All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 41 - Chapter 50

​"คุณคือ...?" ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองใบหน้าสวยหวาน ครุ่นคิดในใจว่าเขาเคยรู้จักผู้หญิงคนนี้จากงานสังคมไหนมาก่อนหรือเปล่า ทำไมเธอถึงได้เดินเข้ามาทักทายตนเองด้วยท่าทีสนิทสนมเช่นนี้​"ฉันชื่อเอวาค่ะ ฉันได้รับการ์ดเชิญจากคุณป้าสุกัญญาให้มาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับในค่ำคืนนี้โดยเฉพาะเลยค่ะ"​‘คุณแม่?’ ทันทีที่เอวาเอ่ยชื่อมารดาของเขาขึ้นมา คีรินก็กระจ่างแจ้งในใจได้ทันที... ถึงเวลาแผนการจับคู่ดูตัวครั้งใหม่ของแม่เขาอีกแล้วสินะ หลังจากที่ท่านส่งน้ำชามาคอยตามตื้อข้างกายแต่เขาไม่เล่นด้วย คุณแม่ผู้ไม่ยอมแพ้จึงเริ่มเปิดฉากแผนการที่สองทันที​"เอวาขอนั่งร่วมโต๊ะด้วยคนได้ไหมคะคุณคีริน" หญิงสาวส่งยิ้มหวานโปรยเสน่ห์​"เชิญสิครับ" หลังจากคีรินกล่าวเชิญ สินธุที่ยืนสแตนด์บายอยู่ข้าง ๆ ก็รีบขยับเก้าอี้หรูต้อนรับเธอทันทีอย่างรู้งาน​"ขอบคุณมากนะคะ" เอวาหันไปเอ่ยขอบคุณผู้ช่วยหนุ่มอย่างมีมารยาทและงดงาม ทุกขยับกายและคำพูดของเธอล้วนถูกคำวณมาเป็นอย่างดี เพราะรู้ดีว่าทุกการกระทำในสายตาของคีรินคือคะแนนที่จะทำให้เธอได้ก้าวขึ้นเป็นสะใภ้ตระกูลใหญ่​ทางด้านมัทนา.. หลังจากนั่งรถเมล์ต่อรถแท็กซี่ดิ่งกลับมาถึงบ้านด้วยความทุลักทุเล

​มัทนารีบยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้เจ้าหน้าที่การเงินด้วยมือที่สั่นเทา ชายหนุ่มปลายสายเปิดฉากสอบถามเรื่องอาการป่วยของเด็กอย่างละเอียด และทันทีที่รับรู้ว่าเป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน คีรินก็ตวัดเสียงสั่งเจ้าหน้าที่ทันที ว่าให้จัดแพ็กเกจการรักษาที่ดีที่สุดและแพงที่สุดให้เด็กคนนั้นซะ เดี๋ยวเขาจะโอนเงินสดชำระเต็มจำนวนให้เดี๋ยวนี้​เรื่องนี้มัทนาไม่รู้เลย เพราะเธอมัวแต่นั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ห่าง ๆ ตรงม้านั่งรับรองญาติ​ผู้ป่วย​หลังจากคีรินจัดการโอนเงินเข้าบัญชีของโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่การเงินก็เดินยิ้มแย้มเข้ามายื่นสมาร์ตโฟนคืนให้หญิงสาว​"เรียบร้อยแล้วค่ะคุณแม่ ปลายสายชำระค่าใช้จ่ายและค่าแพ็กเกจผ่าตัดทั้งหมดให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ตอนนี้คุณหมอกำลังพาน้องเข้าห้องผ่าตัดแล้วค่ะ"​มัทนารับโทรศัพท์มาถือไว้แล้วพยักหน้ารับคำเบา ๆ เธอไม่ได้ติดใจสงสัยเรื่องราคาแพ็กเกจที่เปลี่ยนไป เพราะมัวแต่คิดว่าหลังจากเรื่องร้าย ๆ ผ่านพ้นไป เธอจะรีบเคลียร์เงินเดือนส่วนที่เหลือมาคืนเขาให้ครบทุกบาททุกสตางค์​ทางด้านคีริน... หลังจากกดวางสายและโอนเงินก้อนโตเสร็จสรรพ ชายหนุ่มก็เดินออกมาทรุดตัวยืนพิงระ

