جميع فصول : الفصل -الفصل 120

การแข่งขันดำเนินมาถึงช่วงปลายอินนิ่งที่ห้า ทีมคู่ต่อสู้ที่ตื่นตระหนกกับการบุกทะลวงของมหาวิทยาลัยเอสได้ขอชาเลนจ์วิดีโอคำตัดสิน ทำให้เกมต้องหยุดชะงักลงชั่วคราว พวกเขาพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวังเพื่อหลีกเลี่ยงความอัปยศจากการแพ้ควิกโคลด์เกมก่อนหน้านี้ จางฮานึลพุ่งตัวเข้าหาโฮมเพลตและเหยียบเบสได้อย่างเต็มเท้า ทว่าแคตเชอร์ฝั่งตรงข้ามกลับประท้วงเสียงแข็งว่าเอาต์ หากคำตัดสินยืนยันว่าเป็นเซฟและยอมรับให้เป็นโฮมรัน คะแนนจะเป็น 11 ต่อ 0 และแมตช์นี้จะจบลงทันทีด้วยชัยชนะของมหาวิทยาลัยเอสยูฮวานก้าวอาด ๆ เข้ามาหาจางฮานึลที่กำลังเดินกลับดักเอาต์"มองยังไงก็โฮมรันที่สมบูรณ์แบบ จางฮานึล ดูท่าฝนกำลังจะตกด้วย จบเกมตอนนี้เลยดีที่สุด"ต่อให้คำตัดสินจะถูกเปลี่ยนเป็นลูกทับเบิล (สองเบส) จางฮานึลก็มั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในมือพวกเขาแล้ว ทว่าหากเกมไม่จบตอนนี้ ยูฮวานก็ต้องขึ้นเนินขว้างในอินนิ่งที่หกและต้องใช้บ่าอีก "ยูฮวาน วันนี้คอนดิชันนายดูดีมากเลยนะ" จางฮานึลส่งยิ้มกว้างอย่างที่เคยทำพลางยื่นเครื่องดื่มเกลือแร่ให้ "หายงอนแล้วเหรอ?" ยูฮวานเลิกคิ้วรับไปเปิดดื่มพลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเสน่ห์จางฮานึลลอบหัวเราะขืนเมื่อรู

#113. คำสาปอันเจิดจรัสที่สลักลึกในหัวใจ มวลความร้อนระเบิดออกทันทีที่พวกเขาก้าวผ่านประตูห้องพักของยูฮวานยูฮวานตามติดแผ่นหลังที่โอนเอนของจางฮานึลเข้าไปในห้องน้ำราวกับเงา จางฮานึลที่กังวลเรื่องกลิ่นอาหารจึงรีบฟอกสบู่จนเกิดฟองฟูฟ่อง การชำระล้างนี้ราวกับพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์และเย้ายวนเพื่อเปิดรับยูฮวานอย่างสมบูรณ์แบบ ในตอนที่เขากำลังแปรงฟันอีกรอบ ยูฮวานที่เปลือยกายก็หัวเราะเสียงต่ำอยู่ข้าง ๆ"น่ารักจริง ๆ" ตอนนี้จางฮานึลเมามายจนแทบประคองตัวไม่อยู่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เกินขีดจำกัด"ฉันอยากให้มีแต่กลิ่นหอม ๆ... ตอนอยู่กับนาย..." ยูฮวานฝังริมฝีปากลงบนซอกคอของคนทีพึมพำงัวเงีย สัมผัสอันหวานล้ำทำให้จางฮานึลเผยรอยยิ้มอย่างเป็นสุข ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของยูฮวานลากผ่านแนวสันหลัง เขารู้สึกเสียวซ่านราวกับเกล็ดหิมะแรกสัมผัสผิวแก้ม"งั้นให้ฉันสระผมให้ด้วยไหมล่ะ" ยูฮวานกระชับอ้อมกอดแน่นพลางฝังใบหน้าลงกับลำคอขาวระหง เสียงถอนหายใจหนักหน่วงดังก้องในห้องน้ำ "อยากกลืนกินนายเข้าไปทั้งตัวจริง ๆ บ้าฉิบ" เสียงครางต่ำในลำคอของยูฮวานทำเอาหัวใจของจางฮานึลกระตุกด้วยความวาบหวามจางฮานึลเปิดฝักบัวเพื่อล้างตัวพลางดึง

