All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 131 - Chapter 140

สิ้นคำตอบรับสั้นกระชับ เขาก็รีบตัดสายไปทันที ธันวากวาดสายตามองลูกน้องที่ลอบมองมา ทุกคนจึงรีบก้มหน้าหลบตากันจ้าละหวั่น มีเพียงกัลยาที่ลอบสังเกตท่าทีด้วยความสงสัย... ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ ถึงทำให้คนอย่างธันวาดูอ่อนข้อให้ขนาดนี้ ทั้งที่บอกว่ายังไม่มีใครแท้ ๆ​"ประชุมกันต่อได้แล้วครับ"​"ถ้าคุณธันวาสนใจโปรเจกต์ที่กัลเซ็นไว้กับเตชะเอสเตท กัลสามารถดึงงานนั้นกลับมาให้คุณได้นะคะ" กัลยาเปิดฉากเสนอผลประโยชน์​"แต่คุณเซ็นสัญญากับทางนั้นไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"​"แหม คุณธันวาคงไม่รู้หรอกค่ะว่าทางนั้นเขาพูดเองว่าสัญญาแค่แผ่นเดียว ฉีกทิ้งตอนไหนก็ได้ ถ้าคุณต้องการ กัลยินดีร่วมทุนกับบริษัทของคุณทั้งสองโปรเจกต์เลยนะคะ"​"แล้วคุณต้องการอะไรเป็นการแลกเปลี่ยนล่ะครับ" ธันวาหยั่งเชิง เพราะการฉีกสัญญาข้ามขั้วมันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แต่ถ้ากัลยายอมหักดิบกับคีรินจริง มันก็น่าสนุกอยู่ไม่น้อย​"แล้วคุณคิดว่า... กัลต้องการอะไรล่ะคะ" กัลยาส่งสายตาแพรวพราวทอดสะพานให้อย่างไม่คิดจะเกรงใจใคร​"ไว้ค่อยคุยกันเรื่องนี้ครับ ตอนนี้โฟกัสงานตรงหน้าให้เสร็จก่อน" ธันวาตัดบทเรียบ ๆ​ทางด้านน้ำชา พอวางสายเสร็จและหันหลังกลับมา ก็

"ไม่มีทางค่ะบอส! ไม่มีใครแย่งน้ำชาไปจากที่นี่ได้ทั้งนั้นค่ะ น้ำชาอยากทำงานที่นี่ อยากอยู่ช่วยงานข้าง ๆ คุณมัทนากับท่านประธานตลอดไปค่ะ"​"เอาเป็นว่าตามนี้ก็แล้วกัน ส่วนเรื่องดราม่าในกลุ่มบริษัท ผมเห็นแล้วล่ะ จะให้ผมออกโรงช่วยพูดเคลียร์ให้ไหม" คีรินหมายถึงการใช้อำนาจท่านประธานสั่งเบรกข่าวลือ​"ไม่เป็นไรค่ะบอส เรื่องนี้เดี๋ยวน้ำชาหาวิธีจัดการเองได้ค่ะ ขอบพระคุณท่านประธานกับคุณมัทนามาก ๆ นะคะ"​พอน้ำชาเดินก้าวพ้นประตูห้องทำงานออกมา สายตาแทบทุกคู่บนชั้นผู้บริหารก็พร้อมใจกันหันมาจ้องมองเธอเป็นตาเดียว​หญิงสาวเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานแล้วรีบกดเปิดดูกลุ่มลับของบริษัททันที... ภาพถ่ายมุมแอบมองขณะที่เธอนั่งทานมื้อเที่ยงสองต่อสองกับท่านประธานธันวาถูกโพสต์หราอยู่บนหน้าฟีด พร้อมกับคอมเมนต์ถล่มทลายไปในทิศทางเดียวกัน บรรดาพนักงานต่างพากันรุมสับเธอเละ เพราะหากบริษัทโดนคู่แข่งปาดหน้าเค้กแย่งงานไปจริง ๆ มันย่อมส่งผลกระทบต่อเงินโบนัสสิ้นปีของทุกคน และการที่เลขาฯ ของท่านประธานไปนั่งกินข้าวกับศัตรูทางธุรกิจแบบนี้ มันก็อดทำให้คนอื่นคิดไม่ได้ว่าเธอกำลังจะขายชาติเอาความลับไปประเคนให้ฝ่ายโน้น​ยิ่งอ่านคอมเมนต