​หลังจากก้าวเท้าออกจากห้องประชุมอันแสนอึดอัด ชายหนุ่มก็สาวเท้าตรงดิ่งมายังห้องทำงานของตัวเอง ทันทีที่มาถึง เลขานุการสาวหน้าห้องก็รีบผุดลุกขึ้นรายงานด้วยท่าทีนอบน้อม​"บอสคะ... ตอนนี้คุณแม่ของบอสกำลังรออยู่ด้านในห้องทำงานค่ะ"​คีรินพยักหน้ารับคำเรียบ ๆ ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไปด้านใน​"ตาคีริน.." สุกัญญาหันมามองลูกชายพร้อมรอยยิ้มละไม แล้วผายมือไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ "มาพอดีเลยลูก มาทำความรู้จักกับหนูเอวาอย่างเป็นทางการหน่อยสิ"​"สวัสดีค่ะคุณคีริน วันงานเลี้ยงเราพอจะได้คุยกันมาบ้างแล้วนะคะ" เอวาเอ่ยทักทายเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ​"แม่มาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?" คีรินไม่ได้ตอบรับหรือหันไปสนใจคำทักทายของเอวาเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบแฝงแววเหนื่อยล้าคู่นั้นกลับจับจ้องตรงไปที่ผู้เป็นแม่เพียงคนเดียว​สุกัญญาถอนหายใจเบา ๆ "เวลามันก็นานพอที่ลูกจะก้าวผ่านอดีตออกมาได้แล้วนะตาคีริน เปิดใจให้ผู้หญิงคนอื่นบ้างสิลูก"​"แม่ครับ... ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแม่หน่อย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและสายตาคมที่ตวัดไปมองเอวา แฝงความหมายชัดเจนว่าต้องการความเป็นส่วนตัว​"มีอะไรก็คุยกันตรงนี้แหละ หนูเอวาก็นั่ง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาหันไปสั่งการเลขานุการหน้าห้องเสียงเฉียบขาดว่าวันนี้จะไม่เข้าบริษัทอีก และหันไปสำทับกับสินธุคนสนิทด้วยสายตาขรึมจัด​"สินธุ.. ไปสืบเรื่องหนึ่งให้ฉันหน่อย""ครับ" สินธุตอบรับก่อนจะเดินไปกดลิฟต์ลงชั้นล่างให้กับผู้เป็นเจ้านาย​ณ โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ​คีรินสั่งให้คนขับรถบึ่งรถพามาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ให้เร็วที่สุด คนขับรถคู่ใจจึงต้องยอมเสี่ยงขับเลี่ยงเส้นทางหลักเพื่อหลบหนีรถติดทุกวิถีทาง​ทันทีที่มาถึง ประธานหนุ่มก็ตรงดิ่งไปแจ้งความประสงค์ว่าจะขึ้นไปพบต่อน้องคินน์ เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจสอบระบบและเห็นว่าเขาคือผู้รับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของไข้รายนี้ จึงรีบอำนวยความสะดวกพากดลิฟต์ขึ้นไปส่งถึงหน้าห้องพักฟื้นทันที​ก๊อก ก๊อก...​เสียงเคาะประตูจากเจ้าหน้าที่พยาบาลดังขึ้นเป็นสัญญาณ ก่อนจะเปิดออกเพื่อให้เขาเข้าไปด้านใน มัทนาที่เพิ่งเดินทางมาถึงก่อนหน้าเขาไม่นานหันขวับไปมองทางประตู ทันทีที่เห็นว่าเป็นคีริน หญิงสาวก็เม้มปากแน่น ส่วนอีกฟากหนึ่งของเตียงผู้ป่วย... มีสุกัญญานั่งเฝ้าดูอาการหลานชายอยู่ไม่ห่าง​"พวกคุณจะมาเยี่ยมลูกฉันทำไมคะ" มัทนาถามออกไป แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าสถานการณ์

​"คุณทำแบบนี้ทำไม! ลูกของฉันเหลือแค่พักฟื้นเฉย ๆ ไม่จำเป็นต้องย้ายห้องให้วุ่นวายเลยสักนิด" มัทนาเอ่ยท้วงทันทีที่ประตูห้องปิดลง​"น้องคินน์อยากไปอยู่ห้องที่สวยกว่านี้ แล้วก็มีของเล่นเยอะ ๆ ไหมครับลูก?" คีรินไม่ได้หันมาเจรจากับเธอ แต่เลือกที่จะก้มลงไปถามลูกชายที่นอนอยู่บนเตียงแทน พอได้ยินว่าห้องใหม่มีของเล่นด้วย เด็กน้อยที่ชื่นชอบของเล่นเป็นชีวิตจิตใจก็ตาโตเป็นประกายแวววาว แต่ก็ยังคงรักษากิริยา ไม่กล้าเอ่ยปากตอบเพราะเห็นว่าคนเป็นแม่กำลังเครียดอยู่​"ไม่ต้องกลัวนะครับ เงินพ่อเยอะแยะ พ่อมีเงินจ่ายให้หนูได้ทุกอย่าง" ชายหนุ่มสำทับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น​"คุณเป็นพ่อของผมเหรอครับ?"​ทันทีที่ได้ยินคำถามของลูกชาย คนเป็นแม่ถึงกับรู้สึกจุกแน่นในอก ..คำถามนี้เป็นคำถามที่น้องคินน์เคยเอ่ยปากถามเธอตอนที่แกเริ่มเข้าเรียนชั้นอนุบาล แล้วเห็นเพื่อนคนอื่น ๆ มีทั้งพ่อและแม่มารับที่โรงเรียน​ตอนนั้นแกยังเคยมาขออนุญาตเธอเพื่อจะเรียกลุงธันวาว่าพ่อ เพราะถูกเพื่อน ๆ ถามตามประสาเด็กว่าผู้ชายคนนั้นคือพ่อหรือเปล่า แต่น้องคินน์ก็เป็นเด็กดีและรู้ความเกินวัย แกเลือกที่จะไม่ตอบคำถามเพื่อน ๆ เพราะตอนนั้นยังไม่ได้รับอนุญาตจา