All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 31 - Chapter 40

​ทันทีที่มีกระแสข่าวสะพัดไปทั่วตึกว่าจะมีการจัดงานเลี้ยงขอบคุณคู่ค้าและลูกค้ารายใหญ่ทางธุรกิจ และยิ่งพอทุกคนได้รับรู้ว่าหนึ่งในรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงสุดหรูในครั้งนี้มีชื่อของมัทนา พนักงานบัญชีคนใหม่รวมอยู่ด้วย เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ในเมื่อทุกคนต่างตระหนักดีว่าเธอคือเด็กเส้นสายใหญ่โตที่เพิ่งก้าวขาเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน​"หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนรักลับ ๆ ของบอสเราจริง ๆ ซุ่มคบกันอยู่แน่ ๆ"​"จะเป็นคนรักได้ยังไง ยายบ้า... มีใครเขาเอาคนรักของตัวเองมานั่งตรากตรำทำงานงก ๆ ท่ามกลางกองเอกสารเน่า ๆ แบบนั้นบ้าง"​"แต่มันก็เห็น ๆ กันอยู่ไม่ใช่หรือไง ว่าแม่นั่นเดินเข้าเดินออกห้องทำงานของบอสได้อย่างสบายใจเฉิบขนาดนั้น"​ถ้อยคำวิพากษ์วิจารณ์มากมายถูกหยิบยกขึ้นมาถกเถียงกันอย่างไม่จบไม่สิ้น เพราะหากมัทนาเป็นผู้หญิงของท่านประธานคีรินจริง พนักงานคนอื่นๆ จะได้รีบถอยทัพและสงบปากสงบคำเสียตั้งแต่วันนี้ ใครจะอยากเสี่ยงแกว่งเท้าหาเสี้ยนรนหาที่ให้ถูกไล่ออกกันล่ะ​เที่ยงวันต่อมาที่โรงอาหารของบริษัท มัทนาเดินไปซื้ออาหารตามปกติ ..ตลอดสองข้างทางกลับเต็มไปด้วยสายต

​"คือ.. ฉันกับคุณคีริน เอ่อ.. กับบอส ไม่มีอะไรกันเลยนะคะ" มัทนาเอ่ยขึ้นขณะส่งเสื้อคลุมคืนให้แก่น้ำชา เพราะเรื่องในห้องเครื่องดื่มเมื่อครู่ เธอรู้ดีว่ามันคงลอยไปเข้าหูเลขาสาวหน้าห้องแล้วแน่นอน​"คะ?" น้ำชาเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจว่ามัทนาจะมาอธิบายให้เธอฟังทำไม อันที่จริงเธอก็ได้ยินเข้าหูมาบ้าง แต่น้ำชาก็ไม่ได้สนใจเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเธอ​ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่สุกัญญา คุณแม่ของคีรินแนะนำและฝากฝังให้มาทำงานในตำแหน่งเลขาฯ ของเขาก็ตาม เนื่องจากตั้งแต่ลูกชายหย่าร้างมาก็ไม่เคยชายตามองผู้หญิงคนไหนอีกเลย คนเป็นแม่กลัวว่าลูกชายจะครองตัวเป็นโสดจนไม่มีทายาทสืบทอดธุรกิจ และเมื่อเห็นว่าน้ำชาเป็นเด็กดี แถมยังเป็นลูกสาวของคนรู้จัก สุกัญญาจึงส่งเธอมาอยู่ใกล้ชิดคีริน ซึ่งชายหนุ่มเองก็รู้เท่าทันและไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่เคยให้ความหวังผู้เป็นแม่เลยว่าจะยอมเปิดใจให้น้ำชาในเชิงชู้สาวหรือไม่​ส่วนเรื่องที่เขาเป็นผู้อุปถัมภ์โรงเรียนอนุบาลนั้น ก็เพราะใบหม่อนลูกเลี้ยงที่น้ำชารักและดูแลเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เรียนอยู่ที่นั่น คีรินเคยไปเยือนโรงเรียนแห่งนั้นแล้วเห็นว่าทางโรงเรียนกำลังต้องการความช่วยเหลือจึง

