา ซึ่งเลยหมู่บ้านของฐาปกรณ์ไปไม่ไกล หากตอนเธอมาถึงก็ยังไม่เห็นว่าจะมีคนมา“ยังไม่มีใครมาเลยว่ะ ไปหาที่นั่งกันก่อนไหม”“จะมีได้ยังไง เขาแข่งกันบ่ายสามโน้น”“แล้วแกจะรีบมาเพื่อ” ตอนนั้นเพิ่งเที่ยงครึ่งเอง ให้นั่งรอเป็นสองสามชั่วโมงเลยหรือไง บ้าไปแล้ว“ก็แกสองคนบอกว่าไม่อยากกลับห้อง ฉันเลยพาแกมาที่นี่เลยไง” ฐาปกรณ์ว่า“แต่ไม่ใช่รอชั่วโมงสองชั่วโมงแบบนี้มั้ยคะ”“เอาล่ะ ๆ แกสองคนหยุดเถียงกันได้แล้ว ไหน ๆ ก็มาแล้วก็นั่งเล่นรอก็ได้” มณีมณฑน์ห้ามทัพ แล้วหยิบงานที่อาจารย์สั่งวันนี้ขึ้นมาทำระหว่างรอ ซึ่งทั้งเอมอรและฐาปกรณ์ก็ทำเช่นเดียวกันเกือบบ่ายสอง นักศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิค T เริ่มมาและจับจองพื้นที่บนอัฒจันทร์ และนักกีฬาบางส่วนเริ่มวอร์มร่างกายอยู่ข้างสนามกันแล้ว จู่ ๆ เอมอรและฐาปกรณ์ที่ไปเข้าห้องน้ำก็วิ่งหน้าตั้งมา
เด็กช่างลุ้นรัก 9
“เอาไงมึง...ตามเอากระเป๋าที่มึงแย่งมาไปคืนเขามั้ย” เตชินท์ถามบุรินทร์ที่ถือกระเป๋าสะพายสีขาวของหญิงสาวอยู่“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน”“มึงก็นะ ไม่รู้จะแกล้งเขาไปเพื่ออะไร” ชัชพลได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยของเพื่อน“มันรู้สึกชอบเขาแหละ แต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง เลยชวนพวกเรามาดักเจอเขา ก็เลยหาเรื่องแกล้งให้เขาไม่พอใจ” วิทวัสพูดอย่างรู้ทันอย่างคนมีประสบการณ์ตรง“รู้ดีไปหมดนะมึงเนี่ย”“กูก็พูดในสิ่งที่กูเห็นนิหว่า”“พอ ๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” บุรินทร์ห้าม “กูไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่มึงพูดทั้งนั้นแหละไอ้เทน”“เออ ไอ้คนปากแข็ง เดี๋ยวกูจะคอยดูว่ามึงจะปากแข็งไปได้นานแค่ไหน”“มันจะไม่มีวันนั้น” บุรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและมั่นใจในตัวเอง จนเพื่อน ๆ ต้องส่ายหน้าไอ้พวกปากหนัก ปากแข็ง ไม่รู้ใจตัวเอง เห็นเจ็บมานักต่อหนักแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าบุรินทร์จะมีสภาพแบบไหนวันนี้มีเรียนสิบโมงเช้าเล
เด็กช่างลุ้นรัก 8
ก่อนมาที่นี่เพื่อนก็ห้ามแล้ว แต่เขาไม่ฟังเอง จนพวกมันส่ายหัวเอือมระอา ได้แต่มองดูเขาหาเรื่องหญิงสาว“ทำไมจะจำไม่ได้ ในเมื่อฉันทำเองกับมือ ปล่อยนะ! ปล่อยสิ แกช่วยเราด้วย” เมื่อทำอะไรเขาไม่ได้ เลยเรียกเพื่อนให้ช่วย ซึ่งสองคนนั้นยืนกอดกันตัวสั่นอย่างหวาดกลัว จะเข้ามาช่วยก็โดนเพื่อนของผู้ชายคนนั้นขวางทางไว้“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง ให้เขาเคลียร์กันเองเถอะ”“พี่ช่วยบอกให้เพื่อนพี่ปล่อยเพื่อนหนูเถอะนะ ถ้ามันทำอะไรให้ไม่พอใจ ขอโทษแทนมันด้วย” ฐาปกรณ์ออกโรงปกป้องให้เพื่อนเขาช่วยพูดให้“ทำไมคนทำไม่พูดเองวะ ให้เพื่อนพูดแทนทำไม ในเมื่อเพื่อนเธอไม่ได้ทำ” เขาว่าเสียงนิ่งเรียบ“ก็พี่แกล้งหนูก่อน” ร่างบางตะโกนว่าเสียงดังอย่างคนไม่ยอมแพ้ เพราะอารมณ์ตอนนี้ไม่คงที่แล้ว กลัวเหลือเกินว่าจะระเบิดออกมา“ขอโทษเพื่อนดี ๆ เถอะน้อง จะได้จบ ๆ” ผู้ชายอีกคนที่เธอไม่รู้จักชื่อบอก“ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษด้วย เขาต่างหากที่ต้องขอโทษหนู ปล่อย!” มือเล็กปลดสายกระเป๋าออกจ
เด็กช่างลุ้นรัก 7
“มน พี่ทิวจะมารับ แกไปพร้อมเราไหม” เอมอรถาม ตอนเธอกำลังแต่งตัวไปเรียนปรับพื้นฐานในช่วงเช้าของวันสุดท้าย ก่อนที่สัปดาห์หน้าจะเปิดภาคเรียน“ไม่ละ แกไปกับพี่เขาเถอะ”“แต่เราไม่อยากให้แกนั่งรถคนเดียว นะ ไปด้วยกัน”“ไม่เอา เราไปได้ ไม่ต้องห่วงหรอก คนออกจะเยอะ เขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก”เมื่อวานกลับมาถึงห้อง เธอได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง เอมอรเลยกลัวว่าพวกนั้นจะดักรอหาเรื่องอีก เลยชวนให้นั่งรถไปด้วยกัน“โอเค ๆ ระวังตัวด้วยล่ะ ยังไงเจอกันที่มอเลยนะ”เอาจริง เธอไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอเพื่อนกับผู้ชาย ซึ่งตั้งแต่วันนั้นสองคนนั้นไม่ได้เจอกันเลยเป็นสัปดาห์แล้ว เธอเลยปล่อยให้ไปเจอไปคุยกันบ้างเอมอรออกไปไม่นาน เธอก็ตามไปติด ๆ พอเห็นว่าสายแล้วไม่อยากรอสองแถว เลยเรียกวินเจ้าประจำให้ไปส่ง ตอนนั้นเองสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นว่ามีเด็กช่างจากวิทยาลัยเทคนิค T ขับรถตามมา ทุกคนใส่หมวกกันน็อกเต็มใบกันหมด ก็ไม่ได้สนใจ เพราะเห็นเป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว จนคันที่ขับนำมาเปิดกระจกของหมวกกันน็อกออก หน้าของผู
You may also like
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง116.7K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา77.4K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก223.1K viewsบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์297.4K viewsBadLove มัดใจนายเพลย์บอย
เนโกะเหมียว99 viewsต้นหมื่นแสนรัก
มณีภัทรสร40 viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด2.6K viewsกรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7
เอลยา198 views
