All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 21 - Chapter 30

​"เมื่อกี้พวกคุณหมายถึงฉันใช่ไหมคะ"​น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่ดังชัดถ้อยชัดคำของมัทนา ทำเอาสินธุที่กำลังยืนคุยงานอยู่กับน้ำชาสะดุ้งและรีบหันมามองทันทีตอนแรกที่พนักงานกลุ่มนั้นพูดกระแทกแดกดัน ใช้เสียงกระซิบกระซาบเบา ๆ ทำให้ทางสินธุไม่ได้ยิน แต่พอเจอคำตอกกลับของมัทนาเข้าไป บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบกริบลงทันตา​"นี่เธอ... คนอื่นเขาจะพูดอะไรกันนิดหน่อยไม่ได้เลยใช่ไหม ทำไมต้องคอยหาเรื่องรับสมอ้างว่าคนอื่นเขาเหน็บแนมตัวเองอยู่ตลอดเวลา" พนักงานสาวใจกล้าคนหนึ่งรีบแก้ตัว​"หึ! ฉันก็นึกว่าจะแน่จริง ที่แท้ก็ดีแต่ลอบกัดลับหลัง" มัทนาขำประชดประชันพร้อมกับสะบัดหน้าหันหลังกลับ ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ด่าสวน​ส่วนพนักงานปากดีคนเมื่อครู่ถึงกับยืนกัดฟันแน่น ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายเมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเห็นเพื่อนร่วมงานพากันหลบตา ไม่มีใครกล้าออกตัวช่วยปกป้อง ยิ่งเห็นมัทนาสวนกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว ก็ยิ่งทำให้พวกเธอหน้าแตกยับเยิน​สินธุที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับแอบยิ้ม ผู้หญิงคนนี้สมัยเรียนหรือทำงานที่เก่าคงเป็นตัวตึงไม่เบาเลยสินะ ท่าทางแบบนี้เจ้านายเราคงจะปราบลงได้ยากซะแล้วล่ะ​หญ

ภายในห้องทำงานใหญ่...​"หึ!" เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ​"หือ?" ​สินธุที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังลอบปรายสายตามองเจ้านายที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอไอแพด ดูภาพอดีตภรรยาหิ้วรองเท้าส้นสูงเดินลงบันไดหนีไฟไป ผู้ช่วยหนุ่มได้แต่แอบประชดประชันในใจว่าแกล้งเป็นเด็ก ๆ ไปได้ สั่งตัดระบบลิฟต์แกล้งเธอเฉยเลย​"สินธุ... รู้นะว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าว่างมากไม่มีอะไรทำ ฉันจะได้สั่งย้ายแกไปช่วยมัทนาคัดแยกเอกสารตรงมุมนั้นอีกคน"​"ไม่เอาหรอกครับ.. มุมนั้นร้อนก็ร้อน แถมเอกสารยังท่วมหัวอีก" สินธุรีบปฏิเสธเสียงหลง​กว่ามัทนาจะกระเตงร่างเดินลงบันไดหนีไฟมาถึงชั้นล่าง และกว่าจะก้าวขาเดินออกไปถึงร้านคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ข้างอาคารตึกใหญ่ ก็ใช้เวลาไปหลายนาทีจนเหงื่อซึมตามไรผม​"สวัสดีค่ะ ฉันมารับเครื่องดื่มของชั้นผู้บริหาร เตชะ เอสเตท ค่ะ"​"อ๋อ... ทำเสร็จพอดีเลยค่ะ" พนักงานต้อนรับส่งยิ้มหวาน ก่อนจะทยอยยกถาดหลุมที่บรรจุแก้วเครื่องดื่มออกมาตั้งวางเรียงรายตรงหน้า..​"ทั้งหมดนี่เลยเหรอคะ?" มัทนาอ้าปากค้าง ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตอนแรกเธอคิดว่าคงมีแค่แก้วสองแก้วของประธานกับผู้ช่วย แล้วคนพวกนั้นจะสั่งมาทำไมกันเยอะแย

เขาทำแบบนี้ทำไม?​ถึงแม้จะดันตัวลุกขึ้นมาได้แล้ว แต่ในใจของมัทนาก็ยังคิดอยู่ว่า ในจังหวะนั้นเขาน่าจะล้มทับตัวเธอลงมาอย่างจัง และถ้าเป็นแบบนั้นจริงเธอคงกระดูกหักแน่ ๆ เพราะร่างของเขาใหญ่โตขนาดนี้​คิดได้ดังนั้น มัทนาจึงหันกลับไปหวังจะขอบคุณ แม้จะไม่แน่ใจว่าการที่เขาช่วยเบี่ยงทิศทางหลบจนเธอไม่ได้รับบาดเจ็บนั้นหมายความว่าอย่างไรก็ตาม​"ขอบคุณมากนะคะ"​"ขอบคุณเรื่องอะไร"​"ก็เรื่องที่คุณช่วยรับร่างฉันไว้ แทนที่จะปล่อยให้ล้มลงไป"​"หึ ๆ คุณไม่คิดเหรอว่าที่ผมทำแบบนั้นก็เพื่อตัดปัญหา ถ้าขืนปล่อยให้ร่างคุณกระแทกพื้นจนเป็นอะไรขึ้นมา ผมก็ต้องมารับผิดชอบอีก"​"........" ​ที่แท้เขาก็คิดแบบนี้เองเหรอ.. คงกลัวว่าจะเกิดข่าวฉาวขึ้นในบริษัทล่ะสิ ​"แต่ถึงยังไงเรื่องโอทีฉันก็ทำไม่ได้หรอกค่ะ กว่าจะกลับถึงบ้าน ฉันกลัวลูกชายจะงอแง"​ตอนที่พูดออกไปเธอไม่ทันคิด แต่พอพูดจบถึงเพิ่งมานึกขึ้นได้ มัทนารู้สึกผิดที่ตัวเองเผลอเอ่ยถึงลูกชายออกไป แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าเธอมีลูก แต่เธอก็กลัวคำถามของเขาเหลือเกิน.. กลัวเขาจะถามว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกใคร ถ้าเธอตอบไม่ได้ล่ะ? แล้วถ้าเขาเกิดสงสัยขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไร​"หึ.. ท

