Todos os capítulos de Substitute Bride of the Ruthless Tycoon: Capítulo 161 - Capítulo 170

Napailing siya pagkaraan. Kahit na may pag-aalala sa kaniyang puso, hindi niya pwedeng hayaan na masira ang date nila ngayon ni Lavender.Mag-sho-shopping pa sila, kung matatakot siya sa posible nilang pagkikita ni Dale ay masisira lamang ang araw nila ni Lavender. Hindi pwede.Minsan lang silang lumabas at mamasyal ng kaibigan.“Hindi naman siguro… si Caleb lang ang nasa pila kanina. Kung narito man si Dale kasama niya, I’m sure the mall is big enough for both of us. Hindi naman yata kami basta-bastang magkikita.”Masyadong malaki ang mall, at imposibleng magtungo ito sa mga shop na papasukan nila dahil lahat ay pambabae. Ngunit ganunpaman, kailangan niya pa rin na maging mapagmat’yag para bago pa man siya makita ni Dale ay nakapagtago na siya.“I hope so.” Ani Lavender.“Okay ka na? Malamig na ulit ang ulo mo?” Tanong niya rito.Hindi na ito mukhang masungit, mukhang napawi na ang iritasyon nito dahil sa nangyari sa boutique.Sumandal sa upuan si Lavender.“I’m alright now. Nainis l

Noong una’y hindi pa naniniwala si Lavender sa sinasabi niya. Pinipilit nito na kilala nito ang mga mamahaling brand kaya hindi siya makakapagsinungaling, ngunit nang sabihin niyang masyadong mahal ang Manolo Blahnik heels para sa kaniya ay saka lang naisip ng babae ang ibig niyang sabihin. May ipon siya, may pera, ngunit hindi sapat para waldasin sa mga designers shoes. Kalaunan, kahit na nagdududa pa rin, hinayaan na lamang ni Lavender na matapos ang usapan. Dumiretso sila sa isang shoes store sa ikalawang palapag ng mall. At kagaya ng pangako nito, inilibre nga siya ng isang pares ng sapatos. “Mahal ‘yan.” Saway niya noong ang mga mamahalin ang planong bilhin ng kaibigan. “If expensive means it'll last for a few years, it’ll be worth the price.” Umiling siya. “May mga mura lang din na nagtatagal naman.” Noong una’y nagtatalo pa sila dahil mahal para sa kaniya ang mga pinipiling sapatos ng kaibigan, at pinipilit naman nito na ayos lang. Inaanyayahan niya itong lumipat sa ka

Madali siyang nagpadala ng mensahe kay Karl pagkatapos lang na magbayad sa cashier. Sinabi niyang sa parking lot na lang ng mall sila magkita, doon niya hihintayin ang lalaki. Nang matapos sila sa cashier area ay ibinigay naman sa kanila ang mga paper bag. Pareho silang may kaniya-kaniyang dala. Tig-tatlo sa dalawa niyang kamay. Samantalang kay Lavender naman ay doble ang bilang. Maliban pa roon ay may mga paper bag pa sila galing sa ibang clothing store at shoes store. At dahil mas marami ang nabili ni Lavender, mas mahihirapan ito sa pagdadala lalo na’t magpapabalik-balik sila. Wala rin naman kasi silang mga sasakyan para paglagyan pansamantala ng kanilang pinamili kapag nasa parking lot na sila. Papunta sa escalator ay tiningnan niya ang reply ni Karl. Papunta na raw ito. Ngunit fifteen minutes pa yata ang byahe galing sa coffee shop papunta rito sa mall. Matatagalan sila sa paghihintay.Kaya pagkarating sa first floor, inanyayahan niya si Lavender na dumaan sa Watsons. Naalala

Kung hindi sinampal ni Samantha si Lavender ay hindi sana ito masasaktan ng kaniyang kaibigan. Pinagtanggol lamang ni Lavender ang kaniyang sarili dahil namimisikal na si Samantha. Hindi niya rin masisisi si Lavender dahil hindi ito sanay na nananahimik lamang sa kawalang hustisya. Ngunit sino ang maniniwala sa kanila? Imposibleng makinig ang mga kaibigan ni Samantha kung magpapaliwana sila. Ang kaibigan pa rin nila ang paniniwalaan nila. “Why are you so mean?” Tanong noong isang babae, parang ito pa ang aping-api. “Yes, you could have talked to our friend. Nag-usap na lang sana kayo calmly.” Segunda pa ng isa. May pakiramdam siya na taga-Manila ang mga kasama ni Samantha. Lalo na’t parang hindi kayang mag-Tagalog ng dire-diretso at may halo pang pagka-conyo. Nakakairitang pakinggan ang mga boses nilang maaarte. “You should apologize.” Matigas na turan noong lalaki. Nagkatinginan sila ni Lavender. Bigla’y gusto niyang matawa. Apologize? Sila pa pala ang dapat na huming

Noon, hindi niya maunawaan kung bakit sobra-sobra ang inis at pagkamuhi ni Samantha sa kaniya. Gayong wala naman siyang ginagawang masama rito. Hindi niya ito kailanman pinakitaan ng masama, pinipilit niya pa nga noon na magkalapit sila. Ngunit ang palaging sukli sa kabutihan niya ay ang masasakit na salita at mga pang-uuyam. Gusto niya tuloy isigaw ngayon na hindi na nito kailangan na magsign language dahil maayos na ang kaniyang pandinig at naririnig niya bawat salitang binibitiwan nito! Gusto niyang isigaw na magaling na siya at hindi na siya maaaring kutyain ng babae. Ngunit bakit kabaliktaran ang ibinubulong ng kaniyang puso? Hindi na para patulan pa ito. Hindi na para patunayan pa ang kaniyang sarili sa sinuman sa kanila. Hindi na mahalaga kung anuman ang magiging reaksyon ng babae sa paggaling niya. Gusto na lamang niyang iwasan si Samantha at kalimutan kung anuman ang naging ugnayan nila. “Let’s go, Karl and Lavender.” Mahina niyang sabi, sapat para ang assistan