เพียงแค่จางฮานึลสบตากับยูฮวาน ความจุกแน่นก็แล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว"ฉันเพลีย ๆ น่ะเลยมาสาย"เมื่อเขาตอบปัดและเบือนหน้าหนี ยูฮวานก็ยังคงขยับตามเข้ามาใกล้ "ไม่ได้เจ็บป่วยตรงไหนใช่ไหม?" แม้จะสัมผัสได้ถึงสายตาสงสัยจากซอจองอูและยูคยองโฮที่มองมา ทว่ายูฮวานกลับไม่สนใจ ชายหนุ่มปล่อยถุงมือเบสบอลร่วงลงพื้นก่อนจะทาบฝ่ามือลงบนหน้าผากของจางฮานึลทันที "คอนดิชันไม่ดีเหรอ? ขอโทษนะ"เกราะป้องกันที่แสร้งทำเป็นแข็งกร้าวของจางฮานึลพังทลายลงอย่างง่ายดายต่อหน้าความอ่อนโยนนั้น เมื่อเห็นยูฮวานที่เอาแต่โทษตัวเองแต่ก็ยังแสดงความจริงใจออกมา กลายเป็นจางฮานึลเองที่ใจอ่อนยวบลงก่อน "ฉันนึกว่านายจะไม่มาซะอีก" ใบหูของยูฮวานแดงซ่านขึ้นมาทันที เขาเสยผมแก้เขินพลางเบนสายตาไปยังสนามอันห่างไกลที่เหล่านักกีฬามหาวิทยาลัยแอลกำลังวอร์มร่างกายอยู่"มีนัดสำคัญขนาดนี้ ทำไมฉันจะไม่มาล่ะ""ก็เห็นว่ายุ่ง ๆ""ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันไม่มีหน้าจะแก้ตัวเลย" ยูฮวานชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงที่สงบนิ่งจนผิดปกติของเขายิ่งเป็นหลักฐานเด่นชัดว่าตลอดสามวันที่ผ่านมามี 'เรื่อง' เกิดขึ้นมากมาย จางฮานึลสวมมิตต์อันหนักอึ้งพลางมองไปยังผืนหญ้าสีเขียวขจ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ พวกสมาชิกในทีมก็มุ่งหน้าไปยังร้านทักคาลบีที่ถนนนกดูราวกับนัดกันไว้ จางฮานึลนั่งบนรถของยูฮวานพลางเฝ้ามองทิวทัศน์การขับรถสั้น ๆ ที่อาจเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต ตอนที่รถติดสัญญาณไฟจราจรหน้าศูนย์ศิลปะกรุงโซล จางฮานึลลอบมองใบหน้าด้านข้างของยูฮวานที่จับพวงมาลัยเงียบ ๆ ด้วยสายตาอันสั่นไหว"ยูฮวาน บ่าของนายไม่เป็นไรแน่ใช่ไหม?" ด้วยความกังวลที่อีกฝ่ายประคบน้ำแข็งลวก ๆ จางฮานึลจึงยื่นมือออกไป ทว่าวินาทีนั้นยูฮวานกลับหันมาคว้าตัวและบดจูบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างดุดันทันที"จะมองฉันด้วยสายตายั่วเย้าแบบนั้นอีกนานไหม?" ยูฮวานหัวเราะเสียงต่ำในลำคอก่อนจะหักเลี้ยวรถเข้าไปยังลานจอดรถชั้นลึกของศูนย์ศิลปะอันเงียบสงัด รถจอดนิ่งใต้เงาเขามืดมิด ไร้ผู้คน ความตึงเครียดบางอย่างแล่นพล่านจนจางฮานึลหายใจติดขัด"นายเป็นคนยั่วฉันเองนะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วส่งกลิ่นหอมฟุ้งพร้อมกับสายตาแบบนั้น" สัมผัสอันรีบร้อนของยูฮวานที่ลากผ่านผิวเนื้อทำให้สติของจางฮานึลพังทลาย ความปรารถนาอันโหดร้ายที่คิดว่านี่อาจเป็นสกินชิพครั้งสุดท้ายทำให้เขายอมศิโรราบ ริมฝีปากของทั้งคู่พัวพันกันอย่างลึกซึ้ง กลิ่นอายมิ้นต์ของยูฮวานซึ

หลังจากที่จางฮานึลหายไปเป็นเวลานาน ยูฮวานก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอันน่าประหลาดที่อธิบายไม่ได้ ใบหน้าที่ดูหม่นหมองผิดปกติของคนรักในวันนี้ และสายตาอันสั่นไหวที่คอยลอบมองเขาอย่างหวาดระแวงคอยกรีดแทงประสาทของเขาให้ตึงเครียด แม้ว่าผลการแข่งขันจะออกมาสมบูรณ์แบบและทีมกำลังอยู่ในช่วงที่บรรยากาศดีที่สุด ทว่าในส่วนลึกของหัวใจกลับมีมวลความวิตกกังวลบางอย่างก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ"จางฮานึลหายไปไหนนะ? หรือแอบไปแปรงฟันอีกแล้ว" ยูฮวานพึมพำอย่างขำ ๆ แต่แววตากลับเย็นเยียบ เขาหยิบน้ำยาบ้วนปากแล้วมุ่งหน้าไปห้องน้ำ ทว่ากลับไร้วี่แววของคนรัก ชายหนุ่มจึงก้าวเท้าอันหนักอึ้งตรงไปยังแคชเชอร์ที่เคาน์เตอร์ทันที"พอดีเพื่อนผมไปห้องน้ำแล้วยังไม่กลับมาเลยครับ คนที่ยิ้มเก่ง ๆ หน้าตาดีเหมือนไอดอลน่ะครับ ไม่ทราบว่าเห็นบ้างไหมครับ" น้ำเสียงของเขาเริ่มร้อนรนด้วยความลนลาน แต่คำตอบที่ได้รับจากเจ้าของร้านกลับทำให้หัวใจของเขาดิ่งวูบลงสู่ความเย็นเยือกในพริบตา "อ้าว นักศึกษาหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้นเหรอ? กำลังตามหาคนที่จ่ายเงินค่าอาหารทั้งหมดแล้วเดินออกไปงั้นสิ" ยูฮวานรู้สึกราวกับมีเศษน้ำแข็งบาดลึกในลำคอ จ่ายเงินงั้นเหรอ? งานเลี้