​หลังจากส่งแฟ้มเอกสารเสร็จเรียบร้อย มัทนาก็เดินเลี่ยงออกมาจากห้องทำงานใหญ่ พอเธอก้าวพ้นประตูห้องประธานบริษัท สายตาแทบจะทุกคู่ในแผนกกลับพากันจับจ้องตรงมาที่เธอเป็นตาเดียวจนชวนให้อึดอัดหญิงสาวได้แต่คิดในใจว่า​คนพวกนี้จะมองอะไรกันนักหนา ไม่เคยมีธุระต้องเข้าไปคุยกับท่านประธานกันหรืออย่างไร​แต่สิ่งที่เธอคิดนั้นถูกแล้ว... เพราะพนักงานทั่วไปใช่ว่าจะเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปพบคีรินได้ง่าย ๆ ขอบเขตการเข้าพบต้องผ่านขั้นตอนเริ่มจากเลขาหน้าห้อง คัดกรองส่งต่อให้สินธุผู้ช่วยคนสนิทพิจารณาอีกชั้น นอกเหนือจากนั้นคือทำได้เพียงฝากเรื่องทิ้งไว้เท่านั้น แต่สำหรับมัทนา..เธอกลับได้รับอภิสิทธิ์พิเศษ เพียงแค่เคาะประตูห้องก็สามารถเดินเข้าไปพบเขาได้ทันที แล้วแบบนี้จะไม่ให้คนทั้งออฟฟิศมองด้วยความจับผิดได้อย่างไร​"วันนี้สีหน้าดูเครียดผิดปกตินะครับ"​"ท่านรอง?" เมื่อได้ยินเสียงทักทาย หญิงสาวจึงหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นรองประธานบริษัทที่ยืนส่งยิ้มมาให้​"เรียกซะห่างเหินเลยนะครับ"​วันที่ทั้งคู่ช่วยกันถือแก้วกาแฟขึ้นมาบนตึก ชายหนุ่มแนะนำตัวเสร็จสรรพว่าเขาชื่อธนดลและขอให้เธอเรียกชื่อนี้เพื่อความเป็นกันเอง แต่เธอจะก

​"อืมม..." ​มัทนาพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอมันกลับดูริบหรี่เป็นแค่ผงขี้ประติ๋วเมื่อเทียบกับพละกำลังมหาศาลของอดีตสามี ทีแรกคีรินเพียงแค่ตั้งใจจะบดจูบเพื่อลงโทษคนปากดีให้เข็ดหลาบ แต่พอริมฝีปากหนาได้สัมผัสแนบชิดกับกลีบปากนุ่มสมองซีกดิบกลับสั่งการให้เขาดำดิ่งเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ปลายลิ้นร้อนชื้นแทรกซึมผ่านเข้าไปในโพรงปากหวานละมุนอย่างย่ามใจ กวาดต้อนดูดดื่มความหอมหวานที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน​ภรรยาเก่าของเขามีรสชาติหวานล้ำชวนลุ่มหลงขนาดนี้เลยเหรอ แล้วที่ผ่านมาตอนที่ยังแต่งงานกันอยู่... เขาไปมัวทำอะไรอยู่ถึงไม่เคยรับรู้มันเลยสักครั้ง​ในจังหวะนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาสะกิดใจ ว่าตอนนี้เธอกับไอ้ธันวามันก้าวข้ามไปถึงขั้นไหนกันแล้ว! ความคิดนั้นทำให้ชายหนุ่มได้สติรีบผละใบหน้าคมคายออกห่างทันที​ในขณะที่มัทนาซึ่งกำลังล่องลอยอยู่บนปุยเมฆตามกระแสอารมณ์ดึงดูดที่เขาเพิ่งมอบให้เมื่อครู่ อยู่ดี ๆ อีกฝ่ายก็ผละออกไปดื้อ ๆ ทำเอาหญิงสาวถึงกับยืนเบลอตั้งตัวไม่ทันและหายใจหอบสะท้าน​"ทำไม... ติดใจจนเคลิ้มเลยเหรอ?" คีรินแสยะยิ้มเหย