"เป็นแค่แฟนกันนะคะคุณธันวา ยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากันสักหน่อย"​"หืม..." ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาหรี่ตามองหน้าเธอ​"มองอะไรคะ ฉันพูดอะไรผิดตรงไหน ก็พวกเราเพิ่งจะตกลงเป็นแฟนกันเมื่อกี้เองนี่คะ"​"ถ้าคุณต้องการ... เดี๋ยวผมจะบอกให้คุณแม่เตรียมจัดงานแต่งงานให้เลยดีไหมครับ"​"คะ?!" น้ำชาตาโต อ้าปากค้าง​"ก็เมื่อกี้คุณบอกเองว่าพวกเราเป็นแค่แฟนกัน ถ้าจะนอนเตียงเดียวกันมันก็ต้องเลื่อนขั้นเป็นสามีภรรยาก่อนไม่ใช่เหรอ"​"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย!"​หญิงสาวรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันจนหน้าดำหน้าแดง คำพูดของเธอชักจะพาเตลิดเปิดเปิงไปไกลแล้ว​"แต่งงานกับผมมันแย่ตรงไหนล่ะครับ เดี๋ยวผมให้คุณแม่ช่วยดูฤกษ์ดูยามให้เลย"​"คุณ... จะแต่งงานกับฉันจริง ๆ เหรอคะ คุณไม่อายคนอื่นเขาบ้างเหรอ"​"ทำไมผมต้องอายใครด้วยล่ะ"​"ฉันเป็นแค่เลขาฯ เป็นแค่พนักงานออฟฟิศตัวเล็ก ๆ แถมยังทำงานอยู่ในบริษัทคู่แข่งตัวฉกาจของคุณอีกต่างหากนะคะ"​"ทำไมต้องเอาเรื่องพรรค์นั้นมาเป็นตัววัดด้วยล่ะครับว่าใครเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม แต่งงานกันแล้วถ้าคุณยังอยากจะทำงานต่อ ผมก็ไม่เคยคิดจะเข้าไปก้าวก่ายหรือจำกัดการใช

"น้ำชาไม่ได้ทำจริง ๆ นะคะคุณสินธุ!"​"ผมขอให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้เถอะนะครับ" ​สินธุเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ แม้ภาพที่เห็นตำตาตรงหน้าจะฟ้องว่าน้ำชาเป็นคนผลักพนักงานใหม่จนล้มลงไปกองกับพื้น แต่ในฐานะผู้ช่วยคนสนิทของท่านประธาน เขาไม่อาจออกตัวเข้าข้างใครได้ชัดเจน การสั่งให้แยกย้ายและจบเรื่องไปจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้​ทับทิมค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนแล้วปัดเนื้อปัดตัว ทำทีเป็นผู้เคราะห์ร้ายที่โดนรังแกอย่างไม่เป็นธรรม แต่ก็ต้องก้มหน้ายอมจำนนเพราะสถานะเป็นแค่พนักงานต้อยต่ำ เสียงกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ถึงความไม่โปร่งใสเริ่มดังเซ็งแซ่ขึ้นมาจากบรรดาพนักงานรอบข้าง​"อย่าไปโทษคุณน้ำชาเลยนะคะทุกคน... ทับทิมผิดเองแหละค่ะที่เป็นห่วงบริษัทจนลืมตัว กลัวว่าเรื่องนี้จะมีผลกระทบกับความลับของพวกเรา ถ้าโบนัสสิ้นปีนี้ได้ไม่เท่าเดิม ครอบครัวของพวกเราหลายคนก็คงจะเดือดร้อน..."​คำพูดหวานหยดเจือความหวังดีหลอก ๆ ของทับทิมยิ่งโหมไฟให้คนอื่นพากันไม่พอใจน้ำชาหนักขึ้นไปอีก​"คอยดูเถอะ ถ้าโบนัสปลายปีมีปัญหาเพราะมีคนเอาความลับไปขายให้คู่แข่ง พวกเราจะรวมตัวกันไปร้องเรียนให้ถึงที่สุด!" พนักงานหลายคนแม้จะท

"จะนอนก็นอนไปเลยค่ะ แล้วก็ช่วยลุกไปปิดไฟด้วย"​ทันทีที่เขากลับมาทิ้งตัวลงนอนกอดแนบชิด ท่อนล่างที่แข็งขืนดุนดันก็เริ่มเบียดเสียดเข้าหาบั้นท้ายของเธออย่างจงใจ จนน้ำชาต้องรีบใช้มือดันแผงอกเขาไว้สุดแรง แต่พอยิ่งเห็นเรือนร่างบอบบางที่กำลังสั่นระริก ธันวาก็ไม่อาจสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบไว้ได้อีกต่อไป เขาขยับสะโพกมนให้ยกสูงขึ้นเล็กน้อย รั้งชายชุดนอนขึ้นไปกองไว้เหนือเอว แล้วตวัดเกี่ยวชั้นในตัวจิ๋วออกให้พ้นทาง ก่อนจะดันแกนกายร้อนผ่าวแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปได้แค่นิดหน่อย​"อา... ผมไม่ไหวแล้วจริง ๆ น้ำชา..."​"แต่... แต่น้องใบหม่อนนอนอยู่ข้าง ๆ นะคะคุณธันวา!" น้ำชาละล่ำละลักเตือนเสียงสั่น​"ถ้างั้นพวกเราย้ายไปต่อกันที่ห้องนั้นกันครับ"​ชายหนุ่มไม่รอช้า ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วสาวเท้ายาวก้าวไปยังห้องนอนเล็กอีกห้องทันที ร่างของเธอถูกวางลงบนฟูกนอนอย่างแผ่วเบา และไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ปลายลิ้นร้อนก็เริ่มทำหน้าที่ปรนเปรอตวัดเกี่ยวรอยแยกรักอย่างเร่าร้อน ดูดกลืนน้ำหวานจนร่างบางแอ่นสะโพกสั่นสะท้านไปทั้งตัว​ก่อนที่ความอดทนจะขาดผึง ธันวาก็รีบขยับกายขึ้นมาทาบทับ ดันแก่นกายใหญ่โตแทรกเข้าไปจนมิดลำแล้วเริ่มกระหน