​เช้าวันจันทร์ที่บริษัท บรรยากาศรอบตัวดูตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะในวันพรุ่งนี้ก็จะถึงกำหนดการงานเลี้ยงขอบคุณคู่ค้าทางธุรกิจแล้ว ทว่ายังไม่ทันที่มัทนาจะได้ก้าวขาเข้าแผนกเพื่อสะสางงาน เสียงแหลมเล็กประชดประชันของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังรั้งขัดจังหวะเอาไว้เสียก่อน​"เธอคือพนักงานบัญชีที่มาใหม่ใช่ไหม"​"ค่ะ" มัทนาหมุนตัวกลับไปมองหน้าผู้หญิงแปลกหน้าด้วยสายตาราบเรียบ เธอไม่เคยรู้จักคนตรงหน้ามาก่อน แต่การที่อีกฝ่ายเดินดุ่มๆ เข้ามาทักด้วยน้ำเสียงข่มขวัญแบบนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องชวนทะเลาะอีกตามเคย 'อย่าบอกนะว่าจะหาเรื่องกันอีกคนแล้วน่ะ'​"ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชีชื่อชนิดา" อีกฝ่ายแนะนำตัวพลันกอดอกเชิดหน้า​"อ๋อ.. ค่ะ" มัทนาพยักหน้ารับรู้เบาๆ แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าหัวหน้าฝ่ายคนนี้ต้องการอะไรจากเธอซ่อนเร้นอยู่​"เธอจะคุยกับฉันแค่นี้งั้นเหรอ?" ชนิดาเริ่มชักสีหน้าเมื่อเห็นท่าทางนิ่งเฉยของเด็กใหม่​"แล้วฉันต้องคุยอะไรอีกคะ"​"นี่เธอจะไม่คิดทักทายหรือยกมือไหว้สวัสดีอะไรฉันเลยหรือไง! ฉันเป็นหัวหน้าแผนกที่เธอสังกัดและทำงานอยู่นะมัทนา!" ชนิดาขึ้นเสียงสูงด้วยความเดือดดาลที่ถูกหักหน้า​"สวัสดีค่ะค

​ที่ผ่านมาชีวิตของเธอคงจะยากลำบากไม่พอสินะ เขาถึงได้พยายามเหยียบย่ำเธอให้จมธรณี แม้แต่โอกาสจะเงยหน้าขึ้นมาหายใจ คีรินก็คงไม่มีวันยอมมอบมันให้เธอเลยใช่ไหม​ภายในห้องทำงานใหญ่ คีรินที่ยังคงนั่งจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊กอยู่ แววตาคมหม่นแสงลงเล็กน้อยในจังหวะที่เห็นมัทนายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มผ่านกล้องวงจรปิด​"ให้ผมลงไปดูหน่อยไหมครับบอส ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นที่แผนกบัญชี" สินธุเอ่ยปากถามอีกครั้ง เพราะเหตุการณ์ตอนที่มัทนาถูกสาดน้ำใส่นั้นไม่ได้อยู่ในมุมของกล้องวงจรปิดเลย นั่นหมายความว่าคนที่ลงมือทำรู้หลบมุมกล้องเป็นอย่างดี​"ไม่ต้อง!" คีรินเอื้อมมือไปพับหน้าจอแล็ปท็อป​ปิดลงฉับพลัน ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อทำเหมือนว่าเรื่องของเธอไม่มีความสำคัญอะไร ชายหนุ่มบอกตัวเองในใจว่าเขาอยากเห็นความเจ็บปวดทุรนทุรายของเธอมากกว่านี้ ในวันที่ชีวิตของเขาดิ่งลงเหว เธอกลับสะบัดบ๊อบขอหย่าอย่างไม่ใยดี แล้วเดินจากไปกับชายชู้ที่เป็นคนผลักเขาลงเหวประจานความล้มเหลวในครั้งนั้น จำเอาไว้สิคีริน! แค่น้ำตาไม่กี่หยดของยัยผู้หญิงแพศยาคนนี้ มันเทียบไม่ได้กับความทรมานที่นายเคยเจอหรอก! มาถึงวันนี้เขายังเปิดใจให้ใครไม่ได้อีกเลย เธ

​"เป็นอะไรไหม" น้ำเสียงเข้มเอ่ยถามสายตามองหญิงสาวในอ้อมกอด โชคดีที่ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุรุนแรง​"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ" มัทนาตอบเสียงสั่น เธอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอกอดเขาไว้กลมดิ๊ก หญิงสาวจึงรีบขยับตัวกลับมานั่งที่เดิม ทอดสายตามองออกไปบนท้องถนนด้วยหัวใจที่ยังเต้นรัว หากเหตุการณ์เมื่อครู่รุนแรงจนถึงขั้นรถพลิกคว่ำ ลูกชายของเธอจะอยู่ยังไง เพราะถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริง ๆ คนที่ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยอย่างเธอกับเขาคงมีหวังไม่รอดแน่ คิดได้ดังนั้น มือเรียวจึงรีบดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาล็อกตัวเองไว้แน่น... แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่าวัวหายแล้วล้อมคอก​จังหวะนั้น คีรินตวัดสายตาตำหนิส่งผ่านกระจกมองหลังจนคนขับรถถึงกับหน้าซีดเผือด แล้วก็แจ้งบอกมาว่ารถคันเมื่อกี้เปลี่ยนเลนกะทันหันครับบอส​เมื่อรถหรูเคลื่อนตัวมาถึงโรงแรม ขาของมัทนายังไม่หายสั่นดี แต่เธอก็ยังคงทำใจดีสู้เสือ เปิดประตูรถแล้วก้าวลงมาทันที​"จะไปไหน" คีรินร้องทักเมื่อเห็นร่างระหงตั้งท่าจะเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง​"ฉันจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ"​"ถ้างั้นเจอกันที่ห้องจัดเลี้ยงเลยนะ"​"ค่ะ"​ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในงาน คีรินก็กวาดสายตาคมกริบมองหาแขกคนสำคัญที่เ